فسرده چند نشيني ميان هستي خويش؟
اميرمحمد حسيني : داستان مجلس دهم، داستان فرازوفرود اميدهاست؛ با خيزش چهار سال قبل موج اميد آغاز ميشود و پايانش اگر زوال اميد نباشد، دوران حضيض آن است. به هر روي، به قول آن شاعر بزرگ، هر حکايت دارد آغازي و انجامي و ما گمان نميبرديم که آن آغاز به اين انجام ختم شود. روز گذشته دفتر مجلس دهم بسته شد؛ با همان گعدههاي هميشگي در صحن و بازار عکسهای يادگاري که داغ بود و حتي کرونا هم آن را بر هم نزد. اينوقتها هميشه کليشه گريبان آدم را ميگيرد. گفتم کليشه، چون ميخواهم بنويسم انگار اسفند 94 همين ديروز بود؛ وقتي ليستهاي فراگير، اصلاحطلبان را راهي بهارستان کرد، وقتي کشور در دوران پسابرجام بود و افقهاي پيشرو اميدوارکننده به نظر ميرسيد؛ از برنامههاي دولت براي برونرفت از بحران اقتصادي گرفته تا گشايشهاي اجتماعي و سياسي. در چنين شرايطي، اصولگرايان و پيروان پايداري، صندليهاي سبز مجلس را به اصلاحطلبان واگذار کردند. اصلاحات هم که بازي را 30 به هيچ برده بود، با يک برنامه 126بندي که نامش «برجا» بود، پا به قوه مقننه گذاشت. اينجا مجال آن نيست که بگوييم چرا از آن برنامه حتي 10 بندش هم اجرا نشد؛ اصلا نميتوانست بشود. ما اين چهار سال را در جدال با نااميدي سپري کرديم؛ آمريکا از توافق هستهاي خارج شد، تحريمها بازگشت، اوضاع اقتصادي دگرگون شد و روزنههاي گشايشهاي سياسي و اجتماعي يک به يک محدود شدند. دو سال بعد، ديماه که سر رسيد، «ديگه تمومه ماجرا» را شنيديم که حکايت از فرونشستن موج اميد و ازبينرفتن سرمايه اجتماعي جريان اصلاحات داشت. آبان 98، بنزين دوباره آتش به جان امید انداخت و هنوز هم آمارهاي رسمي به ما نميگويد در آن ماه چه گذشت. انگار در اين چهار سال، هر بزنگاه و تغييري، سهمي از اميدي را که در چنته داشتيم، گرفت و برد. ما اما هر روز چشم به فردا داشتيم. بهعنوان جزئي از سرويس پارلمان روزنامه «شرق»، بايد ادعا کنم در اين چهار سال سعي کرديم حلقهاي از زنجيره کارآمدي مجلس دهم باشيم. حداقل به قدر وسع در اين راه که از مهمترين کارويژههاي رسانه است، کوشيديم؛ ولي روزگار هر دم به ما حکم ميکرد که «اميدوار نباش»، «کار نکن»؛ اما بگذاريد من هم حکم کنم که ما نبايد اميدمان را پشت اين مجلس، آن رئيسجمهور يا ميان زمين و زمان جا بگذاريم. اگر نظرگاه ما در هر مقطعي فقط کمي آميخته به تاريخ باشد، اميد را به اين سادگيها گم نميکنيم. شايد چندان مهم نيست که جريان اصلاحات در راهبردها و نحوه مواجهه با حاکميت اختلاف نظر داشته باشد و اصلاحطلبان فعلا درگير جدال لفظي با خود باشند. مهم اين است که ما در چارچوب امکانها، بهترين ممکن خودمان باشيم و به موفقيتهاي هرچند کوچک دل خوش کنيم. انگار روی سخن مولانا از پس هشت قرن پیش با ماست که می فرماید: «فسرده چند نشینی میان هستی خویش؟».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.