|

برای بدیهیات هشتگ بزن

سامان موحدی‌راد

رویدادهای مختلفی می‌تواند زندگی ما را به قبل و بعد از خودش تقسیم کند؛ قبل و بعد از آشنایی با «او». قبل و بعد از رخ‌دادن «آن» حادثه. قبل و بعد از هر رویداد و تغییر بزرگی که در زندگی‌‎های ما پدید آمده و می‌آید؛ ولی بی‌شک برای همه ماهایی که قبل از دهه 90 میلادی به دنیا آمده‌ایم، حتما یک وجه مشترک تقسیم جهان وجود دارد. قبل و بعد از «اینترنت»! همه ما در دنیای قبل از اینترنت به‌صورت غریزی اصول و فنون زندگی در دنیا را آموخته بودیم و می‌دانستیم. پا‌گذاشتن به دنیای جدید و گسترده و گسترده‌تر‌شدن هر‌روزه آن موجب شد تا ما در دهه دوم و سوم زندگی‌ با چالش‌های جدیدی آشنا شویم. آدم‌های بالغی بودیم که حالا باید اصول زندگی در یک دنیای جدید را یاد می‌گرفتیم. گسترش زندگی آنلاین، به‌ویژه با توسعه گوشی‌های هوشمند و شبکه‌های اجتماعی، موجب شد تا کم‌کم یک «زندگی آنلاین» هم برای خودمان تعریف کنیم. این مسئله به‌ویژه در شبکه‌های اجتماعی فارسی اهمیت بالاتری دارد. موج حمله‌ها و بولی‌کردن اینترنتی که در چند سال اخیر در فضای شبکه‌های اجتماعی فارسی رخ داده، موجب شده تا بسیاری حساب کار دست‌شان بیاید و قبل از ورود به هر شبکه اجتماعی‌ سعی کنند اول زیر‌و‌بم آن را بدانند و از چالش‌های موجود در آن سر در‌بیاورند. برای من هم چند سال زندگی آنلاین با درس‌ها و اصول و مرام‌نامه‌ای همراه بوده است که اینجا جای مطرح‌کردن همه آنها نیست. اما به‌مرور یکی از مسائلی که از زندگی آنلاین آموختم، این بود که با موج‌های فضای مجازی حرکت نکنم. نه به‌این‌دلیل که با آن مخالفتی داشته باشم؛ ولی بیشتر علاقه‌مندم که شاهد و ناظر برخی رویدادها باشم تا یکی از تولید‌کنندگان محتوای آن. برای همین وقتی موجی در فضای مجازی، بیشتر توییتر، به راه می‌افتد، سعی می‌کنم یکی از تولیدکننده‌های محتوای آن نباشم و تنها اخبارش را دنبال کنم. البته این یک قانون کلی نیست و در برخی مواقع که اعلام موضع لازم و حیاتی است، مثل کمپین‌های «اعدام نکنید» با آن همراهی می‌کنم. این مقدمه طولانی را گفتم تا به اینجا برسم که زندگی این روزهای ما ایرانی‌ها در شبکه‌های مجازی زیر بار هشتگ‌های زیادی مدفون شده است. گویی برای بدیهی‌ترین نیازهای‌مان هم باید پا به میدان بگذاریم و به مسئولان، تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران ثابت کنیم که «ما هم مردمانیم»! این روزها باید برای خرید واکسن و تلاش برای محدود‌کردن پاندمی کووید19 هشتگ بزنیم، برای داشتن هوایی قابل تنفس هشتگ بزنیم، برای اینکه مسئولان بپذیرند دود ناشی از سوزاندن مازوت را به حلق ما نفرستند، هشتگ بزنیم و برای داشتن برق هشتگ بزنیم. خلاصه اینکه برای هر مسئله و امر بدیهی که در کف هرم نیازهایی است که مازلو آن را سال‌ها پیش بنا نهاده، هشتگ بزنیم؛ آن‌هم در روزگاری که بی‌اعتنایی به رأی و نظر مردم در میان قدرتمندان به حد اعلای خود رسیده و در آستانه انتخابات 1400 یکی از پایین‌ترین مشارکت‌های مردمی پیش‌بینی می‌شود. مردمی که دیده می‌شوند و دیده نمی‌شوند. مردمی که این روزها به‌دنبال هوایی برای تنفس هستند و در این «هوا» و «تنفس» هیچ استعاره‌ای نیست و مقصودمان آزادی و دست‌یافتن به امیال این‌چنینی نیست. هوا، هوای واقعی که وارد شُش می‌شود و ادامه زندگی را ممکن می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.