|

موتورها دركمين دوچرخه‌ها

ایسنا: برخی موتورسوار‌ها در مسیر تمرین دوچرخه‌سوارها کمین می‌کنند تا آنها را به شکل‌های مختلف مورد آزار و اذیت قرار دهند. بحث استفاده از دوچرخه به جای خودرو برای کاهش آلودگی هوا و حفظ سلامتی شهروندان مدتی است که داغ شده است؛ اما در‌این‌میان یک حلقه مفقوده وجود دارد و آن هم احترام به دوچرخه‌سواران است و هر روز شاهد این هستیم که رکاب‌زنان حرفه‌ای یا مبتدی به شکل‌های مختلف مورد آزار و اذیت رانندگان و موتورسواران قرار می‌گیرند و از لحاظ جسمی و روانی آسیب می‌بینند. «گل‌یاس خدابنده‌لو» از بانوان دوچرخه‌سوار فعال است که تلاش کرده فرهنگ استفاده از دوچرخه را ترویج دهد. او درباره تجربیاتش می‌گوید: « ۱۳ سال است که حتی برای تردد در سطح شهر هم از دوچرخه استفاده می‌کنم و در این سال‌ها اتفاقات مختلفی را تجربه کرده‌ام. بارها به من متلک‌های رکیک گفته‌اند و حتی آب دهان خود را به سمتم پرتاب کرده‌اند. البته این اتفاق تنها برای خانم‌ها نیست و خیلی از دوچرخه‌سواران مرد نیز این متلک‌های رکیک را شنیده‌اند و با زنجیر یا وسایل دیگر کتک خورده‌اند. پرتاب آشغال و گوجه‌فرنگی که دیگر همیشه هست!». خدابنده‌لو ادامه داد: «یک مرتبه پشت چراغ قرمز، یک موتورسوار هنگام سبزشدن چراغ چنان با دست من را زد که جای پنج انگشت او روی بدنم ماند و کبود شده بود. نکته جالب این است که دوچرخه‌سوارها همیشه مسیر مشخصی برای تمرین دارند و یکی از این مسیرها اتوبان ارتش به سمت گردنه قوچک است که همیشه تعدادی موتورسوار آنجا کمین کرده‌اند تا دوچرخه‌سواران را اذیت کنند. رانندگان خودروها نیز به شکل دیگر اذیت می‌کنند و آینه و بدنه ماشین خود را کاملا به دوچرخه می‌چسبانند. سال گذشته در اتوبان مدرس یک خودرو از پشت دوچرخه من را هل داد. در این شرایط حتی اگر سرعت دوچرخه هم پایین باشد؛ باز هم دوچرخه به پرواز درمی‌آید. بر اثر این اتفاق من حدود ۲۰ تا ۳۰ متر در اتوبان پرتاب شدم و زانویم شکافته شد که هنوز بعد از یک سال مشکل دارد. وسایل من نیز در زمین پخش شد و خسارت زیادی دیدم؛ اما حتی یک راننده هم به من کمک نکرد». او گفت: «تا مدت‌ها ترس تکرار این اتفاق همراه دوچرخه‌سوار می‌ماند. برای خود من به گونه‌ای شده که تا موتورسوار می‌بینم یا حس می‌کنم یک خودرو پشت سر من قرار دارد، از دوچرخه پیاده می‌شوم و دوچرخه‌به‌دست کنار می‌روم. حتی به واسطه این مسائل کلاس کیک‌بوکسینگ رفتم و تا حدودی به دفاع شخصی هم تسلط دارم و یک چوب کوچک به دوچرخه‌ام بسته‌ام؛ چون با دوچرخه سفر هم می‌روم، در مواقع بحرانی بتوانم از خودم دفاع کنم. البته تا مدت‌ها کسی در خانواده از این آزارها با‌خبر نمی‌شود و حتی بعد از اینکه در اتوبان زمین خوردم و زانویم شکافته شد، سه ماه بعد از آن خانواده متوجه شد بر اثر چه اتفاقی چنین مشکلی برای من پیش آمده است؛ چون هم اذیت می‌شوند و هم ممکن است دوچرخه را نابود کنند!». او در پایان گفت: «به نظرم رانندگان قبل از اینکه بخواهند برای یک لحظه خندیدن، دوچرخه‌سوار را اذیت کنند، به این فکر کنند که ممکن است چه بحرانی را رقم بزنند و در این شرایط اقتصادی چقدر خسارت به دوچرخه‌سواران می‌زنند. همچنین برای آنها و خانواده‌های‌شان جنگ اعصاب به وجود بیاورند. به این فکر کنند که چرا به خاطر یک شوخی باید مجبور به پرداخت خسارت از جیب و حتی مرگ یک انسان شوند. مدتی پیش یک راننده روی سر یک دوچرخه‌سوار آشغال ریخت و همین مسئله به کتک‌کاری بین دو طرف منجر شد. دوچرخه‌سوار گفته بود که اطلاع داری ضربان قلب من روی دوچرخه چقدر بالاست و توقف ناگهانی می‌تواند باعث سکته قلبی شود که راننده گفته بود اطلاعی ندارد. ما سال‌ها داریم تمام مشکلات را به جان می‌خریم و مقاومت کرده‌ایم تا فرهنگ دوچرخه‌سواری جا بیفتد و خیلی هم بهتر شده است. امیدوارم مردم هم بیشتر مراعات کنند و با شوخی و ترساندن‌های نابجا شرایط بحرانی را رقم نزنند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.