|

پدرم بیمار است

عبدالرضا ناصرمقدسی- متخصص مغز و اعصاب

این روزها خیلی صحبت از جان‌فشانی کادر درمان می‌شود. می‌توانیم عکس‌ها و فیلم‌های مختلفی را از کادر درمان در حال رسیدگی به بیماران در فضای مجازی ببینیم. گاهی هم متأسفانه خبرهای بدی شنیده می‌شود. اینکه پزشکی یا پرستاری به کرونا مبتلا شده و بدتر از آن به دلیل ابتلا به این بیماری فوت کرده است. اما گاه درد و رنج بسیار فراتر از این حرف‌هاست. درد و رنجی که دیده نمی‌شود. کسی که وارد حرفه درمان می‌شود سختی‌های آن را نیز می‌پذیرد.

در همان روزهای اول شیوع کرونا همه می‌دانستیم با شرایط خاص و در عین حالا سختی روبه‌رو هستیم. اما یک حرف در بین همه ما مشترک بود: این شغل ماست و ما هم سختی‌های آن را پذیرفته‌ایم. حتی اگر سختی آن گاه به قیمت جانمان تمام شود. اما اینکه به واسطه شغل ما دوستان و نزدیکانمان دچار آسیب شوند حرف دیگری است. پزشکی حرفه سختی است. نه تعطیلی می‌شناسد و نه شب و نه روز. گاه با خوشحالی همراه است و گاه با ناراحتی. هر روز باید شاهد رنجی باشیم که انسان‌ها می‌کشند. همین موضوع انسان را بسیار افسرده می‌کند. دیری نمی‌گذرد که می‌بینیم چیزی از ما باقی نمانده است. مهم‌ترین دلخوشی‌مان همین است که توانسته‌ایم به کسی کمک کنیم و جان کسی را نجات دهیم. اما موضوع گاه بسیار پیچیده و دردآور می‌شود. داستانی که می‌خواهم تعریف کنم داستان یکی از پزشکان متعهد همکار ماست. داستانی که البته متأسفانه در این روزهای سخت بارها و بارها تکرار شده است. در اوج روزهایی که همه از کرونا می‌ترسیدند و در خانه‌ها خزیده بودند، او هر روز به بیمارستان می‌آمد و در خط مقدم در اورژانس به ویزیت و درمان بیماران مشغول می‌شد. مثل همه مواظب بود که خدای ناکرده مبتلا نشود. ماسک و گان و دستکش و... می‌پوشید. او خوشبختانه مبتلا نشد. اما یک روز که به خانه بازگشت دید پدرش تب دارد و سرفه می‌کند. پدر را به همان اورژانسی آورد که خودش هر روز آنجا به ویزیت و مداوای بیماران مشغول بود. از پدر آزمایش و سی‌تی‌اسکن ریه به عمل آورد و متوجه شد که پدرش مبتلا به کروناست. خودش پدرش را بستری کرد. روزهای اول حال پدر بد نبود اما کم‌کم رو به وخامت گذاشت و بعد یک شب دیگر نفس‌های پدر به شمارش افتاد. نمی‌توانست نفس بکشد. پس مجبور شدند که برای او لوله‌گذاری کرده و با دستگاه به وی نفس بدهند. پدر به آی‌سی‌یو منتقل شد. بیماری که به این مرحله برسد وضعیت بسیار بدی دارد. می‌توان خطر مرگ را به‌خوبی احساس کرد و حالا او با خطر مرگ پدرش روبه‌رو شده بود. اما فقط همین نبود. این فکر مثل خوره به جانش افتاده بود که نکند پدر بیماری را از او گرفته است. او که هر روز به مداوای بیماران مبتلا به کرونا می‌پرداخت، نکند بیماری را با فرم خفیفش گرفته و بعد به پدر انتقال داده است و این فکر که نکند پدر از این وضعیت بد جان سالم به‌در نبرد و او مسئول مرگ پدرش باشد، داشت او را دیوانه می‌کرد. فکری بسیار بسیار وحشتناک که می‌تواند یک فرد را تا آخر عمرش با عذاب وجدانی شدید تنها بگذارد. صحبت‌های ما البته بی‌تأثیر بود. هر چه گفتیم این شغل توست و تو که گناهی نداری و معلوم نیست پدرت از تو گرفته باشد، از آلام او نمی‌کاست. او به‌شدت رنج می‌برد. هر روز که پدر را در آی‌سی‌یو می‌دید رنج می‌برد و چیزی آرامش نمی‌کرد. تا اینکه یک روز آرام‌آرام نفس‌های پدر بهتر شد. آن‌قدر بهتر شد که دستگاه و لوله راه هوایی را جدا کردند. پدر، خودش نفس می‌کشید و برای اولین بار بود که دیدیم این همکار ما لبخندی روی لب دارد. درد او را کمتر کسی درک می‌کند. درد کاری پرمشقت که در نهایت می‌توانست به قیمت یکی از عزیزترین عزیزانش تمام شود. همان‌طور که در آن روزهای بد شکایتی از روزگار خود نکرد اکنون نیز شکایتی ندارد. همان‌طور می‌آید و به درمان بیماران می‌پردازد. بدون آنکه لحظه‌ای به این واقعیت بیندیشد که پدرش و احتمالا خودش این بیماری را از همین بیماران گرفته بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.