|

گفت‌وگو با «پوریا پورسرخ» درباره تجربه اجرای مسابقه در تلویزیون

مهم خروجی کار است

گروه هنر: «پوریا پورسرخ» با بازی در سریال‌های تلویزیونی وارد دنیای بازیگری شد. او اوایل دهه ۸۰ در سریال‌های «روزهای به‌یاد‌ماندنی»، «فرار بزرگ» و «مسافر» بازی کرد. سال 1385 در سریال نوروزی «وفا» به کارگردانی محمدحسین لطیفی به ایفای نقش ژوبین پناهی پرداخت. پورسرخ بعد از ایفای این نقش در میان مخاطبان تلویزیون به شهرت رسید و همه این گمانه‌زنی را درباره‌اش داشتند که از این به بعد او می‌خواهد نقش عاشقان خسته‌دل را بازی کند؛ اما پورسرخ کارنامه‌اش را به سمت دیگری هدایت کرد و بعد از «وفا» در مجموعه تلویزیونی «صاحبدلان» نقش یک جوان لات را بازی کرد که مرتب برای بقیه دردسر درست می‌کرد. او در کنار نقش‌های جدی در آثار طنز هم حضور داشته است. او این روزها «مسابقه ایرانیش» را برای شبکه دو اجرا می‌کند که از سوی احسان ارغوانی تهیه شده است. به بهانه اجرای این مسابقه با پوریا پورسرخ گفت‌وگو کرده‌ایم.

آقای پورسرخ چه شد که اجرای یک برنامه تلویزیونی را پذیرفتید؟ چند وقت اخیر رویکردی پیش آمده که بعضی از بچه‌های بازیگر به سمت اجرا و مجری‌گری روی آورده‌اند. من هم مانند سایر همکارانم پیشنهاداتی داشتم؛ اما برای من این کار فرق‌ ویژه‌ای داشت. علت هم این است که حرکت، فعالیت و کارهای فیزیکی هم داشت و مضاف بر آن، بازی‌هایش هم کاملا ایرانی طراحی شده بود که اتفاقا این کار را سخت می‌کند. با تمام احترامی که برای مسابقه‌های تلویزیونی قائلم، معتقدم در این مسابقات که برگرفته از مسابقه‌های خارج از کشور هستند، جذب مخاطبان کار راحت‌تری خواهد بود. البته این کار هم قابل تحسین است و مخصوصا که از لحاظ کیفیت، خیلی خوب به این آثار نزدیک شده‌اند که بسیار موضوع شایان احترامی نیز به شمار می‌رود. اما درباره «مسابقه ایرانیش» باید بگویم که این کار کاملا طراحی ایرانی دارد و بازی‌ها باید بپذیریم که به خاطر تکنولوژی و اینکه سال‌ها می‌گذرد، گرد فراموشی رویشان نشسته بود و به نظرم بیشتر از اینکه کار مجری در این مسابقه سخت باشد، کار تیم طراحی مسابقه سخت است که باید بتوانند این مسابقات را از شکل‌و‌شمایل سرگرمی به شکل‌و‌شمایل مسابقه‌ای و رقابتی دربیاورند. این بازی‌ها عمدتا در خانواده‌ها و نسل‌های قبل در دورهمی‌ها و میهمانی‌ها استفاده می‌شده و همان‌طور که گفتم جنبه سرگرمی داشته است. اما حالا اینها به مسابقاتی دلنشین تبدیل شده‌اند که اتفاقا بازخورد بسیار خوبی هم از آنها گرفته‌ایم. خیلی هم برایم شیرین است که شرکت‌کنندگان حساس هستند سر امتیاز و برایشان مهم است. فکر می‌کنید آنچه می‌خواستید در طول کار درست از آب درآمد؟ واقعیت این است که تیم طراح مانند آقای محسن آزادی بسیار با اعتماد‌به‌نفس صحبت می‌کردند و ما در جلسات‌مان در‌این‌باره هم صحبت کردیم که اگر این بازی‌ها هنوز آن‌قدر جذاب هستند، پس چرا فراموش شده‌اند و تکنولوژی جایشان را گرفته است؟ باید بپذیریم که تکنولوژی الان سوار کار و پیشرو است. اما ایشان گفتند ما قرار است همین کارها را به شکل امروزی دربیاوریم و به‌روز کنیم. در نهایت هم این اتفاق افتاد و فکر می‌کنم اتفاق خوبی هم رقم خورد و واکنش‌ها و استقبال‌ها بیش از چیزی بود که فکر می‌کردم. در این سال‌ها بازیگران بسیاری به حوزه «اجرا» وارد شده‌اند و اجرای برنامه‌های تلویزیونی را بر عهده گرفته‌اند، آیا می‌توان گفت که شما برگرفته از این تب و جو وارد حوزه اجرا شده‌اید؟ به جرئت می‌توانم بگویم که جزء اولین بازیگرهایی بودم که پیشنهاد اجرا در تلویزیون را داشتم و شاید یکی از دلایلش هم این بوده که رشته همکاری من با تلویزیون همیشه برقرار بوده و این‌طور نبوده که بگویم حالا بروم چند سال سینما بعد دوباره به تلویزیون برگردم. این ارتباط من با تلویزیون همیشه برقرار بوده و به همین دلیل هم پیشنهادهایی برای اجرای برنامه‌های تلویزیونی به من شده است. اما اتفاقی که افتاد این بوده که نمی‌خواهم بگویم آدمی هستم که خلاف جریان حرکت می‌کنم، اما خیلی تحت تأثیر موج نیستم و خودم در این مقطع به واسطه برنامه، اجرا را پذیرفتم. به نظر شما نقطه قوت «مسابقه ایرانیش» چه بود؟ این برنامه چه فاکتورهایی داشت که باعث شد روی آن فکر کرده و در نهایت بپذیرید آن را اجرا کنید؟ در گام نخست اعتمادی که به تیم تولید پیدا کردم، نظر من را تغییر داد. من در گام نخست رزومه احسان ارغوانی، تهیه‌کننده کار را دیدم که چه برنامه‌هایی را تا به حال ساخته است. از آن طرف، وقتی با محسن آزادی صحبت کردم، او را آدم بسیار مسلطی دیدم که الان هم با تأکید می‌گویم هر نکته مثبتی که در اجرای من می‌بینید، بر‌گرفته از راهنمایی‌های اوست. او دلسوزی‌های بسیاری دارد. او استاد و دوست بسیار خوبی است که هرچه می‌دانست، بدون عقده در اختیارم قرار می‌داد. از آن طرف من دوستان مجری دیگری نظیر فرزاد حسنی را داشتم که با آنها در تماس بودم و نظرات آنها را هم به‌عنوان کارشناسان این حوزه پرسیدم و در اجرا مورد استفاده قرار دادم. من اجرای این برنامه را اینکه بخواهم مجری و اهل فن بیان و... باشم، ندیدم و بسیار خودمانی و دوستانه بودم. اجرای کلاسیک و رسمی را برای اجرا انتخاب نکردم و خشک نبودم و خودم را با تیم‌های شرکت‌کننده همراه کرده بودم. ‌با بازی‌هایی که انجام می‌شد، آشنایی داشتید؟ بله؛ فکر می‌کنم همه ما با بازی‌هایی که در این مسابقه انتخاب شده‌اند، آشنا هستیم و آنها را بازی هم کرده‌ایم. مایل بودید خودتان هم بازی‌ها را امتحان کنید؟ واقعیت این است که تا قبل از حضور شرکت‌کنندگان بازی‌هایی هم امتحان می‌کنیم و جالب است که بگویم بسیاری از شرکت‌کنندگان به‌قدری غرق در بازی می‌شوند که استرس حضور در مسابقه را فراموش می‌کنند و به معنای واقعی از کار لذت می‌برند. یعنی فکر می‌کنید این بازی‌های خانوادگی ساده هم می‌توانند به اندازه بازی‌ها و رقابت‌های عجیب‌و‌غریبی که طراحی شده‌اند، هیجان ایجاد کنند؟ بله؛ اگر آنها را به اندازه بازی‌های ایرانی خانوادگی سرگرم‌کننده ببینیم، به اندازه خودشان هیجان دارند. این مسابقه را با مسابقه‌های قبلی که داشته‌ایم نمی‌توان مقایسه کرد. ما الان مسابقات بسیاری در دنیا داریم که ایرانیزه شده‌اند و در ایران هم ساخته شده‌اند و قطعا اینها شاید هیجان و بیننده بیشتری هم داشته باشند؛ اما همان‌طور که گفتم «ایرانیش» تفاوت بسیاری دارد و توانسته از صفر تا صد ایرانی به میدان بیاید و هیجان خوبی را هم به مخاطب تزریق کند. خود شما کدام‌یک از بازی‌ها را بیشتر دوست دارید؟ من خودم چیستان را بیشتر دوست دارم؛ برایم جالب است که جواب معماها را پیدا کنم. درباره قسمتی که کمتر دوست دارم هم می‌گویم و آن‌هم اعلام نتایج مسابقات است؛ چون در حین برگزاری ارتباط خوب و دوستانه‌ای بین ما برقرار می‌شود که نمی‌خواهم با اعلام نتایج این فضای دوستانه کم‌رنگ شود و در نهایت باید با یک گروه خداحافظی کنیم. در طول اجرا شما الگویی هم داشته‌اید؟ اولین چیزی که تمام مجری‌هایی که با آنها صحبت کردم، به من اشاره کردند، پرهیزدادن من از این موضوع بود. من تنها کاری که کردم این بود که اگر پوریا مجری بود، چگونه می‌شد؟ من اجرا را بازی نکردم و الگوبرداری هم نکردم؛ چون ما مجری‌های موفقی در طول سال‌ها داشته و داریم. خود شما اجرای کدام‌یک از مجری‌ها را بیشتر دوست دارید؟ زنده‌یاد منوچهر نوذری مجری‌ای بود که او را دوست داشتم و معتقدم در اجرا ردپای ایشان همچنان وجود دارد. فکر می‌کنید اینکه بازیگران وارد حیطه اجرا می‌شوند، کار خوبی است؟ به نظر من هر اتفاقی که منجر شود مخاطب لذت ببرد و به تماشای برنامه بنشیند، اتفاق خوبی است. مهم نیست که منِ بازیگر آن را اجرا می‌کنم یا یک فرد ناشناس؛ مهم خروجی کار است. اما این گاردها هم وجود دارد که می‌گویند از تلویزیون به سینما آمده است، یا چرا آن آدم از تئاتر به تلویزیون آمده؟ یا چرا بازیگری به حیطه اجرا وارد شده است؟ بعد با همه اینها که صحبت می‌کنیم، ادعای روشنفکری دارند و مدعی آزادی بیان و حقوق اساسی هستند؛ درحالی‌که نوبت خودشان که می‌شود دیکتاتور درونشان ظهور می‌کند. تا الان واکنش‌ها چگونه بوده؟ مردم استقبال خوبی کرده‌اند، ولی «ایرانیش» ساعت پخش مناسبی ندارد؛ آن‌هم برای مسابقه ایرانی که برای طراحی آن زحمت بسیاری کشیده شده است. هنر تیم طراح بوده که جذابیت تصویری به کار اضافه کرده‌اند و خودم را به لحاظ تأثیر بسیار کم‌اثرتر می‌بینم و به اندازه بضاعت خودم تلاش می‌کنم و خودم را کارت دعوتی می‌بینم که مسابقه را ببینند و بعد که تماشا می‌کنند، دیگر خود مسابقه آن‌قدر جذاب است که آن را تماشا می‌کنند. من تمام تلاشم را کردم و مدلم هم این‌طور نیست که بگویم تلویزیون نمی‌بینم. هم تلویزیون می‌بینم و هم فیلم ایرانی و هم تماشاگر تئاتر هستم. همه را دوست دارم و فکر می‌کنم باید به‌عنوان کسی که در این حیطه فعالیت می‌کند، به آثاری که تولید می‌شود، توجه کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.