|

مسئله رسانه خارجی‌هراسی

سامان موحدی‌راد

به نظر در صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران و مشخصا در یکی، دو بخش خبری پرحاشیه‌اش، بخشی غیررسمی ایجاد شده که کارش پرداختن به موج دوم ترندهای روز خبری ایران است. به این ترتیب که در سایه نحوه اطلاع‌رسانی خاصی که در ایران به رسانه‌ها گفته شده یا به برخی آموزش داده شده است، سوژه‌های خبری داغ شبکه‌های اجتماعی سر از ادبیات رسمی و رسانه‌ای ایران درنمی‌آورند و وقتی ماجرا به اندازه کافی در شبکه‌های اجتماعی داغ و پرحاشیه شد، رسانه‌های رسمی ازجمله صداوسیما سراغ آن می‌روند و در اولین گام تلاش می‌کنند تا در صحبت با خود سوژه، اگر در دسترس و زنده بود، یا اطرافیانش، این پیام را مخابره کنند که لطفا «رسانه‌های بیگانه از این ماجرا سوءاستفاده نکنند». در برخی مواقع حتی دیده شده که سوژه از رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از ایران خواسته تا به این سوژه نپردازند! فکرش را بکنید! در سال ۲۰۲۰ و در روزگاری که هر کسی با داشتن یک گوشی هوشمند می‌تواند رسانه خودش را داشته باشد، عده‌ای از رسانه‌ها می‌خواهند به یک سوژه خبری نپردازند! انگار همچنان دورانی است که می‌توان همه‌چیز را زیر فرش خانه پنهان کرد. بعد از این همه سال تجربه و زخم‌خوردن از مسئله اطلاع‌رسانی در ایران، صاحبان رسانه‌های فراگیر در کشور همچنان سیاست‌شان خاموشی در برابر سوژه‌های روز است؛ نادیده‌گرفتن اتفاقاتی که روزانه در خیابان‌های شهرهای مختلف کشور رخ می‌دهد تا زمانی که صدایش از آن‌سوی آب‌ها بلند شود و وقتی این اتفاق افتاد، آن گروه ویژه خبری با دوربین و میکروفن راهی محل حادثه می‌شود تا به‌زعم خودش آتش را خاموش کند. نمی‌دانم این سیاست غلط و اشتباه درباره خبر و خبررسانی تا کی و کجا قرار است ادامه داشته باشد، ولی اگر فقط یک بار اتفاقات خبری یک سال اخیر مرور شود، شاید تصویر درستی از کاهلی بزرگ مدیران رسانه‌های دولتی در ایران به نمایش گذاشته شود؛ مدیرانی که فکر می‌کنند هنوز می‌توان یک سوژه را نادیده گرفت، آن‌هم درحالی‌که همه‌چیز در مقابل چشم جهانیان است. مسئله عجیب‌تر این است که از فحوای سخنان این دست دست‌اندرکاران اطلاع‌رسانی در ایران و همچنین محتوای گزارش‌های خبری‌شان چنین بر‌می‌آید که عمیقا معتقدند رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور جنگی رسمی و علنی را در برابر آنها به راه انداخته‌اند. اما پاسخ آنها به این جنگ چیست؟ نشستن و سرپوش‌گذاشتن روی اخبار تا روزی که صدایش آن‌قدر بلند شود که همه بشنوند؟ اطلاع‌رسانی در ایران سال‌هاست که دستخوش قوانین نانوشته و محدودکننده‌ای شده و رسانه‌های اغلب می‌دانند که به هر سوژه‌ای نمی‌توانند بپردازند. اما آیا می‌توان این رفتار را در حق سایر رسانه‌های دنیا هم اعمال کرد؟ آیا می‌توان انتظار داشت که رسانه فارسی‌زبانی که از دولتی خارجی پول دریافت می‌کند هم مطابق معیار ما خبر تولید کند؟ شما در این نبرد چه کردید آقای مدیر یقه‌بسته؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.