|

داستان آدم‌های خاکستری

شرق:‌داستان «پاندورا» در یک بیمارستان روانی شروع می‌شود. هشت بیمار افسرده برای درمان جمع شده‏‌اند و قرار است به کمک دکتر روان‌شناس به زندگی برگردند. طبابت آنها به شخصی حرفه‌‏ای به نام دکتر رامین صبوری سپرده ‏شده؛ مردی سی‌و‌هشت‌ساله، دارای عالی‌‏ترین تحصیلات و قدرت درمان بالا، با وضع مادی خوب و چهره‏‌ای مناسب، مورد پسند عموم. اما این نظری نیست که او درباره خود داشته باشد: «...افسردگانی که روان‏‌شناس را منجی خود تشخیص داده بودند. غافل از اینکه گاهی خود طبیب، درمانده‏‌ترین بیمار است». دکتر رامین در میان بیماران خود با بیماری مواجه می‌شود که او را به گذشته‌‏های دور می‌‏برد؛ گذشته‏‌ای که او مایل بود از زندگی خود حذف کند یا اشتباهاتی را که در آن زمان مرتکب شده به طریقی جبران کند. اما اینک با بیماری مواجه می‌شود که ثمره اشتباهات همان دوران است و رامین تازه درمی‌‏یابد که جبران گذشته چه ‌اندازه دشوار و حتی نشدنی است: «یک‌ بار دیگر به او نگاه انداختم. چیزی معلوم نبود جز روسری افتاده روی مانتوی سیاهش. چنان در خود قوز کرده بود که هیچ ‏چیز نمی‌شد دید جز مشتی پارچه. دوباره گفتم: دوست خوبم، یه‌کم تلاش کن. از درون آن پارچه‌های خاکستری، صدایی زنانه و گرفته آمد که: الان نمی‌‏تونم... صدا عجیب و میخکوب‏‌کننده بود». رامین، روان‌شناسی بسیار حاذق است. از آن‌دسته روان‌شناسان که هرروزه تعداد زیادی مراجع می‌‏پذیرند و از عهده انواع مختلف درمان، ازجمله هیپنوتیسم و شوک‏‌درمانی برمی‎آیند. در خلال داستان با موارد مختلفی از مراجعین او آشنا می‌شویم که ماجرای زندگی هرکدام منحصربه‌فرد و شنیدنی است. زنی که دچار وسواس تمیزی است و نمی‏‌داند وسواس عاطفی او را به اسیری برده، دختری که برای خیانت به خواهر خود به‌دنبال دلیل موجه است، پسری که همواره در کنار خود موجودی موهوم می‌‏بیند و زنی که در انتخاب داماد دچار مشکلی پیچیده شده است. رامین به مسائل تک‌تک بیماران خود گوش می‌‏دهد و بعد، با تشخیصی دقیق آنها را به‌ سمت درمان و بهبودی هدایت می‌کند. «نگاهی عمیق به چهره‌‏اش انداختم. به سرتاپای وجودش. زنی با ظاهری کاملا تجملاتی. خانم دکتری موفق که عمری بیچارگی‏‌های خود را پشت نقاب ثروت و شوکت پنهان کرده و اجازه نداده بود دیگران بفهمند چه عقده‌ها و بدبختی‌‏های دهشتباری در وجودش نهفته است. مطمئن بودم در زندگی‌‏اش بارها حسرت داشتن روح سالم فقیرترین و بی‌‏چیزترین انسان‏‌ها را خورده است». دکتر رامین نمونه‌‏ای ا‌ست از یک روان‌شناس موفق که تا سطح بالایی قدرت درمان دیگران را دارد، اما ناتوان از حل مشکلات خود است. او برای حل دردهایش هم به روان‌شناسی دیگر نیازمند است و هم به درمانی فرای علم روان‌شناسی که در این رمان با جنس عرفانی بیان می‌شود. بعد از گذشت یک‌سوم داستان، رامین در مقام درمانگر راهی پرورشگاهی دخترانه واقع در جنوبی‌‏ترین منطقه شهر می‌شود. تا اینجا همه‏ چیز در مناطق گران‌قیمت گذشته و از این به بعد بخشی از ماجراها در انتهای یک کوچه بن‌‏بست در ساختمان آجری قدیمی، با حیاطی پوشیده از موزاییک‏‌های یک‌درمیان‌شکسته و موکتی رنگ‌و‌رو‌رفته می‌‏گذرد. محیطی فقیرنشین، اما سراسر شور و جریان زندگی؛ جایی که رامین در آن آرام می‌‏گیرد و حتی اصرار دارد عشق و عاطفه خود را در آن بیابد. «سردر این ساختمان تابلویی زده بودند که با خط نستعلیق روی آن نوشته شده بود: احمدیه. در باز بود، وارد حیاطی بزرگ شدم، تقریباً دو برابر خود خانه. خانه‌های قدیمی همه همین‌‏طور بودند، حیاط‏‌ها بزرگ، حتی بزرگ‌‏تر از خود ساختمان. نصف حیاط با موزاییک مدل پنجاه‌ سال پیش پوشیده شده بود، نصف دیگر هم با باغچه‌‏ای پرگل... از چند پله بالا رفتم و رسیدم به خود خانه که کف آن موکت بود. همه کفش‌‏هایشان را گذاشته بودند پشت در و من هم فهمیدم باید بدون کفش بروم». شخصیت‏‌های رمان «پاندورا» همگی خاکستری‏‌اند؛ نه سفیدند و نه یکدست سیاه. راوی داستان، همان دکتر رامین، گذشته‏‌ای همراه با اشتباه دارد که همواره در تلاش برای جبرانش است. مدیر او از یک‌ سو جدی و هراس‌‏آور است و از سوی دیگر حمایتگر. ننه‌بتولِ پرورشگاه ظاهرا بداخلاق است، اما در حقیقت قلبی مهربان دارد و در مقابل، دستیار رامین که زنی جوان و زیباست از باطنی چندان صاف و صیقلی برخوردار نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.