|

در ستایش استاد

عبدالرضا ناصرمقدسی-متخصص مغز و اعصاب

وقتی روی تخت بیمارستان دیدمش، قلبم به‌شدت به درد آمد. شاید یک انسان در طول زندگانی‌اش به هیچ‌کس به اندازه آنانی که در تربیت و رشد او کوشیده‌اند، مدیون نباشد. استادانی که نه‌تنها در پیشرفت علمی من و امثال من کوشیده‌اند؛ بلکه درس اخلاق، درستی و از همه بالاتر بزرگواری را به ما آموختند و حالا وقتی می‌دیدم که او این‌گونه اسیر بیماری همه‌گیر کووید-19 شده است، واقعا قلبم به درد آمد و با عمق وجودم لحظه‌به‌لحظه دعا کردم که هرچه زودتر خوب شود. خوب شود تا باشد. خوب شود تا مثل همیشه از او بیاموزیم و قدرش را خیلی بیشتر از قبل بدانیم. آن روز صبح وقتی برای ویزیت بیماران به بخش رفتم، انتظار همه چیزی را داشتم به غیر از آنکه به من بگویند استادت صبح با تب و لرز به اورژانس آمده و حالا هم دارد به بخش منتقل می‌شود. پاهایم لرزید. چه شده است؟ تب و لرز به‌صورت ناگهانی شروع شده بود. خسته بود؛ اما مثل همیشه با روی خوش از ما

استقبال کرد. به‌عنوان یک پزشک شاید بهتر از هر کسی بدانم که بعضی وقت‌ها نباید مزاحم بیماران شد. استراحت بهترین درمان آنهاست و حجم عیادت‌کنندگان گاه بیمار را خسته کرده و از بهبود او جلوگیری می‌کند. درباره کرونا نیز به‌ویژه آنجا که خستگی مفرط ایجاد می‌کند یا با تنگی نفس همراه است، تا می‌توان باید به بیمار فرصت استراحت داد. همه اینها را می‌دانستم؛ اما نمی‌توانستم او را نبینم و از احوالش جویا نشوم. به زحمت جلوی گریه‌ام را گرفته بودم: « نه استاد. شما نه. شما نباید بیمار شوید». این چیزی بود که در سر و قلبم می‌چرخید. در چند روز آینده به‌ جای اینکه به فکر بهبود خودش باشد، مثل همیشه به فکر بیمارانش بود: بیمارانم چه می‌شوند؟ چه کسی به آنها می‌رسد؟ چه کسی از درد آنها می‌کاهد؟ و برای اولین‌بار بود که می‌دیدم دارد گله می‌کند. گله از تمام کسانی که نگذاشتند او به اهدافش برسد و رشته بسیار مهم دانشگاهی و فوق‌تخصصی را در این مملکت راه بیندازد. می‌گفت و به‌درستی می‌گفت که چقدر سنگ جلوی پایش انداختند. می‌گفت من کارهایم را کرده‌ام و تنها ناراحتی من از آینده این رشته فوق‌تخصصی در ایران است. ناراحتی من از آینده بیمارانی است که می‌شد حال‌شان بهتر از اینها باشد. کاملا حس می‌کردم که کرونا باعث شده که هدف‌های بزرگش در مملکتی با مسئولانی که قدرش را نمی‌دانند، همانند باری بر روی دوش او سنگینی کند. کرونا و آن حال خرابی که ایجاد می‌کند، سبب شده بود که بار دیگر به زندگی‌اش بنگرد. اینکه چگونه برای سال‌ها 18 ساعت در روز کار می‌کرده، اینکه چقدر از منافع و رفاه خود و خانواده‌اش زده است تا شاید دردی را از بیماری کم کرده و مشکلی از این مملکت را حل کند و باز به این موضوع فکر می‌کرده است که چگونه با او همکاری نکردند. به او بی‌احترامی کردند و جلوی پیشرفت جامعه علمی ایران را گرفتند. خوشبختانه در روزهای بعد حالش رو به بهبودی رفت و از بیمارستان مرخص شد و حالا که دارد دوره نقاهت را می‌گذراند، همه ما بی‌صبرانه منتظر بازگشتش هستیم. در این مدت که فکر و ذکرم بهبودی استادم بود، به این موضوع فکر می‌کردم که چقدر به او مدیونم. تا عمر باقی است و تا جایی که توان دارم، هر چقدر هم که بکوشم نمی‌توانم ذره‌ای از خوبی‌های این استاد بزرگ را جبران کنم. هم من و هم خِیل شاگردانی که در رده‌های مختلف زیر دست او تربیت شده‌اند و اکنون هر‌یک پزشکی توانا در گوشه‌ای از این مملکت هستند تا عمر دارند مدیون او خواهند بود. نمی‌دانم چگونه می‌توان از چنین استادی قدردانی کرد و به او گفت که هرچه داریم، از برکت شاگردی او و سایر استادان بزرگ‌مان است. شاید تنها چیزی که بتوان بیان کرد، این شعر است که: «در سپاست زیر پا من گل پریشان می‌کنم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.