|

تا شقایق هست زندگی باید کرد!

محمدرضا نیک‌نژاد

گفت: همه ماه‌های سال یک‌طرف و اسفند یک‌طرف! پرسیدم چطور؟ گفت: چند سالی است که با شرایط اقتصادی بد، همه سال درآمد و هزینه، کم‌وبیش یربه‌یر می‌شود؛ اما در اسفند و نزدیکی نوروز و بازار پررونق آن، درآمد اسفند می‌ماند برای نو نوارکردنِ زندگی و سروسامان‌دادن به کار و البته دلی از عزا درآوردن با یک مسافرت دبش و...، اما امسال همه‌چیز خراب شد! گفتم: کم‌وبیش همه چنین‌اند، نگران نباش درست می‌شود! اما در دلم با او و کسانی مثل او همراهیِ دلسوزانه‌ای داشتم؛ خودش هم این را در چشمانم و لحن صدایم می‌خواند! گفت: اما یک شانس بزرگ هم داشتم که اندکی هم زندگی‌مان را آرام کرد و هم جان و تنمان را.

کنجکاوانه پرسیدم چه شانسی؟ کمک‌های دولتی را می‌گویی!؟ پوزخندی زد و با شگفتی طعنه‌آمیزی گفت: کدام کمک؟ گفتم مگر قرار نشد وامی بدهند و مالیات را عقب بیندازند و... چشم‌غره‌ای رفت و گفت صاحب مغاره‌ام را می‌گویم که ساکن تهران هم نیست. گویا از برخی نزدیکانش در تهران پرس‌وجو کرده بود و در جریان شرایط بازار کرونایی قرار گرفته بود. یک روز از شهرستان زنگ زد و از کاروبار پرسید، گفتم: خدا را شکر! گفت: یعنی همه‌چیز خوب است؟ گفتم نه!... نگذاشت حرفم تمام شود و ادامه داد: اردیبهشت به تهران می‌آیم، هم قرار‌داد را تمدید می‌کنیم و هم وضع کاروکاسبی را بررسی! منظورش را نفهمیدم اما لحنش آرامش‌دهنده بود! دوست دیگری که آنجا بود پرید وسط و گفت: آخ‌آخ که هیچ انسانیت و گذشتی باقی نمانده ‌است و... نگاه تندی به او انداختم و چشمانم را به‌سوی گوینده نخست چرخاندم و برای آنکه اشتیاقم را برای ادامه داستان نشان دهم، گفتم خب!؟ گفت آمد و چه آمدنی! به مغازه‌ام آمد و چکی به مبلغ یک ماه اجاره را تحویلم داد. با شگفتی گفتم: حاجی این چیه؟ گفت دوتا نصفه از اجاره هر ماهت است! گفتم راضی نیستم. گفت: من خودم به تک‌تک صاحب‌مغازه‌های این راسته زنگ زدم و خواهان بخشش همه یا دست‌کم بخشی از اجاره‌های دوران کرونا شدم، بسیاری هم پذیرفتند و انجام دادند؛ حالا انتظار داری خودم این کار را نکنم!؟ فرد سوم با چشم‌های گردشده پرسید: واقعا!؟ گفت بله! و ادامه داد: سرِ قرارداد هم مبلغِ بسیار نا‌چیزی در حد صفر به اجاره افزود و گفت اگر کرونا ادامه داشت و کارو‌کاسبی همچنان بی‌رونق بود، نیمی از اجاره هر ماه را برمی‌گردانم! حتی درباره سهم من از هزینه قرارداد، با املاکی بحث کرد و با تشر به او گفت این‌بار رعایت بکن و ... البته آخرش هم با املاکی به توافق رسید و کل پول را خودش پرداخت کرد! هم من و هم شنونده دیگر از این حرف‌ها میخکوب شده بودیم و البته دلنازکی من مثل همیشه کار دستم داد و چند قطره اشک و کلی به‌به و چه‌چه و... . پرسیدم همه صاحب‌مغازه‌های راسته‌تان چنین کردند؟ پاسخ شنیدم نه! همه شرایط یکسانی ندارند و با لبخندی از سر رضایت گفت همه که حاجی ما نیستند! و... گفتم: هر چندتا بوده‌اند کار بزرگی کرده‌اند، دمشان گرم. باید پاس‌شان داشت و درباره‌شان گفت و نوشت. ادامه داد: درست است در ظهری بهاری هستیم اما باید از سهراب خواند که گفت: ظهر تابستان است/ سایه‌ها می‌دانند که چه تابستانی ا‌ست/ سایه‌های بی‌لک/ گوشه‌ای روشن و پاک/ کودکان احساس، جای بازی اینجاست/ زندگی خالی نیست/ مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست/ آری آری تا شقایق هست، زندگی باید کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.