ماسک بزنیم
«التماس میکرد همسرم رو به بخشICU نبرید، اکسیژن خون 29 درصد است. هر چه توضیح دادند این بنده خدا داره از تنگی نفس از پا درمیاد قبول نکرد، لحظات آخر با زور و دعوا گذاشتنش روی برانکارد ولی حیف تا وارد بخشICU شد کد خورد و تمام. بعد زار میزد پول بخش ویژه نداشتم، بههمینسادگی جناب وزیر». این روایت یکی از پزشکان در شبکههای اجتماعی است. روایتی که این روزها تکراری شده است. مردمی که بهدلیل هزینه بالا امکان بستریکردن اعضای خانواده خود را ندارند؛ فرقی هم ندارد فقیر باشند یا از طبقه متوسط. هرکس اسیر «کرونا» میشود و پس از طیکردن خانهای متعدد میتواند تختی برای بستری پیدا کند، از قیمت بالای داروها و وسایل مورد نیاز میگوید. حکایت یکی از کاربران توییتر که پدرش را بهدلیل پیدانکردن تخت بیمارستان و نداشتن 50 میلیون نقد برای بستری از دست داده بود، بسیار تأثیرگذار بود، اما ازسوی مسئولان واکنشی درپی نداشت. هزینه بالای داروها و وسایل کرونا روایت تکراری است، یکی از کاربران فهرستی از برخی وسایل و قیمتهایش نوشته است: «هموپرفیوژن CRRT با فیلتر آمریکایی: هر جلسه ۵۴ میلیون تومان، شالدونهای خاص Arrow: بالای یکمیلیون تومان، ماسک و لوازم مصرفی بای-پپ: ۲.۵ میلیون تومان، اجاره دستگاه بای-پپ: روزی 600 هزار تومان، خرید دستگاه بای-پپ (چون طولانی اجاره نمیدهند): از ۲۰ تا ۵۰ میلیون، ویزیت دکتر فوق تخصص ریه: یکمیلیون و 200 هزارتومان، هموپرفیوژن، هر جلسه: ۴۱ میلیون تومان، رمدسیور: هر آمپول از چندمیلیون تا چنددهمیلیون، فاویپیراویر: هر بسته چند تا چنددهمیلیون و اکتمرا: هر دانه از دو تومان تا چنددهمیلیون تومان. اینها بخشی از داروها و لوازم و تجهیزاتی است که این مدت بیمارستان (خصوصی) گفته و من تهیه کردم. بیمارستان سرنگ و سرم و پتو و... داشت و درنهایت هزینههای بستری در بخش کرونای بیمارستانهای خصوصی (که مشابه یا گرانتر از ICU است) هر شب، چندمیلیون. تازه اصلا تختی وجود نداره. خلاصه بگم به اینجاها کارتون بکشه، چندصد میلیون تومن باید بذارید کنار». در حقیقت «توییتر را که باز میکنی از هر پنج توییت یکی درخواست دارو است. از هر پنج نفر یک نفر داره التماس میکنه برای داروی پدر و مادرش»، این درخواست دارو گاهی از سوی افرادی است که در خارج هستند و در حال خواهش برای بردن داروی مورد نیاز خانوادهشان به ایران. از مکانهایی که بسیاری در آن دچار مشکل شدهاند، بهشتزهرا و سالن اداری کفنودفن آن است. مکانی که جای سوزنانداختن در هیچ ساعتی از روز در آن نیست و البته رعایت فاصله اجتماعی در آن بهدلیل تعداد زیاد حاضر هستند ممکن نیست؛ غیر از این وضعیت دردناک اسیرکرونا شدن، بسیاری مینویسند که کرونا را جدی بگیرید و دلایل خود را مینویسند: «همیشه فکر میکردم چون وسایل عمومی سوار نمیشم، تو جاهای شلوغ نمیرم و با آدمهای زیادی رفتوآمد نمیکنم و رعایت میکنم، احتمال خیلی کمی داره کرونا بگیرم اما دیشب جواب تستم آمد و مثبت بود. خواهش میکنم خیلی بیشتر از قبل مواظب باشید؛ خیلی سخته بیماریش». یا دیگری که نوشته است: «من دوتا ماسک میزدم. از قبل کرونا و همیشه تو کیف و جیبم مایع ضدعفونی داشتم، بیرون هم غذا نمیخوردم ولی کرونا گرفتم». در این میان قربانیان پنهان ویروس کرونا هم هستند؛ مانند کمتوانان. یکی از آنان تجربهاش را نوشت: «- آمبولانس آمد، کسی بلد نبود برای سوارشدن به من کمک کند، با وجود ضعف جسمی شدیدی که بهخاطر کرونا داشتم. -بیمارستان معروف و مجهز گاندی حتی دستشویی قابل استفاده برای معلول ویلچری ندارد. - در آیسییو باز با مشکلی به نام جابهجایی روی تخت روبهرو میشویم». مبتلاشدن زندانیان به کرونا نیز از اتفاقاتی است که بسیاری در حال بازگویی آن هستند. بسیاری هم به عدم تعطیلی شهرهای بزرگ که درگیر کرونا هستند، اعتراض میکنند. درحالحاضر وضعیت نگرانکنندهای وجود دارد. تعداد مبتلایان به کرونا به مرز10 هزارنفر در روز رسیده و هرروز بیش از 450 نفر میمیرند، اما به نظر نمیرسد اقدام خاصی قرار است از سوی دولت و مسئولان انجام شود. مدام اعلام میکنند کادر درمان خسته است. محمد پاکمهر، نایبرئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس گفته است: «از مجموع ۱۱۰ هزار پرستار در کشور، ۳۲ هزار نفر به کرونا مبتلا شدهاند که نشاندهنده ابتلای ۳۰ درصد این قشر از جامعه به این بیماری است». به خاطر کرونا تعداد مراجعان برای اهدای خون کم شده و ذخایر خون کاهش پیدا کرده و عملهای ضروری در حال کنسلشدن هستند. اینها تنها بخشی از رویارویی ما مردم در شبکههای اجتماعی با این ویروس وحشتناک است؛ مایی که تنها راهی که برایمان مانده است، رعایت بهداشت و زدن ماسک است تا در نهایت شاید از گزند کرونا در امان بمانیم و آرزوی نفسکشیدن بهراحتی را نداشته باشیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.