چهاردهمین دوره جایزه مهتاب میرزایی برگزیدگانش را شناخت
نشان تعهد روی خط فرهنگ
پژمان موسوی- روزنامهنگار
روزهای سخت همهگیری کروناست و تمامی محافل و دورهمیها تعطیل. نه کتابی رونمایی میشود، نه بزرگداشتی برپا میشود و نه اهالی فرهنگ میتوانند ساعتی فارغ از نگرانی، دور هم جمع شوند و از حال هم باخبر. حتی برای رفتگانِ این روزها نیز نمیتوان زیر یک سقف شیون سر داد. جشنوارهها جملگی یا تعطیلاند یا در حصار تنگِ مانیتورها و قاب کوچک موبایلها در دسترس و همه به انتظار نشستهاند که فردا چه زاید. در این روزهای سخت اما هنوز هم میتوان ردی از تعهد را سراغ گرفت و نشانی از فرهنگ را در اینسو و آنسو دنبال کرد. کورسویی از امید که اگرچه چون همیشه پرفروغ و تابناک نیست اما نشانی است از قدمهایی استوار که هرچه هم راه سخت باشد و مسیر سنگلاخ، نشانی از ناامیدی و ایستایی را نمیتوان در آن سراغ گرفت. جایزه مهتاب میرزایی و معرفی برگزیدگان دوره چهاردهم آن، یکی از همین نشانیهای «تعهد» بود؛ جایزهای که حالا به ایستگاه چهاردهم خود رسیده و نشانی از بلوغ و پختگی را میتوان بهوضوح در برگزیدگان و شرکتکنندگانش سراغ گرفت. مهتاب میرزایی، مترجم و دختر علی میرزایی مدیرمسئول مجله «نگاه نو» آبانماه 1360 متولد شد و پس از اینکه با ترجمههای درخشانش در نگاه نو خوش درخشید، تیرماه 1385 در 25سالگی درگذشت و این جایزه در سال 1386 به یادِ او پایهگذاری شد. تا همین سال گذشته، اختتامیه این جایزه فرصتی بود برای گردهمایی بزرگان اهل فرهنگ و اندیشه و مخاطبانی که این جایزه به احترام و از سوی آنان به اهالیِ نگاه نو اعطا میشد. امسال اما با شرایطِ بغرنجی که برای مردم پیش آمد، دستاندرکاران این جایزه بر آن شدند تا در یک جمع محدود و فقط با حضور برگزیدگان این دوره، به انتخاب مخاطبانشان احترام بگذارند و چون همیشه در آیینی ویژه، از آنان تقدیر کنند. در این رویداد فرهنگی، جایزه بهترین نویسنده مقاله در سال 98 به انتخاب خوانندگان نگاه نو به شهیندخت خوارزمی، جایزه بهترین نقد به حسین فراستخواه، جایزه بهترین مترجم به مژده دقیقی، جایزه جوانترین همکار به ملیکا رزمی و جایزه ویژه سالها همکاری هم به محمد دهقانی رسید. در روزگاری که بحرانِ مخاطب در میان نشریات ایرانی به اوج خود رسیده است، احترامی اینچنین به مخاطب، نهتنها نشان تعهد دستاندرکاران یک رسانه مکتوب به آنهاست که میتواند به الگویی برای یک تعامل سازنده و موفق بین نشریات مکتوب و مخاطبانش بدل شود. الگویی که برهمزننده تمام فرضیاتی است که تمام هموغم خود را بر اثبات مرگ روزنامهنگاری مکتوب قرار داده است. اگر زمانی بود که تصور میشد با گسترش شبکههای تلویزیونی و ماهوارهای و راهاندازی و فعالیت دهها سایت و خبرگزاری دولتی و خصوصی، دیگر جایی برای روزنامهها و مجلات نخواهد بود و مردم دیگر دلیل و انگیزه خود را برای خواندن روزنامهها و مجلات از دست خواهند داد، باید امروز این نکته را به مخالفان نشریات مکتوب یادآور شد که عدد شبکههای ماهوارهای و تلویزیونی از هزار گذشت و عدد سایتها و خبرگزاریها هم از صد اما نهتنها اقبال مردم به روزنامهها و مجلات کم نشد که برای نشریاتی خاص، بیشتر هم شد. چراییاش روشن است؛ همانطور که کتاب جایگزینی نیافت، روزنامهها و مجلات هم جایگزینی
نخواهند یافت... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.