|

پسر طلایی ورزش ایران در رؤیای رسیدن به پارالمپیک توکیو

شاهین ایزدیار: اگر اعزامم كنند مدال مي‌گيرم

نام شاهین ایزدیار وقتی بر سر زبان‌ها افتاد که در بازی‌های پاراآسیایی 2018 جاکارتا، شش مدال طلا و یک نقره به دست آورد و این‌گونه به «پسر طلایی» معروف شد. درخشش خیره‌کننده او در بزرگ‌ترین رویداد ورزشی معلولان قاره آسیا همه را امیدوار کرد تا این شناگر جوان در بازی‌های پارالمپیک 2020 توکیو دست به کار بزرگ‌تری بزند و طلسم بی‌مدالی کاروان ورزش ایران در این میدان مهم‌‌تر را هم بشکند. کمیته ملی پارالمپیک اما برای این دوره از بازی‌های پارالمپیک تصمیمی برای اعزام شناگران ندارد و بعید است که شاهین شانسی برای اعزام به توکیو داشته باشد. ایزدیار که به عنوان اولین و تنها شناگر معلول ایرانی تجربه حضور در بازی‌های پارالمپیک را دارد، هرروز با این امید بدنش را به آب می‌زند که که در زمره مسافران توکیو قرار بگیرد. برای دقایقی با این شناگر پرافتخار هم‌کلام شدیم تا در جریان اوضاع و احوال این روزهای او قرار بگیریم. گفت‌وگوی «شرق» با دارنده 19 مدال بازی‌های آسیا می‌خوانید.

