لایک برای شکل دیگر زندگی
گیتی صفرزاده
داشتم برای خودم در اینستاگرام چرخ میزدم که چشمم خورد به جمله داخل صفحه نویسنده جوانی که نوشته بود در روزگاری که قیمت دلار به 19 هزار تومان رسیده و سکه هشت میلیون و خودم هم امید بریدهام، چطور به ملت بگویم کتاب بخوانند؟
البته معلوم است که به چرخزدن قهرمانانه خودم در اینستاگرام ادامه دادم، صفحاتی را لایک کردم، برای بعضیها کامنت گذاشتم، بعضی رفتارها را محکوم کردم و در مذمت بعضی کارها چند لایک پررنگتر گذاشتم؛ اما تا پایان شب جمله آن نویسنده جوان از ذهنم بیرون نرفت. متأسفانه جزء آن دسته آدمهایی نیستم که خوابهایشان دقیق و درستوحسابی در خاطرشان میماند، ولی وقتی صبح با خستگی و گیجی مضاعف از خواب بیدار شدم، یقین کردم در تمام مدت خواب هم آن جمله در ذهنم بوده و در عالم رؤیا دیدار صمیمانهای با برخی چهرههای ادبی از جمالزاده گرفته تا داستایفسکی داشتهام. از آنجا که ریز مکالمات صمیمانهام با این بزرگواران در خاطرم نمانده بود، به این اکتفا کردم که نگاهی به شرححال زندگیشان بیندازم و روزگارشان را مرور کنم. هرچه نگاه کردم روزگارشان را اعلاتر از خودمان ندیدم؛ یکی از دام مرگ رسته بود، یکي از قحطی فرار کرده بود، آن دیگری صمیمانهترین دوستش به تیغ سپرده شده بود و... و بااینحال نوشته بودند و در عرض سالها هم عدهای کتابهایشان را خوانده و قطعا گروهی هم نخوانده بودند و با این همه، نوشتن آنها چیزی به داستان جهان اضافه کرده بود؛ حتی برای آنها که هیچوقت اسم آنها را نشنیده بودند یا نخواهند شنید. شاید سادهتر حرفم این باشد که لازم نبوده به مردم روزگارشان بگویند که گرسنگی، فساد و رنج اهمیتی ندارد و به جایش کتاب بخوانید؛ همین که شکل دیگری از زندگی را خلق کرده بودند، مایه امید بود. حالا درست خاطرم نیست که این قسمت هم جزء خوابم بوده یا نه، ولی همیشه تصور میکنم جهان مثل کتاب بزرگی است که لابهلایش قصههای زیادی پنهان شده؛ خواندن این قصهها خیلی ربطی به کتابخواندن ندارد، ولی دیدنشان حتما امید را زنده نگه میدارد. مثل همین امروز که دوستی میگفت سوار تاکسی شده و راننده روی قسمت آفتابگیر برگهای چسبانده و رویش نوشته بوده: سلام، در صورت تنهابودن و نداشتن دوستی که گوش شنوا داشته باشد، بنده در خدمتم. این از آن کتابهایی است که خوانده میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.