«خیر و شر» در مدرسه تلويزيوني سيما
سيدعلي هاشمي. معلم
تا بوده، خیر و شر دو مفهوم متضاد با هم بودهاند و انسانها در هر کاری به دنبال خیر و شر آن بودهاند؛ نمونهاش همین ماجرای عالمگیر کرونا. البته شر این ماجرا زیاد بود، اما خیرهایی هم داشت. یکی از جنبههای خیر این ماجرا آن بود که بالاخره بخشی از آموزش رسمی و عمومی کشور وارد شبکه آموزش شد.
از همان ابتدای ورود بیماری به ایران، مدارس ازجمله نخستین محلهای تجمع بودند که تا مدت نامعلومی تعطیل شدند و همین امر باعث شد که مسئولان به فکر چاره برای جلوگیری از توقف آموزش در کشور بیفتند و از میان شیوههای مختلف آموزش مجازی و غیرحضوری، قرعه فال آموزش به نام رسانه ملی افتاد.
ازاینرو برنامههای آموزشی رسانه ملی با عنوان «مدرسه تلویزیونی سیما» از نخستین روزهای تعطیلی مدارس در شبکههای «آموزش» و «چهار» سیما پخش شد. اگرچه آغاز پخش برنامههای آموزش رسمی از صداوسیما، کاری است که باید آن را به فال نیک گرفت، ولی از همان ابتدا دغدغه کیفیت آموزشهای ارائهشده در این برنامهها برای دبیران و صاحبنظران، دغدغهای جدی بود؛ چراکه شیوه انتخاب دبیران برای تدریس در این برنامهها چندان مشخص نبود و بعضی اشتباههای فاحش و آشکار در آموزشها این دغدغه را پررنگتر میکرد.
در این میان یک اتفاق عجیب در تدریس درس فارسی 1 (دهم) باعث شد که کلیت و اصل آموزشهای مدرسه تلویزیونی سیما، حداقل در درس فارسی با پرسشی جدی مواجه شود.
ماجرا از این قرار است که در برنامه تدریس فارسی دهم، در تاریخ 21 اردیبهشت 99 که به صورت زنده از شبکه آموزش پخش شد، دبیر محترم به تدریس درس شانزدهم کتاب فارسی با عنوان «داستان خیر و شر» پرداختند و این درس را با آبوتاب فراوان شرح دادند و وعده تکمیل مبحث را در جلسه بعد هم دادند. این در حالی است که اساسا درس خیر و شر، از دو سال پیش در کتاب فارسی دهم حذف شده و روانخوانی «خسرو» جای آن را گرفته است.
حال سؤال این است که این دبیر محترم (که گویا با این تفاسیر، دو سال است رنگ کتاب و کلاس ندیده است) چگونه توانسته بدون کوچکترین مطالعهای خود را شایسته تدریس در رسانه ملی ببیند؟ و سؤال دیگر آن است که چگونه و با چه استانداردهایی، عنان آموزش و تدریس در رسانه ملی به افرادی سپرده میشود که کمترین اشراف و آگاهی نسبت به آنچه یاد میدهند، ندارند! آیا رسانه ملی کوچکترین تعهدی نسبت به آنچه که به دانشآموزان ارائه میکند دارد؟ و با توجه به تغییرات متعدد و سالانه کتابهای درسی، آیا نباید به صحت دیگر درسهای آموزش دادهشده در مدرسه تلویزیونی سیما شک کرد؟
البته این تمام ماجرا نیست. ماجرا زمانی جالب میشود که پس از پیگیری از دبیرخانه کشوری زبان و ادبیات فارسی وزارت آموزشوپرورش، به این پاسخ میرسیم که فیلم پخششده، آرشیوی بوده است. این جمله مصداق بارز عذر بدتر از گناه است؛ چراکه نشان میدهد نه مسئولان آموزشوپرورش بر محتواهای ارائهشده در صداوسیما نظارت میکنند و نه مسئولان صداوسیما توجهی به این امر دارند و از سوی دیگر، با قراردادن نشان «زنده» در گوشه تصویر، افکار عمومی را گمراه میکنند.
بههرحال آنچه باید گفت کوتاه است و روشن. بیماری کرونا و تعطیلی مدارس، هم جنبههای خیر داشت و هم شر. شرش را که میدانیم، اما خیرش در آن بود که به عمق بیتوجهیها و سَمبَلکاریها در نظام آموزشی، بیپرده و عریان پی بردیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.