‌بعد از تعطیلات طولانی‌مدت استخرها باز شده. تمریناتتان چطور پیش می‌رود؟ متأسفانه بیشترین ضربه‌ای که کرونا به ورزش زد، به ورزش‌های آبی وارد شد. همه می‌گفتند چون محیط استخر کوچک است و چند نفر هم‌زمان با هم در آن تمرین می‌کنند، میزان ابتلا به کرونا در آن بالاست. برای همین بلافاصله استخرها را تعطیل کردند اما واقعا این‌طور نبود. همین کلری که در آب استخر وجود دارد، مانع از این می‌شود که ویروس به فرد انتقال پیدا کند. الان نزدیک به سه ماه است که استخر قهرمانی ورزشگاه آزادی باز شده و ما داریم تمریناتمان را انجام می‌دهیم بدون اینکه مشکلی به وجود آید. تنها ریسکی که وجود دارد مربوط به محیط رختکن و دوش‌هاست که پروتکل‌ها را درخصوص رفتن به این مکان رعایت می‌کنیم. خوشبختانه همه‌چیز خوب است. تعدادمان در این اردو کم است. تا الان مشکلی بابت کرونا نداشتیم. البته این اردو بیشتر متعلق به تیم ملی شنای افراد سالم است و من تمریناتم را در کنار آنها انجام می‌دهم. ‌یعنی با برنامه‌های تیم ملی افراد سالم تمرین می‌کنید؟ نه، من برنامه‌هایم را از مربی شخصی خودم می‌گیرم اما به‌هرحال هرطور حسابش کنی، بحث اجرای تمریناتم بر عهده سرمربی تیم سالم می‌شود. خداراشکر شرایط خوب است و از همه چیز راضی‌ام. اما اگر شرایطی پیش می‌آمد که در مشهد در شهر خودم، کنار مربی اختصاصی‌ام تمرین می‌کردم، خیلی وضعیتم بهتر بود.البته آن‌طور که شنیدم، گفتند استخرها از دیروز باز شده‌اند. اگر این‌طور باشد، به مشهد برمی‌گردم در کنار مربیان تخصصی‌ام (بدنسازی، ماساژور) تمریناتم را انجام می‌دهم. آنجا شرایط همه‌جوره برایم مهیاست و انگار یک کمپ اختصاصی دارم. ‌وضعیت شنا برای پارالمپیک 2020 توکیو بالاخره به کجا رسید؟ فکر می‌کنید شما یا سایر نفرات را به این بازی‌ها اعزام کنند؟ اگر دست خود من باشد که خوشبینم و می‌گویم می‌توانم به پارالمپیک بروم اما هیچ‌چیز دست من نیست. ما تابع سیستم هستیم و مسئولان باید دراین‌باره تصمیم بگیرند. فعلا به ما چیزی نگفته‌اند که اعزاممان می‌کنند یا نه. ما پارسال در رقابت‌های قهرمانی جهان شرکت کردیم و پنجم و ششم شدیم و نتوانستیم از این مسابقات سهمیه بگیریم. در این رقابت‌ها به نفرات اول تا سوم سهمیه مستقیم پارالمپیک توکیو را می‌دادند.کمیته بین‌المللی پارالمپیک اما به کشورهایی که سهمیه نگرفتند، یک تعداد سهمیه محدود را می‌دهد. تا آنجا که من می‌دانم سهمیه ایران دو تا بوده است. این سهمیه به نفراتی تعلق می‌گیرد که رکوردهایشان به حدنصاب‌های المپیک نزدیک است. ‌کمیته پارالمپیک می‌گوید تنها در رشته‌هایی که شانس مدال‌آوری دارد، ورزشکار اعزام می‌کند. ظاهرا درخصوص مدال‌آوری شناگران اطمینان خاطر ندارند که این تصمیم را گرفتند! حتما به خاطر مسائل مالی و بودجه محدودی است که چنین تصمیمی را گرفته‌اند. ‌اگر شما را اعزام کنند، قول مدال می‌دهید؟ من تا به الان دو بار در ماده 100 متر قورباغه بازی‌های پارالمپیک شرکت کرده و به فینال رسیده‌ام. برای شنای ایران که پیشینه آن‌چنانی ندارد، حضور در فینال پارالمپیک هم افتخار بزرگی است اما این موفقیت دیگر مرا راضی نمی‌کند. من باید مدال بگیرم. من با رکوردهایی که طی این مدت ثبت کردم، این توانایی را در خودم می‌بینم که اگر به پارالمپیک توکیو بروم، مدال می‌گیرم. در‌حال‌حاضر هم هر‌روز با این امید تمریناتم را انجام می‌دهم که اتفاقی تا آن موقع بیفتد و مسئولان نظرشان در مورد اعزام شنا عوض شود. ‌اگر تصمیم مسئولان هم عوض شود، نیاز به این دارید که تا آن زمان در چند تورنمنت شرکت کنید. به‌هر‌حال شنا یک ورزش رکوردی است و باید در شرایط رقابت قرار بگیرید تا خودتان را محک بزنید. با شرایط سختی که کرونا در ایران به وجود آورد، خود من بشخصه برای هفت ماه تنم به آب نخورد. این در حالی بود که رقبا در مقایسه با ما وضعیت بهتری داشتند و از ما جلوتر بودند. در حالت عادی ما دو سال یک‌بار در مسابقات شرکت می‌کردیم و اعزام‌هایمان محدود بود. این کرونا هم که به وجود آمد، شرایط را بدتر کرد. اگر زمانی قرار به حضور ما در المپیک باشد، باید حداقل در چند تورنمنت بین‌المللی شرکت کنیم که با آمادگی کامل به میدان برویم. اگر هم نشد که امیدم به بازی‌های آسیایی 2022 است. بعد از پارالمپیک، مهم‌ترین رویداد برای ما بازی‌های آسیایی است. تمام هدفم این است که بتوانم شش مدال طلای دوره قبل را تکرار کنم. هرچند کار سختی است. ‌ از امکاناتی که کمیته ملی پارالمپیک برایتان مهیا کرده راضی هستید؟ بله، آقای خسروی‌وفا خودشان از جنس ورزش معلولان هستند و ما را درک می‌کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.