|

براي هوشنگ عباس‌زاده

حذفي كه سبب خاموشي شد

مينو بديعي

اين روزها، روزهاي سخت و دشواري است، روزهاي کرونا، روزهايي که هرچند وقت يک بار خبر فوت عزيزي را مي‌شنوي، روزهاي خاموشي و سکوت، روزهاي قرنطينه، روزهاي نشستن پشت پنجره‌هاي انتظار، «روزهاي شنيدن وعده‌ها و دروغ‌هاي بسيار»، «واکسن کرونا ساخته مي‌شود»؛ «چين اطلاعات نداده است»، «اروپا و ترامپ اين موضع‌گيري را کرده‌اند» و... .

روزهاي گاه هراس و وحشت، چه کسي خبر دارد از «عشق سال‌هاي وبا»ي گابريل گارسيا مارکز، چه کساني شيوع «طاعون» را در سال‌هاي دور به ياد مي‌آورند، اما همه گوش خوابانده و در شبکه‌هاي اجتماعي مي‌بينند که کدامين از هزار حرف و سخن، فيلم، کليپ، عکس و تصوير درباره «کرونا» در اين شبکه‌ها، توزيع و انتشار مي‌يابد. در همان حال اخباري به‌شدت تکانت مي‌دهد، محاکمه فاسدان در قوه قضائيه و پيش از آنها کشته‌شدن يک دختر 14ساله به دست پدرش و فروريختن آوار بر سر زني در حاشيه شهر و... چه زيستني که ديگر فراتر از «رنج» است. در اين ميان هستند روزهايي که سخت تو را در هم مي‌پيچاند، سخت‌تر از خبرهايي ديگر كه از زندگي سيرت مي‌کنند و گاهي سخت، اميدهايت را از بين مي‌برند اما تو عادت کرده‌اي که بار ديگر اميد را مثل يک نونهال کوچک و نورسته در خانه دلت پرورش دهي زيرا «تا شقايق هست زندگي بايد کرد». آري اين روزها بار ديگر سخن از رفتن است و يک سال از درگذشت نابهنگام «هوشنگ عباس‌زاده، متخصص ارتباطات و روابط عمومي» مي‌گذرد. به ياد مي‌آوري که او همکلاسي‌ات در دوره کارشناسي در دانشکده علوم ارتباطات اجتماعي (سابق) بود و اين‌بار روزبه عباس‌زاده، پسر اين استاد فقيد، ديباچه زندگي پدرش را مي‌گشايد و تو ياد مردي متين، آرام و بدون حاشيه‌اي مي‌افتي که دانشجويان بسياري را در رشته روابط عمومي آموزش داد و تربيت کرد. شگفت‌آورتر اينکه براي «تو» روابط عمومي هرگز رشته دلخواهي نبود و هنوز هم نيست اما هرگز هوشنگ عباس‌زاده، برايت تجسم «روابط عمومي» نبود. او تجسم، انسان خردمند و فاضلي بود که زحمت مي‌کشيد و براي آموزش نسل جوان از جان خود مايه مي‌گذاشت. او هر بار که تو را مي‌ديد، مي‌پرسيد براي تدريس به دانشگاه علامه طباطبايي نرفته‌اي؟ از اين پرسش او تعجب مي‌کردي و نمي‌دانستي که چه جوابي بايد بدهي. زماني که زندگي تصويري هزاررنگ را به تو نشان مي‌دهد گاهي تو در اين قافله طولاني و بلند از کاروان جدا مي‌شوي و به گوشه‌اي، حاشيه‌اي پرتاب می‌شوی، شايد هم پرتابت مي‌کنند! هوشنگ عباس‌زاده در سال 1387از دانشگاه علامه طباطبايي بازنشسته شده بود و تو از خود مي‌پرسيدي که آيا «ايوي لي» (پايه‌گذار روابط عمومي) و ادوارد برينز (دانشمند روابط عمومي که افکار عمومي را جابه‌جا مي‌کرد) يا کسان ديگري مانند «رکس هارلو» که نظريه‌پردازان روابط عمومي بودند، به‌سرعت از دانشگاه‌هاي مربوطه کنار گذاشته شدند که قطعا اين‌گونه نبود و نيست. آري يک استاد دانشگاه درست در روزهايي که به شکوفايي مي‌رسد و مي‌تواند درباره فرضا مسائل روابط عمومي بومي نظريات و دکترين‌هاي خود را مدون کند، به‌سرعت بازنشسته مي‌شود و اين حذف و کنارگذاري زمينه‌اي مي‌شود تا زودتر از آنچه تصور مي‌رود، کاملا خاموش شود. اين مروري است مختصر بر مسيري كه استاد «هوشنگ عباس‌زاده» شريف و متين رشته روابط عمومي و علوم ارتباطات در زندگي‌اش رفته است. او در ارديبهشت سال 1330 خورشيدي در مشهد به دنيا آمد و پس از گذراندن مقطع متوسطه به تهران آمد و در رشته کارشناسي روابط عمومي و امور اجتماعي در دانشکده علوم ارتباطات اجتماعي فارغ‌التحصيل شد. سپس براي ادامه تحصيل به آمريکا رفت و در رشته مطالعات رفتاري در مقطع دانشوري و کارشناسي ارشد از دانشگاه ايالتي «اکلاهما»ی آمريکا، فارغ‌التحصيل شد. او در سال 1356عضو هيئت علمي دانشکده علوم ارتباطات اجتماعي شد و به تدريس دروسي مانند اصول روابط عمومي، تاريخ روزنامه‌نگاري، افکار عمومي و وسايل ارتباط جمعي پرداخت. اين استاد در آيين نکوداشتي که استادان دانشکده علوم ارتباطات علامه طباطبايي برگزار كردند، به‌عنوان چهره ماندگار در توليد علم بومي در حوزه روابط عمومي برگزيده شد و با همکاري زنده‌ياد علي ميرسعيدقاضي کتاب زبان انگليسي تخصصي روابط عمومي و ارتباطات را تأليف کرد. نام و يادش پاينده و برقرار...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.