|

مون امو

محمود برآبادی

برف را دوست دارم. آرام و بی‌سرو صداست. یک روز صبح که از خواب بیدار می‌شوی و از پنجره بیرون را نگاه می‌کنی می‌بینی همه‌جا را پوشانده، همه‌چیز را سفید کرده، بلندی‌های کوچک را صاف کرده و کثیفی‌ها را پنهان کرده است. دانه‌ها آرام و بی‌صدا انگار از یک جایی خیلی‌خیلی دور رها می‌شوند و مانند پر کاهی چرخ‌زنان و گاهی یک‌راست پایین می‌آیند و روی هم می‌نشینند. یاد شعر شاملو می‌افتم: «نه این برف را دیگر سر بازایستادن نیست، برفی که بر ابروی و بر موی ما می‌نشیند...».

برعکس باران که پرسروصداست. گاهی نیامده تمام می‌شود و گاهی چنان شتابناک است که همه‌چیز را می‌شوید و می‌برد. برف کم می‌آید و بی‌خبر می‌آید. یک وقت نگاه می‌کنی می‌بینی همه‌جا را سفید کرده است؛ بوته‌ها، شاخه‌ها، درخت‌ها، نرده‌ها، قرنیزها، حتی حباب چراغ‌های خیابان‌ها و جدول کنار پیاده‌روها و سقف خانه‌ها و ماشین‌ها و بعد همان‌طورکه آرام و بی‌صدا آمده، آرام و بی‌صدا هم می‌رود. * در تنهایی خودم داشتم فیلم مستندی را نگاه می‌کردم که در قسمتی از آن به مناسبتی آهنگی قدیمی را پخش کرد. جادوی موسیقی در من اثر کرد و مرا به ۵۵ سال پیش برد؛ روزگاری که تازه به تهران آمده بودم و در چاپخانه کنگرلو در خیابان فردوسی که حالا جایش پاساژی سربرآورده، کار می‌کردم. همکاری داشتم که حروف‌چین بود. مسعود تازه نامزد کرده بود. عصری بعد از کار با هم از چاپخانه بیرون آمدیم و تا پشت شهرداری که مسیرمان یکی بود، قدم زدیم. جلوی یک صفحه‌فروشی ایستاد تا به آهنگی که از بلندگوی مغازه پخش می‌شد، گوش کند. تازه آهنگ mon amou به بازار آمده بود و صفحه‌فروشی‌ها از بلندگوی‌شان پخش می‌کردند. آهنگ تمام شد. با هم رفتیم تو و مسعود گفت که یک‌بار دیگر آهنگ را پخش کند. بعد گفت: «آهنگ عجیبیه. هر بار که می‌شنوم بیشتر خوشم می‌آید». گفتم: «اگر این‌قدر رویت تأثیر گذاشته خب بخرش». گفت: «نه نمی‌خرم. اگر بخرم این‌قدر گوش می‌دهم که تازگی‌اش را برایم از دست خواهد داد. دلم می‌خواهد همیشه برایم تازه باشد...». از مسعود سال‌هاست که خبری ندارم. زنده است یا مرده؟ نمی‌دانم، ولی هر وقت آهنگ «مون امو» را می‌شنوم یادش می‌افتم، کسی که لذت موسیقی را به من چشاند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.