در ماتم درگذشت حسرتبار استاد داوود فیرحی
برگ میریزد به ناهنگام مرگ میپاشد به چهره و دل ما قطرات آبِ سرخ میبارد کوچهها سیاه میپوشند خانهها سوگواراناند چشمها اشک بُهت مینوشند سینهها به داغ میسوزند روزگار گرم گندم نیست فصل سرد داس و انسان است رهرویی از حریمِ خِرد رفته است رفته اما به آسمان رفته است میسِتُرد او خیال خام از دین تشنه میشد به او، جان شریف معنی سوسن و صنوبر بود سبزهزاری رفیع و وارسته روشنی بود و چشمه نور با سپیده قرین و همدم بود باغ را حُرمت نهاد و شکفت نامِ خود یادگار گذاشت، گل بشنُفت یاد او را عزیز میداریم راه او را حیات میبخشیم
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.