|

سعید محمدپور: دوربین‌ها فقط بهداد را می‌دیدند

بركناری تاماش آیان، رئیس فدراسیون جهانی وزنه‌برداری و بازشدن پرونده‌های فساد مالی و دوپینگ‌های سازمان‌یافته در این رشته بهانه‌‌ای شد تا پای صحبت سعید محمدپور، وزنه‌بردار سابق تیم ملی بنشینیم. وزنه‌بردار کم‌شانسی که قربانی دسیسه‌های پشت‌پرده این فدراسیون شد و در آستانه 27سالگی مجبور به کناره‌گیری از ورزش قهرمانی شد. محمدپور در حالی عنوان قهرمانی المپیک 2012 را در کارنامه دارد که بعد از چهار سال فهمید مدال طلای این بازی‌ها حق او بوده است. گفت‌وگوی او را با «شرق» در ادامه می‌خوانید.

‌آقای محمدپور برکناری تاماش آیان، رئیس فدراسیون جهانی باعث شده این روزها خیلی از تخلفات این فدراسیون برملا شود. نمونه‌اش افشاگری‌های اخیر بهداد سلیمی بود که گفت چطور حقش را در المپیک ریو خوردند. شما هم یکی از وزنه‌بردارانی بودید که در دوره آیان قربانی شدید و بعد از چند سال به مدال طلای المپیک رسیدید. قدری دراین‌باره صحبت می‌کنید؟ آیان 35 سال در فدراسیون جهانی وزنه‌برداری رئیس و دبیر کل بود و قدرت زیادی به دست آورده بود. همه کشورها می‌دانستند که او این مجموعه را به‌صورت مافیا اداره می‌کند؛ اما چون جرئتش را نداشتند، نمی‌توانستند مقابلش بایستند. البته یک‌سری کشورها در این مسیر پول خرج می‌کردند و به او باج می‌دادند تا با مشکل مواجه نشوند، اما تعدادی کشورها مثل ایران که قدرت مقابله با او را نداشتند حقشان ضایع می‌شد. نمونه‌اش هم خود من بودم که در المپیک 2012 با یک‌سری وزنه‌بردار ناپاک رقابت کردم که در نهایت بعد از چهار سال معلوم شد آزمایش دوپینگ همه آنها مثبت اعلام شده و مدال طلا به من رسید. در دسته من دوپینگ هفت نفر اول به‌جز من مثبت درآمد. به‌هر‌حال همه این اتفاقات افتاد تا اینکه آن شبکه آلمانی آمد و با ارائه اسناد و مدارک از تخلفات او پرده برداشت؛ اما نکته اینجاست که آیان رفته اما بدنه فدراسیون جهانی وزنه‌برداری هنوز همان افرادی هستند که با او کار می‌کردند. به‌هرحال همه کارکنان این فدراسیون در تخلفاتی که انجام شده سهیم هستند و باید‌ درباره آنها هم تصمیم‌هایی گرفته شود. ‌فکر می‌کنید اگر طلای المپیک 2012 لندن را همان موقع می‌گرفتید، مسیر زندگی‌تان تغییر می‌کرد؟ قطعا همین‌طور بود. اگر من آن موقع قهرمان شده بودم، راهم را حرفه‌‌ای‌تر ‌‌ادامه می‌دادم و امید و انگیزه بیشتری داشتم. اتفاقات تلخ الان برایم به وجود نمی‌آمد. من حتی اگر آنجا برنز می‌گرفتم، وضعیتم فرق می‌كرد. وزنه‌برداری یك رشته ركوردی است، اگر از المپیك 2000 سیدنی تا المپیك 2016 ریو را ببینید همیشه‌ وزنه‌ای كه من در لندن زدم مدال گرفته است. اصلا مگر می‌شود كسی بالاتر از ركورد وزنه بزند و مدال نگیرد؟ اما متأسفانه آنجا چیزی معلوم نشد تا حق كسی مثل من ضایع شود. شاید اگر آنجا برنز می‌گرفتم از طلا برایم ارزش بیشتری داشت. سهراب مرادی در ریو یك كیلوگرم بیشتر از من در لندن ركورد زد؛ یعنی من درمجموع 402 زدم و سهراب 403. من مدال نگرفتم اما سهراب قهرمان شد. تازه این در حالی است كه در حركت دوم و سوم من به‌خاطر رقابتی كه وجود داشت مجبور شدم به وزنه‌های سنگین حمله كنم. ‌این روزها مشغول چه کاری هستید؟ زندگی عادی‌ام را می‌کنم. 10 ماهی می‌شود که به‌‌دلیل آسیب‌دیدگی دستم مجبور شدم ورزش حرفه‌‌ای را کنار بگذارم. ‌دوست ندارید در زمینه مربیگری مشغول به کار شوید؟ شما خیلی زود از ورزش کنار رفتید و 27 سال بیشتر ندارید. خودم هم افسوس این را می‌خورم که چرا این‌قدر زود کنار رفتم. اگر مصدوم نمی‌شدم تا المپیک 2024 هم می‌توانستم ادامه بدهم. وزنه‌برداری ورزش سخت و سنگینی است و متأسفانه حجم آسیب‌دیدگی در آن زیاد است، به‌لحاظ روحی هم فشار زیادی به آدم وارد می‌کند. اصلا تنوع تمرینی نداری اما خب چاره چیست، راهی به جز خداحافظی نداشتم. باید تا آخر عمر هم با این آسیب‌ها زندگی کنم. دنبال این هستم که مثل بهداد سلیمی کار مربیگری را شروع کنم. بهداد با حمایت کمیته ملی المپیک در دوره‌های مربیگری خارج از کشور حضور پیدا کرد و توانست مد‌رکش را بگیرد؛ اگر این شرایط برای من هم مهیا شود، خیلی استقبال می‌کنم. به‌هرحال هزینه این دوره‌ها از عهده خود شخص خارج است. اگر نه که در همین داخل دوره‌های مربگیری را می‌گذرانم. من جزء آن دسته از وزنه‌بردارانی بودم که اتفاقی سمت این رشته نیامدم، عاشق وزنه‌برداری بودم. دلم می‌خواهد به جوانان علاقه‌مند وزنه‌بردار کمک کنم. ‌رابطه‌تان با فدراسیون وزنه‌برداری چطور است. متأسفانه هیچ‌‌کدام از قهرمانان با علی مرادی، رئیس فدراسیون، مراوده خوبی ندارند. من هم مثل سایرین هستم. ما یک زمانی با آقای رضازاده، رئیس فدراسیون قبلی، مشکل داشتیم و آقای مرادی مصاحبه می‌کردند. فدراسیون خانه وزنه‌برداران است چه ملی‌پوش باشند و چه نباشند، نباید درِ این خانه را به روی آنها بست؛ اما ایشان الان خودشان دارند برعکس صحبت‌هایشان عمل می‌کنند. هیچ نمی‌توان با ایشان کار کرد. به‌خاطر اینکه آقای مرادی می‌خواهد در کار همه دخالت کند. من سال 2015، یک ماه قبل از رقابت‌های جهانی در رکوردگیری تیم ملی دستم آسیب دید و از جا در رفت. آن موقع آقای مرادی گفت همه کارهای درمانی من را متقبل می‌شوند، اما هیچ کاری برایم نکردند. آقای باقری، رئیس کمیته پزشکی فدراسیون بودند. همان زمان بهداد هم مصدوم شده بود اما چون دوربین‌ها بیشتر سمت بهداد می‌رفتند، آقای باقری فقط کنار بهداد بود. روزی هم که وقت عمل من شد فقط با من تا اتاق عمل آمد، آن هم به خاطر این بود که دوربین‌ها آمده بودند آنجا و می‌خواست خودش دیده شود. بعد از اینکه عمل شدم و تمریناتم را شروع کردم، به فدراسیون رفتم که آقای مرادی اجازه ندادند از کمپ تیم‌های ملی استفاده کنم. متأسفانه وزنه‌برداری ما رو به نابودی است. اگر سهراب و کیانوش را از این فدراسیون بگیرند، ایران اصلا وزنه‌برداری ندارد. ‌سر بحث پاداش مدال طلایتان در المپیک لندن هم خیلی برایتان دلخوری به وجود آمد. بالاخره پاداشتان را گرفتید؟ پاداش مدال طلا در المپیک لندن 200 سکه طلا بود. آن موقع سکه یک‌میلیون‌و 200 هزار تومان بود. من هم درخواستم این بود که پاداش من را هم مثل بقیه طلایی بدهند، ولی آقای وزیر گفتند بودجه ندارند. بعد از هشت سال 240 میلیون به‌صورت نقدی به من دادند. یعنی یک‌پنجم جایزه‌‌ای که حقم بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.