واکاوی مشکلات در گفتوگو با اعظم سنایی، کاپیتان تیم ملی
هاکی با عشق و یخ
هاکی روی یخ جزء آن دسته از رشتههای مغفولماندهای است که به دلیل عدم زیرساختهای لازم، تا الان نتوانسته جایگاه درخور اعتنایی در ورزش کشور داشته باشد. تنها فضایی که در قالب اماکن دولتی ورزشی به نام ورزشکاران این رشته زده شده، پیست سالن 12هزارنفری آزادی است؛ پیستی که تنها در همان سالهای ابتدایی ساختش مورد استفاده قرار گرفت و بعد از انقلاب به محلی برای برگزاری مسابقات کشتی، سوارکاری، فوتسال و... تبدیل شد. بیتوجهی مسئولان ارشد ورزشی به فعالیت تیمهای ملی هاکی روی یخ، سالهای زیادی به طول انجامید تا اینکه بالاخره بخش خصوصی دستبهکار شد. سال ۱۳۹۲ مجموعه ورزشی آرامیس در محله میرداماد تهران، اولین پیست یخ ایران را احداث کرد تا سرآغازی برای شروع به کار علاقهمندان به هاکی روی یخ باشد. اگرچه این پیست به اعتقاد کارشناسان به لحاظ حرفهای استانداردهای لازم را برای برگزاری مسابقه و تمرینات نداشت، اما حداقل شرایطی را فراهم کرد تا جوانان با شکل و فنون این ورزش آشنایی پیدا کنند. درحالیکه بیتفاوتی وزارت ورزش نسبت به توسعه و گسترش این ورزش المپیکی همچنان ادامه دارد، خبر میرسد که باز هم بخش خصوصی به دنبال ایجاد تغییرات در این رشته است؛ اینبار اما مجموعه ورزشی ایرانمال که به تازگی در رقابتهای باشگاهی هم تیمداری میکند، با احداث پیست یخی مجهز و استاندارد، باعث اتفاقهای خوبی در رشته هاکی روی یخ شده است. احداث چنین پیستی موجب شده ایران بعد از گذشت 110 سال از تأسیس فدراسیون جهانی هاکی روی یخ، به عضویت این نهاد بینالمللی دربیاید. مهمتر اینکه دختران ایرانی بتوانند به صورت حرفهای حضور در این رشته را تجربه کنند و تیم ملی خود را تشکیل بدهند. تا پیش از این، فعالیت ایران در هاکی روی یخ تنها مختص به مردان بود که آنها هم به حضور در یک تورنمنت و چند اردوی بینالمللی خلاصه میشود. دختران هاکی روی یخ ایران همان دختران پرافتخار اینلاین هاکی (اسکیتهاکی) هستند که با همه محدودیتها توانستهاند سه عنوان سومی از مسابقات قهرمانی آسیا را از آنِ خود کنند. فدراسیون اسکیت که هاکی روی یخ را در زیرمجموعه خود دارد، بعد از عضویت در فدراسیون جهانی، اقدام به برگزاری رقابتهای انتخابی تیم ملی برای بانوان کرده تا تیم ملی آن را تشکیل دهد. فدراسیون امیدوار است با شروع تمرینات، تیم هاکی روی یخ زنان را سال آینده در رقابتهای آسیایی فیلیپین شرکت دهد. اعظم سنایی، کاپیتان تیم اینلاینهاکی، دراینباره به «شرق» میگوید: «تا پیش از این ما هیچ فعالیتی در هاکی روی یخ نداشتیم؛ چون امکاناتی نداشتیم. پیست یخی مجموعه آرامیس بود، اما به دلیل اینکه استانداردهای لازم را نداشت، نمیتوانستیم در آن تمرین کنیم. حتی تیم ملی مردان نیز که جلوتر از ما تشکیل شده بود، چند بار به اردوی خارج از کشور اعزام شد. متأسفانه در تمام این سالها از ما حمایتی نشده و زیرساختهای لازم را در این رشته فراهم نکردهاند. درحالحاضر سه ماه است که پیست هاکی روی یخ در مجموعه ورزشی ایرانمال افتتاح شده است. به لطف سرمربی تیم ملی (کاوه صدقی) این امکان برای ما مهیا شده که بتوانیم در این مجموعه تمرین کنیم و به تورنمنتهای بینالمللی