اندر احوالات روزگار اصغر شاهوردی، صدابردار
زندگی ما سوخت، اما...
«13 سال گذشته، کم نیست؛ برای خودش عمری است که سوخت. همه زندگی ما سوخت، اما خدا نیاورد روزی را که من باشم و اصغر نباشد». این جملات درددل اشرف افشاری است؛ همسر اصغر شاهوردی، صدابردار باسابقه سینمای ایران که از 13 سال قبل تا به حال بر اثر حادثه رانندگی مربوط به فیلم «چراغی در مه»، دچار عارضه مغزی و زمینگیر شده است. همسر این هنرمند در تمام این سالها یکتنه از اصغر شاهوردی پرستاری کرده و حالا بعد از گذشت بیش از یک دهه، خودش هم احساس ناتوانی میکند و همین باعث نگرانی بیشترش شده است. او با اشاره به مصاحبهای که دو سال قبل با ایسنا داشت، میگوید: «خیلی وقتها که حرفی میزنی و درخواست کمکی را مطرح میکنی، فکر میکنند پول میخواهی؛ درحالیکه تا به حال برای هر عمل یا فیزیوتراپی پولی از طرف خانه سینما پرداخت شده، مستقیم به بیمارستان یا خود فیزیوتراپ داده شده است. من نه گدا هستم و نه گدازاده. در تمام این سالها با آبرو زندگی کرده و با افتخار از شاهوردی مراقبت کردهام؛ فقط الان مشکلم این است که وقتی این مصیبت سر ما آمد، من 47ساله بودم و حالا 60ساله و دیگر توان جسمی ندارم. تا به حال بیشتر از نظر روحی افسردگی داشتم، ولی الان تواناییام کم شده، کمرم خم شده و با زانودرد شدید به یک پرستار یا فردی نیاز دارم که کمکحالم باشد». وی ادامه میدهد: «من 13 سال با افتخار از هنرمندی که هیچ تحرک و کنترلی ندارد، پرستاری میکنم؛ اما آیا وظیفه انسانی سینما این نیست که به فکر هنرمندی باشد که در همین سینما به چنین وضعی گرفتار شده است؟ خیلیها میگویند صدای سینمای ایران مدیون اصغر شاهوردی است، ولی وقتی میشنوم و اطلاع پیدا میکنم که اگر جایی غیر از اینجا بودیم که صاحب چنین سینمایی بود و هنرمندش دچار این اتفاق میشد، به او چگونه توجه میشد، متأسف میشوم چون من نباید دنبال این چیزها بدوم. باید آنها و لااقل کسانی که در حادثه مسئولیت داشتند، دنبال این باشند که اصغر شاهوردی به چه چیزهایی نیاز دارد. آنهم وقتی در سینمای ایران فقط اصغر شاهوردی و خانوادهاش هستند که گرفتار چنین مصیبتی شدهاند. الان فقط شاهوردی نیست که گوشهای افتاده، خانوادهاش هم افتادهاند. توانایی خود من کم شده و دیگر آن آدم سرحال و شاد سالها قبل نیستم؛ بااینحال همیشه دعا میکنم خدایا طوری نشود که من شرمنده شاهوردی شوم. مرگ را ببینم آن روزی که شاهوردی کنار من نباشد». او به حرفوحدیثهایی که در این سالها گاهی پیش آمده، اشاره میکند و میگوید: «من و خانواده اصغر شاهوردی دنبال نفع مالی نیستیم؛ اصلا مگر پولی که برای کارهای شاهوردی میدهند، به جیب من میرود؟ قبلا هم یکی، دو نفر در تماس با چند هنرمند از آنها پولی را برای کمک به اصغر شاهوردی گرفته و در واقع اخاذی کرده بودند که وقتی مطلع شدیم، از طریق خانه سینما و پلیس فتا پیگیری کردیم؛ اما الان من فقط یک نیروی کمکی خواستهام که نه هر روزِ ماه، بلکه چند روز هم بیاید کافی است؛ چون خودم دیگر توانش را ندارم». افشاری با تشکر از منوچهر شاهسواری و عنصری (مدیرعامل و مدیر مالی خانه سینما) در کمک موقع عمل جراحی و فیزیوتراپی، از برخی دوستان و همکاران شاهوردی هم مثل احمد میرعلایی و داریوش مهرجویی قدردانی میکند و میگوید: «آقای میرعلایی مثل برادر همراه ما بوده و آقای مهرجویی هم که همیشه لطف داشته و بسیار زیاد شاهوردی را دوست دارد؛ اما از آن طرف برخیها مثلا تهیهکنندههایی که در آن حادثه مقصر بودند، در سالهای گذشته هیچ سراغی دیگر از ما نگرفتند و حتی یک بار نیامدند بگویند چطور روزگار میگذرانید؟ در شرایطی که وقتی روزی دو بار بچهای را تروخشک کنی خسته میشوی، ولی این وضع ما 13 سال است که ادامه دارد». او به صحبتکردنهای کوتاه و ناگهانی اصغر شاهوردی هم اشاره میکند و میگوید: «دیماه سال قبل که شاهوردی عمل لگن داشت، بعد از اینکه از اتاق عمل بیرون آمد، دو روز پیاپی مداوم حرف میزد. حرفزدنش هم اینطور شروع شد که بعد از عمل، آقای عنصری آمد و به شاهوردی گفت آقای شاهسواری جلسهای داشت و نتوانست به بیمارستان بیاید که یکدفعه شاهوردی گفت، «منوچهر؟». اصلا باور نمیکردیم. خیلی راحت حرف میزد، آنقدر حرف میزد که تا ساعت سه نیمه شب بیدار میماندیم و مشغول حرفزدن میشدیم. از بچهها میخواست بمانند و تنهایش نگذارند؛ اما بعد دوباره سکوت شد. میدانستم این دوره تمام میشود؛ چون در این سالها تا به حال حدود سه بار این اتفاق افتاده است. در این حرفزدنها هم چند بار درباره تصادف پرسیدم که چرا با آن وسیله آمدی؟ که گفت، «راننده ما خیلی بیاحتیاط بود و وسیله دیگری هم نبود». گرچه این سؤالها و جوابهایش دیگر هیچ فایدهای ندارد؛ چون هرچه که بود زندگی ما را سوزاند». اصغر شاهوردی از اولین صدابرداران سرصحنه سینمای ایران است و سابقه صدابرداری فیلمهایی همچون «هامون»، «پری»، «باشو غریبه کوچک»، «اجارهنشینها» و... را در کارنامه کاری خود دارد. او سال ۱۳۸۶ همزمان با ساخت فیلم «چراغی در مه» به کارگردانی پناهبرخدا رضایی، در یک حادثه رانندگی هنگام بازگشت از صحنه دچار آسیبدیدگی مغزی شد و از آن روز تا به حال در بستر افتاده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.