تجربه یک مرگ
گاردین : ارنست بواتنگ هفته گذشته به نخستوزیر - بوریس جانسون- نامه نوشت و از او درخواستی برای خانوادههای آینده کرد. از او خواست كه كارفرمایان را مجبور كند به همه زنان باردار اجازه دهند از خانه كار كنند یا حقوق کامل را با 20 ساعت در هفته دریافت کنند. قبل از همهگیری، ارنست بواتنگ و همسرش مری آگیووا آگیاپونگ در حال برنامهریزی برای آینده بودند. آنها در انتظار فرزند دومشان بودند و مری میخواست - پس از مرخصی زایمان - یک پرستار متخصص دیابت شود؛ اما وقتی ویروس کرونا سراسر انگلیس را تصرف کرد، در هفتم آوریل در بیمارستانی که مشغول به کار بود، به دلیل کرونا بستری شد و کمی بعد از سزارین اضطراری درگذشت. حالا همسر او «ارنست» با دو فرزندش تنها مانده است. او درحالیکه دختر تازه به دنیا آمدهاش را در آغوش دارد، میگوید: «من كاملا گم شده بودم. من مجبور شدم از جایی که متوقف شدهام، تلاش کنم و سفر را ادامه دهم». از نظر بواتنگ، این سفر به معنای تبدیلشدن به تنها سرپرست دو کودک خردسال است؛ اما او اکنون در مبارزهای برای خانوادههای آینده نیز تلاش میکند و میگوید: «مبارزبودن تجربه تازهای است؛ اما اکنون بخشی از زندگی من شده است. زنان باردار باید مورد محافظت قرار بگیرند. من نمیخواهم هیچ خانوادهای دچار آسیبی بشود که من و فرزندانم درگیر آن شدهایم». دیوید کارتر، مدیر اجرائی NHS، گفت: «مری یک پرستار افسانهاي بود و یک نمونه عالی از آنچه ما آن را تشویق میکنیم». حالا بیش از هفت ماه از مرگ او میگذرد؛ اما برخی از روزها بواتنگ هنوز تلاش میکند که باور کند مری رفته است. او میگوید: «گاهی اوقات تصور رفتن او برایم شوکآور است. وقتی تنها هستم از خودم میپرسم: آیا او واقعا مرده است؟ آیا او واقعا رفته است؟ حالا چگونه میتوانیم زندگی کنیم؟ من نتوانستهام به طور کامل با این واقعیت کنار بیایم که او از زندگی من رفته است. پرستاری و مراقبت از مردم کاری بود که او دوست داشت انجام دهد». بدون فکرکردن، بدون ثانیهای تأملکردن، او ناگزیر از مراقبت فرزندانش شد. این پدر میگوید: «من نمیدانم چگونه این کار را انجام میدهم؛ اما فقط انجام میدهم، برنامهای ندارم، هیچ کتابی ندارم که به آن مراجعه کنم. تنها چیزی که من را نجات میدهد، این است که بچههایم را دوست دارم و میدانم باید بیشترین تلاش را برایشان انجام دهم، نمیتوانم آنها را مأیوس کنم». این زوج در سال 2016 با یکدیگر آشنا شدند، زمانی که او پرستار بود و در دانشگاه آکسفورد بروکس تحصیل میکرد. آنها هر دو اصالتا اهل غنا بودند؛ اما آگیووا آگیاپونگ (مری) از 16سالگی در انگلستان زندگی میکرد، بواتنگ پس از 12 ماه هنوز درگیر سازگاری خود با مهاجرتش بود. همسرش به او کمک کرد تا با زندگی انگلیسی آشنا شود و آن را درک کند. هر دو تلاش میکردند که به هر دو فرهنگ احترام بگذارند؛ اما حالا بواتنگ مانده است با ایجی سهساله و مری دختر هفتماههاش. در خانه آنها، تصاویر مری و خانواده کنار هم، بر دیوارها قرار دارد. بواتنگ میگوید قلب پسرشان مانند مادرش پر از مهربانی است. بارها و بارها در روز به سراغ پدر میرود و حالش را میپرسد. ایجی که تجربه شنیدن گریه پدرش در روزها و هفتههای بعد از مرگ مادر را دارد، گاهی او را نیمهشب بیدار میکند تا ببیند آیا گریه میکند یا نه! بواتنگ میگوید: «بعد از مرگ مادرش تنها کاری که میتوانستم انجام دهم، این بود که مدام او را بغل کنم. حالا او به این نتیجه رسیده که احساسات نجاتدهنده است».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.