|

راه‌های تنبلی

بابك زماني نورولوژيست

اگر شما کارمند جزء در اداره‌ای باشید و یک روز نخواهید سر کار بروید یا کار دیگری داشته باشید، می‌توانید به پزشکی مراجعه کنید، ناراحتی‌هایی اظهار کنید، ویزیتی بپردازید و او در نهایت برای شما یک استعلاجی خواهد نوشت و اگر بخواهید فقط چندساعت سر کار نباشید، می‌توانید کت خود را به چوب‌لباسی اداره آویزان کنید که يعنی هستم. اما اگر جزء مدیران ارشد یا متخصصان باشید هم همچنان می‌توانید از این راه‌ها که البته صادقانه‌ترین روش‌ها هستند استفاده کنید، اما اولا این راه‌ها برای شما افت خواهند داشت و ثانیا پس از قتل‌عام تدریجی تمام عمه‌ها و خاله‌ها و عموها و سایر اقوام داشته و نداشته، باز هم سر جای اول برخواهید گشت و در نهایت این راه‌حل‌ها فقط یکی، دو بار کارکرد دارند و تشت آنها از بام افتاده است. در این حالت شما می‌توانید از مکانیسم‌های پیشرفته‌تری استفاده کنید که نه‌تنها تنبلی شما را می‌پوشانند، بلکه ممکن است منافع دیگری هم برای شما داشته باشند. این راه‌حل‌ها را به ترتیب زیر می‌توان طبقه‌بندی کرد:

- راه‌حل حیثیتی: فرض کنید هر ماه شما را به جلسه یا کمیته‌ای دعوت می‌کنند که این جلسه قطع‌نظر از مفیدبودن یا نبودنش برای شما هیچ‌چیز ندارد و فقط مقدار زیادی از وقت «گرانبهای» شما را می‌گیرد و شما نمی‌توانید در آن شرکت نکنید. در این صورت می‌توانید مختصری درنگ کنید و ببینید آیا واقعا برای تشکیل این کمیته یا انتخاب اعضا با شما مشورت کرده‌اند یا خیر؟ آیا نظر شما را برای زمان مناسب جلسات در نظر گرفته‌اند یا خیر؟ یا حداقل نگاه کنید اسم شما را پایین‌تر از سایر افراد نوشته‌اند یا خیر؟ اگر یکی یا همه این موارد مثبت باشد، آن‌وقت موضوع تا حد زیادی حل است؛ می‌توانید حیثیت خود را جریحه‌دارشده ببینید و به شما شدیدا بربخورد. در این صورت لازم نیست به این نکات اشاره‌ای مستقيم بكنيد. تنها کافی است بهانه‌ای بیاورید که به وضوح الکی باشد. آن‌وقت همه می‌فهمند موضوع دیگری در کار است و به شما برخورده است. آن‌وقت برخی به دست‌وپا می‌افتند که از دل شما بیرون بیاید. برخی هم ممکن است از شما دلگیر شوند و البته ممکن است کار آن کمیته هم به‌خاطر اختیارات یا تخصص شما دچار اشکال شود. اینها همه هیچ‌کدام مهم نیستند. مهم این است که وقت «گرانبها»ی خود را بیخود مصرف نکرده‌اید، کسی به اصل موضوع شک نمی‌کند و تازه قرب و منزلت شما هم بیشتر شده است! - راه‌حل علمی: فرض بفرمایید قرار شده هر هفته کنفرانس‌های علمی در بخش یا مؤسسه‌ای که به آن اشتغال دارید در مورد مسائل جاری گذاشته شود و مسئولیت این کنفرانس‌ها نیز با شماست. می‌توانید قیافه‌ای جدی بگیرید که چنین کنفرانس‌های عمل‌گرایانه‌ای در شأن ما نیست. ما باید کنفرانس‌های علمی سطح بالا بدهیم؛ کنفرانس‌های علمی‌ای که از مؤسسات دیگر هم برای استفاده بیایند؛ مثلا اگر قرار است کنفرانس در مورد بیماری‌های اعصاب و درمان آنها برگزار شود، مي‌توانيد پيشنهاد كنيد ابتدا طی یک رشته سخنرانی یک سلول عصبی را بررسی می‌کنیم، بعد دكتر فلانی و دكتر فلاني در مورد مواد شیمیایی داخل سلول چند کنفرانس می‌دهیم، بعد... و مطمئن باشید چنان این سنگ گنده می‌شود که کسی آن را نخواهد زد. شما به‌عنوان یک آدم علمی که روی خلوص مسائل علمی تأکید دارد و کارهای رده‌پایین نمی‌کند، شناخته می‌شوید و البته تا مدت‌ها هیچ کنفرانس علمی ديگري هم برگزار نخواهد شد که این البته زیاد مسئله مهمی نیست! - راه‌حل عرفانی: ممکن است در حیطه کاری شما تکنیک‌های جدیدی پيدا شده باشد که هنوز کاملا متداول نشده‌اند و تأثیر و بی‌خطری آنها هم هنوز به اثبات نرسیده و یادگیری آنها هم انرژی فراوانی می‌طلبد كه شما حوصله‌اش را نداريد. در این‌گونه موارد می‌توانید از عرفان کمک بگیرید؛ یعنی عنوان کنید که ای‌بابا این کارها هم که هنوز ثابت نشده، حالا فرض کن تأثیر هم داشت، چه فایده‌ای دارد؟ می‌توانید چند بیت شعر بخوانید در مورد چندروزه عمر و دم غنیمت است. گاهي هم فوتي به هوا بفرستيد. در این صورت بسیاری تصور خواهند کرد که شما از مصالح عالی‌تری باخبرید و آن مصالح بالاتر اصلا جای بحث ندارند. در نهایت شما در وقت و انرژی خود صرفه‌جویی کرده‌اید و این تکنولوژی جدید هم به‌جای آزمون و تجربه جدید تا ابد گرفتار یک حالت عرفانی‌ای شده است که حتی حاضر به بحث و جدل هم نیست! - راه‌حل هیجانی: فرض بفرمایید داروی جدیدی کشف شده که اطلاع دقیق پیداکردن از اثرات، عوارض و نحوه استفاده از آن مستلزم وقت و انرژی قابل‌توجهی است. اگر دارو ساخت اروپا یا آمریکا باشد، می‌توان قيافه‌ای حق‌به‌جانب گرفت که «این داروها همه توطئه کمپانی‌های خارجی است و می‌خواهند جیب ما جهان‌سومی‌ها را خالی کنند. نباید گول خورد» يا مثلا وقتي قرار شد كه وظيفه خاصي كه حوصله‌اش را نداريد يك نفر، شايد شما، انجام دهد، يكباره برآشوبيد و تمام اشكالات واقعا موجود آن مؤسسه را روي ميز بريزيد و آن‌قدر در اين زمينه برآشوبيد كه هيچ‌كس آن وظيفه كوچك را حتي به ياد هم نياورد. اینکه ممکن است بیمارانی از دارویی که بالقوه می‌تواند مؤثر باشد بی‌نصیب می‌مانند خیلی اهمیتی ندارد. اینکه راه اصلاح آن اشكالات كلي هم از انجام همين وظايف كوچك مي‌گذرد و ازاين‌رو تلاشي هم در جهت اصلاح آنها صورت نمي‌گيرد هيچ اهميتي ندارد. مهم آن است كه وقت بي‌زبان شما و حيثيت شما هر دو يك‌جا حفظ شده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.