|

گل سبزي

محمود برآبادی

امروز، روز تمیزکردن خانه است. نمی‌دانم از کجا شروع کنم. انگار منتظرم اتفاقی بیفتد؛ مثلا کسی زنگ بزند یا کار ضروری‌تری پیش بیاید و تمیزکردن را به روز دیگری موکول کنم. چقدر زود آخر ماه شد؛ ولی بالاخره ناچارم کارم را از جایی شروع کنم. اگر بخواهم درست و حسابی تمیز کنم، حالا حالاها کار دارد. تمیزکاری واقعی آن است که جایی را که دیده نمی‌شود، تمیز کنی، نه آن جاهایی که کاملا جلوی چشم است. وقت تمیزکردن خانه تازه آدم متوجه می‌شود که چقدر با چیزهای بیخود خانه را پر کرده است؛ قاب عکس، مجسمه، تندیس‌های یادبود، گلدان و جاشمعی و قس علیهذا... تازه این موقع است که متوجه می‌شوی چرا کارگرهای خانه این‌قدر چیزها را می‌شکنند. باید حواسم باشد جلو و عقب که می‌روم، به بوفه نخورم؛ مبادا گلدان کریستال بیفتد و بشکند. ظهر که می‌شود حس می‌کنم از هر روز گرسنه‌ترم و غذا چقدر مزه می‌دهد. این هم از فواید کار است.

از عادت‌های بدی که دارم، یکی هم این است که مدام از وسط یک کار می‌روم سراغ کار دیگر، باز آن را تمام‌نکرده، سر‌وقت یک کار دیگر. شاید علتش این باشد که می‌ترسم فراموشم شود. علتش هرچه باشد، یک وقت نگاه می‌کنم، می‌بینم کلی کار نیمه‌تمام دارم و هیچ‌یک را انجام نداده‌ام. کتاب‌هایی که نصفه خوانده‌ام و نوشته‌هایی که شروع کرده‌ام؛ اما تمام نکرده‌ام. به‌ قول اوستاکارها کار را زخمی می‌کنم؛ ولی تمام نمی‌کنم. چند روز پیش، تلفن زنگ زد و یک نفر گفت: «من گزارشگر فلان مجله هستم. شنیده‌ام شما در شهرک ساکن هستید». گفتم: «بله چندسالی هست». گفت: «ما هر شماره با مشاهیر شهرک گفت‌وگو می‌کنیم. اگر اجازه بدهید، با شما هم یک گفت‌وگوی خودمانی داشته باشیم». گفتم: «اشکالی ندارد؛ ولی من جزء مشاهیر نیستم. هیچ‌کس اینجا من را نمی‌شناسد». گفت: «شکسته‌نفسی نفرمایید استاد». خلاصه یک روز گزارشگر و عکاس آمدند منزل و مصاحبه کردند، عکس گرفتند و رفتند. دیروز رفته بودم از سبزی‌فروش محل یک کیلو سبزی‌ خوردن بگیرم. جوان ترشروی که با همه سر کم‌وزیادی سبزی‌ها یکی‌به‌‌دو می‌کرد، پشت میز چوبی کهنه مغازه بود. در کمال تعجب تا چشمش به من افتاد، گفت: «استاد شما چرا تشریف آوردین؟ می‌گم این بچه‌ها بیارن در خونه‌». گفتم: «خیلی ممنون، بی‌زحمت تره‌اش بیشتر باشه». گفت: «چشم استاد! شما دستور بدین». بعد به همکارش که پشت ترازو بود، گفت: «استاد نویسنده است. بچه‌محلیم». ته دلم خوشحال شدم. راستش کمی هم شرمنده شدم؛ چون تا آنجا که من می‌دانم، کسی برای نویسنده تره هم خرد نمی‌کند. وقتی هم خواستم پولش را بدهم کلی تعارف کرد. به خانه که آمدم مشغول پاک‌کردن سبزی شدم. بعد یک‌دفعه چشمم افتاد به عکس وسط مجله، دیدم یک عکس تمام‌رخ از من چاپ کرده که حالا به گِـل سبزی‌ها آراسته شده بود. درست خواندید. گِل سبزی، نه گُل و سبزه. گفتم: پس بگو امروز این آقا مرتضی سبزی‌فروش چرا تحویلم گرفت!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.