خاموشي جليلوند
ایسنا: چنگیز جلیلوند ـ صدای ماندگار دوبله ـ به دلیل ابتلا به ویروس کرونا درگذشت. او که در میان دوبلورها به مرد حنجرهطلایی معروف بود، در 80سالگی درگذشت. خبر درگذشت این دوبلور باسابقه را ناصر ممدوح ـ دوبلور و مدیر دوبلاژ ـ اطلاع داد و اعلام کرد متأسفانه خبر درگذشت آقای چنگیز جلیلوند صحت دارد. مرگ ایشان برای ما ضایعه بزرگی است. او که از شنیدن این خبر بهشدت متأثر بود، جملهای کوتاه را به حرفهایش اضافه کرد: «زندگی تا بوده همین بوده است ولی این افرادی که از دست میدهیم، واقعا ستارههای دوبله ایران هستند؛ خدا رحمتشان کند». جلیلوند، این دوبلور، مدیر دوبلاژ و هنرپیشه ایرانی، مدتی بود که به دلیل ابتلا به بیماری کووید۱۹ در بیمارستان بستری بود و آخرین خبرها از درگیری ۸۰درصدی ریهاش به ویروس کرونا حکایت داشت. او ششم آبانماه سال ۱۳۱۹ در شیراز متولد شد اما همین چندوقت پیش به خبرگزاری مهر در سالروز تولدش گفته بود: «عاشق این خاکم، این خاک برای من اصالت دارد». جلیلوند فعالیت هنریاش را در سال ۱۳۳۶ و با تئاتر به همراه ابوالحسن تهامی آغاز کرد. او دعوت شد تا بهجای او در فیلم «گنج قارون» صحبت کند. او درباره تجربهاش گفته: «کمی تم جنوبشهری خودمان را به شیوه حرفزدن جاهلی اضافه کردم و درهمآمیختن اینها ناگهان شد «گنج قارون». او بهجای هیچ شخصیت منفیای بازی نکرده است: «چون دوست نداشتم. وقتی قهرمان داستان مثبت است، چرا نقش منفی را بگویم. برای گویندگی نقش منفی نه انتخاب میشدم و نه انتخاب میکردم». او مدت ۲۰ سال را در آمریکا به سر برد اما سرانجام به کشور بازگشت و کار دوبله را از سال ۱۳۷۷ سر گرفت. وی در چند مجموعه تلویزیونی و فیلم سینمایی نیز بازی کرده است. حساسیتهای او در کار گویندگی اینچنین بود که اگر بخشی از کار موردپسندش نباشد، آنقدر آن را تکرار میکند تا به نتیجه دلخواهش برسد. جلیلوند در گویندگیهایش قابلیت تیپسازی را داشت و میتوانست صداهای مختلفی را به وجود آورد. او بهجای بازیگران مشهور خارجی و داخلی بسیاری گویندگی کرده است. وی با تیپسازی خلاقانه خود گوینده اصلی نقشهای مارلون براندو بود. جلیلوند در یكی از گفتوگوهایش از دو عشق مهم زندگیاش نیز سخن میگوید: در این دنیا دو چیز را دوست دارم؛ یکی عشقم و دیگری کارم که عشق دیگر من است. کارم برای من، کسی است که به آن عشق میورزم، به آن ایمان دارم و نسبت به آن حساسیت دارم. «آب و خاک خودم را دوست دارم، عاشق این ملک هستم و به هیچ شیوهای نمیتوانم رهایش کنم. عزیزترین کسان من در آمریکا هستند، نوههایم که دلشان برای من لک زده ولی دل من برای اینجا لک میزند. گاهی که به دیدنشان میروم، بعد از پنج روز دوری از اینجا، دیوانه میشوم. عاشق این خاک، مردم و همه چیز اینجا هستم». حالا او در خاك وطن خواهد آرامید. یادش زنده باد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.