دستانم میلرزد در سوگ تو بنویسم...
علیرضا غریبدوست
به یاد شادروان دکتر منوچهر آشتیانی،
استاد جامعهشناسی ایران
منوچهر آشتیانی در وطن خویش غریبانه درگذشت. خبر، کوتاه و فقط در میان بخشی از جامعه علمی و دانشگاهی مخابره شد و هیچ واکنشی از سوی رسانههای داخلی و خارجی نداشت. دستانم میلرزد در سوگ او بنویسم، از مدح و ثناگویی متنفر بود و من نیز که ساعاتی کوتاه از عمر پربارش، توفیق درک محضرش را یافته بودم، به حرمت شاگردی چنین نمیکنم، اما آنچه را از این مرد بزرگ درک کردم برای ثبت در تاریخ و تسلیدادن به همه آنهایی که مانند من در سوگ او، خاموش و در دورن خویش میگریند، مرور میکنم. آشتیانی را مردم نمیشناختند اما او روز و ساعت و لحظهای نبود که دست از شناخت مردم ایران بردارد. در حق او جفا شد، اما خدمت کرد، گرچه از دانشگاه عذرش را خواستند و اگر شهید بهشتی بهموقع خبردار نمیشد، همان روزهای ابتدای انقلاب اعدام شده بود. دانشمند بود اما در دانشگاه جایی برای او نبود. ایران او را از یاد برد و این اواخر عمر را در بستر بیماری و تنهایی بود، اما هیچگاه ایران را فراموش نکرد و به هیچ دعوتی برای زندگی و اقامت در کشور دیگری غیر از ایران اعتنایی نکرد. به سوسیالیسم باور حقیقی داشت اما میهنپرستیاش را در آثار باقیمانده از او بهوضوح
میتوان دید. بیعزتیها دید و بیحرمتیها شنید اما عزتمند زیست و عزتمندانه درگذشت. منوچهر آشتیانی متولد همین ماه بود و با مهر به وطن در خاک وطن آرام گرفت. آیا در 42 سال گذشته، توانستهایم اندیشمندی در حد و اندازه او در حوزه جامعهشناسی تربیت کنیم؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.