اعزام شویم. ما الان به عضویت فدراسیون جهانی درآمدهایم و باید تلاش کنیم در چند مسابقه شرکت کنیم تا وارد ردهبندی جهانی شویم. اولین رویدادی که میخواهیم در آن حضور پیدا کنیم، مسابقات قهرمانی آسیاست که اردیبهشت سال آینده در فیلیپین برگزار میشود. فکر میکنم اتفاقات خوبی در انتظارمان باشد و بتوانیم مثل اینلاینهاکی، حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشیم». تیم ملی اینلاینهاکی زنان ایران که کمتر از یک دهه است تشکیل شده، در این مدت کوتاه توانسته به افتخارات درخور توجهی دست پیدا کند؛ افتخاراتی که بدون شک باید گفت همه آنها با همت خود این ورزشکاران بوده و مسئولان نقشی در حمایت از این تیم نداشتهاند. آخرین حضور این تیم در میادین بینالمللی، به رقابتهای قهرمانی آسیایی 2018 کرهجنوبی برمیگردد که این زنان با هزینه شخصی اعزام شدند و به مقام سومی رسیدند؛ «ما بدون هیچ حمایت و پشتوانهای در مسابقات کرهجنوبی شرکت کردیم. بچهها بخشی از هزینهها را شخصا پرداخت کردند و بخش دیگر را هم اسپانسر تقبل کرد. خدا را شکر یک کمپین برای ما در شبکههای مجازی راه افتاد تا به مردم معرفی بشویم. میتوانم بگویم تا قبل از اینکه این کمپین راه بیفتد، خیلیها رشته ما را نمیشناختند. خوشبختانه این حرکتها نهتنها باعث شد در رقابتهای آسیایی شرکت کنیم، بلکه در جامعه هم شناخته شدیم. فیلم مستندی به نام «جایی برای فرشتهها نیست» از فعالیتهای ما ساخته شد که بازخوردهای خیلی خوبی داشت. کارگردان این فیلم تنها قصدش ساختن یک فیلم نبود؛ ایشان به دنبال حمایت از قشر زنان بودند. تمام مدت اردوها و تمرینات کنار ما بودند تا پیامی را که میخواستند، به مخاطب برسانند؛ این را که میشود با مشکلات بسیاری که سد راه زنان است، به هدفی که داریم برسیم. اینلاینهاکی زنان از 2009 حضورش را در مسابقات آسیایی شروع کرد. ما در تمام این سالها بدون هیچ پشتوانهای و فقط با عشق و علاقه به اینجا رسیدیم، بدون اینکه حقوقی داشته باشیم. اگر حمایتهای کاوه صدقی نبود، به اینجا نمیرسیدیم. ایشان در همه اعزامها کنار ما بودند. هر وقت بودند، نتیجه کار معلوم بود و هر وقت هم نبودند، باز هم نتیجهاش معلوم بوده و یک جای کار ایراد داشته است. خلاصه اینکه ما از هیچ همه چیز ساختیم. امیدوارم حالا که به یک رشته المپیکی ورود کردهایم، از سوی مسئولان حمایت شویم». بانوان اینلاینهاکی هم مثل سایر ورزشکاران زن از بیرونقی رقابتهای باشگاهی گلایه دارند؛ مشکل آنهم نبود اسپانسر است: «خیلیها فکر میکنند اینلاینهاکی جزء رشتههایی است که بیشتر قشر سطح بالای جامعه جذب آن میشوند، اما واقعا اینطور نیست. بیشتر ورزشکاران این رشته کسانی هستند که بهسختی خودشان را به اینجا رساندهاند. ما حتی از رقابتهای لیگ هم درآمدی نداریم. زمانی لیگ برتر و دستهیک داشتیم، اما الان فقط لیگ برتر را داریم و آنهم با حضور شش تیم بیشتر برگزار نمیشود. متأسفانه چون مسابقات خانمها پخش تلویزیونی ندارد، هیچ اسپانسری از ما حمایت نمیکند. از فدراسیون هم حقوق نداریم. باز جای شکرش باقی است به خاطر فرهنگ غالبی که ما داریم، خانمها از طرف خانوادهها ساپورت میشوند، اما بیچاره آقایان».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.