|

مرد روستایی سهم ارث زمین پسر ازدنیارفته‌اش را به ساخت خانه کودک اختصاص داد

زمین ارثیه‌ای، سهم شادی کودکان

شرق: نام دیشموک شهر کوچکی در استان کهکیلویه و بویراحمد را حالا نزدیک به یک سال است که در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بیشتر می‌شنویم. شهری که نه به‌خاطر سرسبزی و مسافرپذیربودن و آب و هوایش مشهور شده باشد، بلکه دیشموک شهری است که اکنون فعالان مدنی به‌خاطر خودسوزی زنانش و فقر و بی‌کاری که گلوی مردمش را گرفته مشهور شده است. در سال 98 گزارش شد که از ابتدای سال 11 خودسوزی زن در این شهرستان ثبت شده، هرچند فعالان مدنی خبر از خودسوزی بیش از 16 نفر می‌دادند. سال گذشته امام جمعه این شهر گفته بود:‌ از یک‌‌میلیارد‌و ۴۰۰ میلیون تومان اعتبار پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی در استان، یک ریال به دیشموک اختصاص نیافته است». راوند همچنین از برگزارنشدن کارگاه‌های آموزشی و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی انتقاد کرد و گفت: «از سال ۸۸ تا شش ماه گذشته، هیچ کلاس آموزشی‌ای در این منطقه برگزار نشد و بیش از سه سال است آموزش‌وپرورش منطقه، از معاونت پرورشی محروم است». کسی که باعث شهرت این شهر کوچک شد، ‌اسماعیل آذری بود؛ روحانی جوانی که سال‌هاست کارش سرکشی به روستاهای محروم در کهکیلویه و بویراحمد است. او با شعار «قصه، توپ، رنگ» برای بچه‌های روستایی قصه می‌خواند، مدرسه‌های آنها را رنگ می‌زند، خانه مردم را تعمیر و بازسازی می‌کند، مدت‌ها بود دنبال کاری پایه‌ای برای بازگرداندن زندگی عادی به دیشموک بود. آذری که عقیده دارد اقدام پایه‌ای در چنین مناطقی، کارکردن روی کودکان آنهاست، به‌دنبال تأسیس جایی مانند خانه کودک بود تا بچه‌های دیشموک به آنجا بیایند و قصه بخوانند و درس بخوانند و بازی کنند و الفبای زندگی را بیاموزند؛ اما این کار به زمین نیاز داشت و آذری که به هیچ ارگانی وابسته نیست، منتظر بود تا کسی زمینی را در اختیارش قرار دهد. هفته گذشته بود که این روحانی در توییترش خبر داد که بالاخره زمینی که منتظرش بود، رسید. آذری نوشته بود:‌ فرزند جوانش بر اثر تصادف فوت کرد، به فرزندانش در روستا تکه زمینی داد، باورش این بود که فرزند مرحومش در آن دنیا نیاز به زمین دارد. آقای زاهد ارشک از روستای اسفندان دیشموک، یک قطعه زمین 300 متری وقف کرد برای ساخت مجتمع فرهنگی کودکان. به ایشان قول دادم مکانی شود برای رشد صدها کودک. اسماعیل آذری در گفت‌وگو با «شرق» درباره جزئیات این ماجرا گفت: «دیشموک منطقه محروم استان کهکیلویه و بویراحمد است و آسیب‌هایی مانند ترک تحصیل و خودسوزی دختران آمار بالایی دارد و بی‌کاری و فقر هم در آن زیاد است. من هفت سال است که در این منطقه کار می‌کنم و برای بچه‌ها کتاب می‌برم. با خودم فکر کردم چیزی که ما دنبالش هستیم، در آموزش و پرورش به وجود نمی‌آید. احساس می‌کنم آن رشدی که برای کودکان باید به وقوع بپیوندد، در آموزش و پرورش نیست. در کنار فعالیتی که در آموزش و پرورش داریم، می‌شود فعالیت‌هایی موازی هم انجام داد؛ برای نمونه ما در شهرها کانون پرورش فکری یا نهادهای کتابخانه را داریم. من