گفتوگو با ابراهیم حقیقی به بهانه نمایشگاه کرونا ایسم
همهچیز از قرنطینه شروع شد
بهناز شیربانی: ابراهیم حقیقی، نقاش و گرافیست باسابقه، این روزها در تدارک برگزاری نمایشگاهی از آثارش به صورت آنلاین در گالری گلستان است؛ آثاری که تمامی آنها در روزهای قرنطینه خانگی و شیوع ویروس کرونا خلق شدهاند و حالوهوای این روزها را تداعی میکند. او با استفاده از نمادهای ویروس جهانشمول کرونا؛ از دستمالکاغذی و ژلهای ضدعفونیکننده گرفته تا ماسک و دستمال کاغذی در آثار مشهور هنری جهان، کرونا را به تاریخ دنیای هنرهای تجسمی برده است. آثاری از رنه ماگریت، ونسان ونگوگ، ادوارد مونک و ادوارد مانه هدف این هنرمند قرار گرفته است. اول خردادماه افتتاحیه این نمایشگاه روی سایت گالری گلستان است. این آثار در قطعات کوچکی تهیه شدهاند و برای فروش ارائه میشوند. ابراهیم حقیقی در گفتوگو با «شرق» درباره چگونگی اجرائیشدن ایدههایش گفت: «حوالی 25 اسفندماه بود که خبر بستهشدن فرودگاهها و لغوشدن پروازها بیشتر شد و تقریبا شهرها یکی پس از دیگری به قرنطینه میرفتند. طبیعتا سفرهای نوروزی هم تعطیل شدند. طبق روال، من هر سال نوروز برنامهای برای سفر داشتم و اینبار قصد داشتم گوشهای دیگر از ایران را ببینم و متأسفانه با وجود این شرایط من هم به سفر نرفتم و ناچار در قرنطینه و خانهنشینی باید کاری انجام میدادم». او در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: «در همین دوران، کارکردن روی نقاشی نقاشان معروف را شروع کردم. البته چند نفری در اروپا و در برخی شهرهای اسپانیا و ایتالیا روی نقاشیهای داوینچی کار کرده بودند و به دیوارها زده بودند. به این دلیل که از گذشته نقاشیهای «رنه ماگریت» را میشناختم و روی کارهای او در سالهای 50-49 پوستر ساخته بودم، یاد این نقاش افتادم و با محوریت آثار او کارم را شروع کردم و این وسوسه ادامه پیدا کرد. بعد از آن هر روز یک یا دو کار انجام دادم و هر روز یک اثر روی صفحه شخصیام منتشر میکردم. وقتی تعداد این آثار به 40 رسید، فکر کردم تا همینجا کافی است و به همان نام قرنطینه که معنای 40 را یادآوری میکند، کفایت میکند. اما کارکردن را ادامه دادم تا تعداد آثار به صد عدد رسید. بعد از آن منتخبی از این صد اثر با همفکری دوستان انتخاب شد و قرار شد که در فضای مجازی سایت گالری گلستان به نمایش گذاشته شود». ابراهیم حقیقی در بخش دیگری از صحبتهایش درباره شیوه گالریگردی مجازی نیز گفت: «قطعا این روش نیز اتفاق ویژهای است و باید راهکارش را پیدا کرد. در مورد آثار خودم صحبت میکنم که قرار است تا مدتی دیگر از طریق فضای مجازی دیده شوند. در این نمایشگاه به این دلیل که آثار یک گونه دیجیتالپرینت خواهند بود، به نوعی کار گرافیکی محسوب میشود و درک آن روی ابزار دیجیتال و نگاهکردن روی سایت خیلی پیچیده نیست. اما حس خودم این است که یک اثر نقاشی، خصوصا وقتی ابعاد بزرگی دارد خیلی نمیتوان دیدن آن را روی ابزارهای دیجیتال درک کرد. در این صورت حتی اگر کامپیوتر 20 اینچ هم داشته باشید تا حدی میتوانید به تصویر نزدیک شوید و از دیدن آن لذت ببرید و به نظرم این امکانات نمیتواند لذتی را که در دیدن یک اثر هنری به صورت زنده و نزدیک به مخاطب ارائه میکند به صورت دیجیتال منتقل کند». او در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: «دیدن تصویر یک تابلوی نقاشی بزرگ از روبهرو ویژگی دیگری دارد؛ مثل اینکه میتوانید با بافت اثر، نوع قلمزدن نقاش و اتفاقی که فقط از نزدیک میتوان دید روبهرو میشود و این موضوع با دیدن یک اثر روی سایت متفاوت است و حس دیگری دارد. با توجه به شرایط پیشآمده و تغییر سبک زندگی در سراسر دنیا تصور میکنم از ناگزیری است که باید با روشهای دیگری مواجه شویم. این موضوع در مورد دیگر هنرها مثل فیلم و تئاتر هم تعمیمپذیر است. فیلمدیدن در سینماها یا دیدن تئاتر در کنار دوستان و همنفسی با دیگران است که به حرکت جمعی و اجتماعی هنر معنی میدهد. در غیر این صورت تمام نمایشها را تبدیل به تصویر کنیم. چنانکه رایج هم شده است، اما هیچگاه آن حس و لذت دیدن نمایش روی صحنه را به مخاطب منتقل نمیکند. در مورد سینما هم این موضوع صدق میکند. من اندک کسانی را دیدم که از تنهایی سینمارفتن لذت ببرند. سینمارفتن و فیلمدیدن هم حرکتی جمعی است که در کنار دیگری و دیگران معنی میدهد. در حقیقت احساس شادمانی و اندوه را مشترک با دیگران تجربه میکنیم؛ مثل فریادزدن در استادیوم ورزشی است. غیرممکن است یک بازی ورزشی پرهیجان با حضور انگشتشمار علاقهمند در استادیوم برگزار شود و باز هم لذتبخش باشد. تصور میکنم این همسویی، همنشینی و همنفسی است که به حرکتهای اجتماعی ما و همچنین هنر معنا میدهد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.