|

همراه با کودکان کار در کوهستان

مصطفی لک‌قمی

برف شبانه درختان کاج را سنگین کرده است. راه تا چشم کار می‌کند، سفید شده است. خورشید از دوردست و میان درختان بالا می‌آید. گام‌هایم در برف جا باز می‌کنند و به پیش می‌روند. چند کودک با لباس‌های کهنه در مسیر کوهنوردی به سمت قلعه‌بابک در خاطرم پدیدار می‌شوند. آهنگین می‌خوانند: «قالاچی منه کبریت ور» قلعه‌رو، به من کبریت بده. بعد از 44 سال هنوز چهره‌های آفتاب‌سوخته‌شان، طنین شاد خواندنشان و پاکوبیدن منظمشان پیش چشمم است. از آنجا پرتاب می‌شوم به انبار کالایی در جنوب تهران، جایی که در تابستانی دور دفتردار هستم و اوقات بی‌کاری با کودکانی هشت تا 15‌ساله باربر که از روستاهای لرستان آمده‌اند، «نون بده کباب ببر» بازی می‌کنم. دست‌های مصیب هشت‌ساله آن‌قدر سنگین است که هر بار دست‌هایم را سرخ می‌کند. بهروز ۱۸ساله هنرمند نقاش و کارگر افغان، نزدیک آبشار یخی سردش است. شلوارش مناسب این ارتفاع و سرمای زیر صفر نیست، او ساعتی بعد اما بر بلندترین نقطه ایران بوسه می‌زند و چند سال بعد با خیل مهاجران به اروپا می‌رود. من همچنان در جاده‌های برفی راه می‌روم و به کودکان کار یادهایم می‌اندیشم که قله‌های بلند زندگی‌شان، ماندن و جنگیدن است و همچنان سفر از رؤیایی به رؤیای دیگر. کاش سفیدی برف می‌توانست سیاهی زندگی این کودکان را بزداید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.