سپیده توکلی بعد از خداحافظی از تیم ملی
میماندم، به خودم بیاحترامی میشد
سپیده توکلی جزء معدود ستارههای دوومیدانی بانوان است که در مدت 15 سال حضورش در این عرصه افتخارات درخورتوجهی را برای این ورزش مادر کسب کرد. او در این سالها در سه ماده هفتگانه، پنجگانه و پرش ارتفاع فعالیت داشت که در تمامی این رشتهها رکورددار ملی بود. سهم سپیده از مقامهای بینالمللی کسب دو مدال نقره و یک برنز رقابتهای داخل سالن آسیا بود. مدالهایی تاریخی که بعد از انقلاب در دوومیدانی بانوان بیسابقه بود. توکلی اگرچه پتانسیل خوبی برای مدالآوری در رقابتهای فضای باز آسیا داشت اما هیچوقت به آرزویی که داشت نرسید. شاید اگر او قدری مورد توجه مسئولان قرار میگرفت در یکقدمی کسب مدال بازیهای آسیایی 2014 ناکام نمیشد. رکورددار پرش ارتفاع ایران دو شب پیش در مراسم اختتامیه لیگ باشگاههای کشور از تیم ملی دوومیدانی خداحافظی کرد. گفتوگوی «شرق» با او را در ادامه میخوانید.
چه شد که تصمیم به خداحافظی گرفتید؟
به خاطر مشکلاتی که وجود داشت به این نتیجه رسیدیم که دیگر باید از ورزش قهرمانی خداحافظی کنم. احساس کردم اگر از یک جایی به بعد بمانم به خودم بیاحترامی میشود. آخرین حضور من در ترکیب تیم ملی، بازیهای آسیایی 2018 جاکارتا بود. از آن موقع به بعد دیگر نه مربی داشتم و نه به صورت جدی تمرین کردم. من حتی برای اعزامم به این بازیها هم خیلی درگیری و مشکل با فدراسیون دوومیدانی داشتم. در این دو سال که کاملا بیانگیزه شده بودم. البته اینطور نبود که ورزش و تمرین را کلا کنار بگذارم. در این مدت خودم تمرینات بدنسازی و هوازی را انجام میدادم تا بدنم را آماده نگه دارم چون میخواستم در رقابتهای لیگ شرکت کنم. وقتی هیچ حمایتی نشوی و انگیزه نداشته باشی، ترجیح میدهی که نباشی.
یعنی اگر از طرف فدراسیون حمایت میشدید، شرایط این را داشتید که هنوز ورزش حرفهای را ادامه بدهید؟
صددرصد. من هنوز هم میتوانم حرفهای ورزش کنم. در ورزش دوومیدانی سن و سال خیلی مطرح نیست. بودنت در این ورزش بسته به فیزیک و استعداد فرد است. من 15 سال است که در دوومیدانی هستم. اگر حمایت میشدم میتوانستم به جای 15 سال، در شش سال این مسیر را طی کنم. رکوردی را که من سال 2018 زدم باید سال 2015 میزدم. متأسفانه یک سال مربی داشتم، یک سال نداشتم. یک سال با فدراسیون درگیر بودم. همه این حاشیهها دست به دست هم داد تا نتوانم در مقایسه با رقیبانم در آسیا روند درستی را بگذرانم.
دوره ریاست مجید کیهانی در فدراسیون دوومیدانی به همه دوومیدانیکاران خیلی سخت گذشت. بیشک باید برای شما هم همینطور بوده باشد!
بله، واقعا همینطور بود. دوومیدانی در این چهار سالی که کیهانی رئیس بود روزهای خوبی نداشت. زمان اوج من در دوره کیهانی بود که اصلا دیده نشدم. من در این مدت چهار مدال آسیایی داخل سالن گرفتم، پنج، شش تا رکورد زدم؛ اما حتی او با یک لوح تقدیر هم از من تقدیر نکرد. جالب اینجا بود که همیشه هم علیه من مصاحبه میکردند.
الان که میروید، ناراحت هستید؟
نه، اینطور نیست. من ذرهای از اینکه به خاطر شرایط بد خداحافظی کردم، ناراحت نیستم. چون با میل خودم این تصمیم را گرفتم. من از وضعیت موجود اصلا راضی نبودم اما از کار خودم و نتایجی که در این سالها گرفتم، رضایت دارم. احساس میکنم یک باری از روی دوشم برداشته شده است. من در این 15 سال به هر شکلی با همه کمبودها جنگیدم و با همت توانستم رکورد ملی سه ماده هفتگانه، پنجگانه و پرش ارتفاع را در اختیار داشته باشم.
فکر میکنید اگر بهتر از این حمایت میشدید میتوانستید مدالهای بهتری بگیرید؟
من در بازیهای آسیایی 2014 اینچئون که بالاترین سطح مسابقات را در قاره دارد (هر چهار سال یک بار برگزار میشود)، در یکقدمی مدال بودم اما ششم شدم. به جز این من به پنج مسابقه قهرمانی آسیا که هرساله برگزار میشود، رفتم که هر بار چهارم یا پنجم شدم. رکوردهای من با نفرات سوم خیلی اختلاف زیادی نداشت. اگر شرایطم مثل رقیبهایم در آسیا بود، میتوانستم در مسابقات فضای باز آسیا مدال بگیرم.
شما یکی از معدود ستارههای دوومیدانی ایران بعد از انقلاب بودید. الان با رفتنتان کسی هست که جایتان را پر کند؟
نه متأسفانه. حتی در این دو سالی که من جدی تمرین نمیکردم هم ندیدم در رشتههایی که من در آنها رکورددار هستم، اتفاق خاصی بیفتد. فکر میکنم آن زمانی که من تازه کارم را در دوومیدانی شروع کردم، خیلی بهتر از الان حمایت میشدیم. الان اگر استعدادی هم پیدا میشود، به خاطر شرایط سختی که این رشته دارد و حمایتی پشت آن نیست، نمیتوانند دوام بیاورند. نهایتا یکی، دو سالی میمانند و میروند. الان به نظر من، مهسا میرزاطبیبی در ماده پرش با نیزه یکی از استعدادهای خوبی است که در این چند سال اخیر در دوومیدانی زنان ایران ظهور کرده است. آن هم به خاطر این است که زیر نظر محمدمحسن ربانی، یکی از تخصصیترین مربیان، کار میکند. تا وقتی شرایط اینطور باشد و حمایتی از ورزش زنان نشود، نمیتوان انتظار بالایی داشت.
الان برنامهتان برای ادامه زندگی چیست؟
مربیگری میکنم. من در شش سال گذشته هم که خودم ورزش میکردم، مربی هم بودم. شش سال است که سرمربی تیم دانشگاه آزاد هستم. انشاءالله اگر رئیس جدید فدراسیون دوومیدانی هم انتخاب شود، دوست دارم که در این مجموعه به دوومیدانی بانوان خدمت کنم. فرقی برایم نمیکند، کار اجرائی باشد یا مربیگری.
و حرف آخر...
میخواهم از همه مربیانی که در این 15 سال با آنها کار کردم تشکر کنم. شروع کارم با دکتر اصانلو بود که خودشان از قهرمانان دوومیدانی هستند. جواد خسروشیری زمان زیادی مربیام بود که در این دوره پیشرفت خیلی خوبی داشتم. پدیده بلوریزاده، محمدمحسن ربانی و هادی سپهرزاد هم از دیگر مربیانی بودند که با آنها به موفقیت رسیدم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.