خستگي كادر درمان ماندگار شد
سحر طلوعی
دریک به سیانان میگوید وقتی در دوره همهگیری کووید۱۹ عکس یکی از پرستاران را روی جلد یکی از مجلات دیدم، گیر افتادم! همانجا تصمیم گرفتم تلاش این افراد را جایی ثبت کنم. همانجا تصمیم گرفتم آنها را با همه ابزار و وسایلی که به تن و صورت و سر دارند، نقاشی کنم و خستگیشان را، جای ماسکها و رد زخمها را روی صورتشان و... به تصویر بکشم. استیو دریک ۵۴ساله است. او پس از نقاشی اولین پرتره که تصویر یک پرستار بود، آن را روی صفحه اینستاگرامش منتشر کرد و بعد از آن، ماجرا تازه شروع شد. اغلب کارکنان و کارمندان کادر درمان با دیدن آن پرتره، عکسهایشان را برایش فرستادند؛ عکسهایی که بعد از تعویض هر شیفت کاری و بعد از خستگی فراوان ثبت کرده بودند. علاوه بر آن، دوستان و نزدیکان دریک هم عکسهایی از پرستاران و پزشکان و کارمندانی که ساعتها در مراکز درمانی مشغول نجات جان بیماران بودند، به دست او رساندند. دریک میگوید نکته مهم این است که این عکسها شبیه سلفیهای جذاب و سرگرمکننده معمول نبودند که مثلا از صفحات فیسبوک و... انتخاب شده باشند. آن عکسها واقعی بودند، کاملا واقعی بودند و از تجربیات واقعی مردم به دست آمده بودند. دریک بعد از نقاشی هرکدام از چهرهها، آنها را برای صاحبان آن صورتها میفرستد تا در دورهای که امکان ملاقات با هیچکدامشان وجود ندارد، نهایت سپاس و قدردانیاش را از آنها نشان دهد. او همچنین عکسها را در شبکههای مجازی منتشر میکند تا مردم بیشتری آنها را بشناسند. دریک میگوید من با این تصاویر متوجه شدم این پرستارها، پزشکها و به طور کل کادر درمان چه افرادی هستند. بازخورد این کار هم البته برای من شگفتانگیز بود. نهتنها خود اعضای کادر درمان عکسهای بیشتری به دست من میرساندند که مردمی هم گرفتار بیماری کووید ۱۹ بودند و نجات پیدا کرده بودند، عکس پرستارها و پزشکهایی را که آنها را نجات داده بودند، برایم میفرستادند. دریک میگوید اولین پرتره را که منتشر کردم، درخواستها برای ثبت چهره کادر درمان شروع شد؛ ابتدا از ایتالیا، سپس انگلیس، بعد اسپانیا و نیویورک و ناگهان از سراسر ایالات متحده. از ماه آوریل تا امروز، دریک نزدیک به صد پرتره نقاشی کرده است. هر پرتره تقریبا چهار تا پنج ساعت وقت برده است تا کامل شود. دریک صبحهای زود، یا قبل از شام یا در وقت استراحت ناهار برای این نقاشیها وقت گذاشته است. او میگوید هیچکدام از این نقاشیها را به گالریها نداده تا آنها را به نمایش بگذارند. او یکراست آثار نقاشیشده را به دست خود پرستارها و پزشکهایی که سوژه آثارش بودهاند، رسانده است. بههمیندلیل وقتی گالری هنری مرکز آلبانی در نیویورک از او آثارش را مطالبه کرده تا آنها را به نمایش بگذارد، هیچ چیزی برای ارائه نداشته است؛ خب من آنها را به صاحبشان داده بودم! دریک درباره خودش میگوید من مردی هستم که نقاشی میکنم؛ گرچه این سوژه غمانگیز است. اما وقتی میبینم مردم حس خوبی از دیدن این آثار دارند، خوشحال میشوم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.