فکر کردم برای روستاهای پرجمعیت دیشموک یک خانه کودک بزنم،‌ حالا اسمش را هرچه می‌شود گذاشت؛ مجتمع فرهنگی یا خانه کودک و... دنبال این بودم که بچه‌ها جایی داشته باشند برای کودکی‌کردن و قصه‌خواندن، چون فکر می‌کنم در مدارس ما بچه‌ها کودکی نمی‌کنند، یعنی منفعل هستند و از بالا چیزی به آنها تزریق می‌شود بدون آنکه علاقه‌ای در آن باشد. من به کارهای کانون علاقه و باور دارم و به نظرم کاری تخصصی است و خودم هم چند سال در آن کارهایی کرده‌ام و می‌دانم چه چیزهایی باعث کودکی‌کردن می‌شود و رشد کودک را در پی دارد. این مکان درعین‌حال می‌تواند برای مادرانی که دچار آسیب هستند و هر زنی آنجا در معرض خطر است، مفید باشد و مادران هم در کنار فرزندانشان مهارت‌هایی یاد بگیرند». وی افزود: «پنج، شش ماهی بود که دنبال جایی بودم که در آن مجتمع را بسازم. جاهای مختلفی رفتم و زمین پیدا نمی‌کردم. شنیدم که آقایی به اسم زاهد ارشک زمینی دارد و می‌خواهد برای کار خیری آن را وقف کند. من با او و فرزندانش صحبت کردم، گفتم هدفم رشد بچه‌های این منطقه است و اگر شما راضی هستید این زمین را به کودکان این منطقه اختصاص دهید تا همه از آن بهره‌مند شوند. آقای ارشک قبول کرد و ما وقف‌نامه را نوشتیم که به امید خدا این زمین برای کودکان وقف شود. این زمین در روستای اسفندان، یکی از روستاهای دیشموک قرار دارد». او در پاسخ به این پرسش که در یک سال گذشته که موقعیت دیشموک مورد توجه قرار گرفته و آیا اقدام مثبتی در این منطقه انجام شده، گفت: «نه. ما در ایام عید تا الان چهار خودکشی داشته‌ایم که از این تعداد، یک موردش مرد بود؛ اما من مخاطبانم کودکان هستند و فکر می‌کنم باید کاری برای آنها کرد. کار فرهنگی در درازمدت اتفاق می‌افتد، یک‌سری مسائل هم از دست من خارج است، مسائلی مثل فقر مردم، آموزش‌های خانواده و... کار حاکمیت است نه من». ارشک زاهد به‌سختی فارسی صحبت می‌کند. پیرمردی که فرزندش صابر را سال 91 در خدمت سربازی از دست داده، دنبال جایی است که برای پسرش به یادگار بگذارد. او به «شرق» گفت: «این زمین سهم و ارثیه پسرم صابر بود، وقتی در جوانی از دنیا رفت، تصمیم گرفتم برایش کاری کنم که هم خیر دنیا در آن باشد هم آخرت و برای پسرم فاتحه و نام نیکی به جا بماند. کاری که برای صابر بماند و روحش شاد شود و خدا هم از ما راضی باشد. به همین خاطر این زمین را به این کار اختصاص دادم. امیدوارم هرکسی از آن استفاده می‌کند منشأ خیر و برکت باشد برایش و نیکی‌اش به پای فرزند جوانم که سال 91 از دنیا رفت نوشته شود». صابر ارشک، در دوره سربازی بود که به‌دلیل بیماری داخلی جانش را از دست داد و حالا پدرش با وجود گذشت هشت سال از آن تاریخ همچنان به یاد اوست و به نام او سهم ارثیه‌اش از زمین‌های پدری را صرف کار خیر برای کودکان روستای محل سکونتش کرده است.حالا روستای اسفندان و روستاهای اطراف به‌زودی صاحب یک مجتمع فرهنگی برای کودکان می‌شوند. اسمش هر چیزی که باشد، می‌تواند آینده دیگری برای کودکان منطقه دیشموک رقم بزند. آینده‌ای که سرنوشتش به‌جای خودسوزی بوی کتاب و فرهنگ و زندگی دوباره بدهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.