|

همچنان ناموفق در لابي‌گري

زينب اسماعيلي :هفت سال از نشستن جواد ظريف بر صندلي وزارت خارجه ايران مي‌گذرد؛ وزيري که فضاي ديپلماتيک آمريكا را مي‌شناسد و همين شناخت قرار بود امتياز دستگاه ديپلماسي در اين دوران باشد.
وزير خارجه ايران از نقش و نفوذ نهادهايي بر تصميم‌گيري‌ها در ایالات‌متحده آگاه بود و بر آن اذعان کرد؛ از تلاش‌ها و نفوذ آيپک گرفته تا منافقین. از همين رو بود که فرصت حضور در مجامع انديشکده‌اي حوزه سياست خارجي آمريكا را غنيمت مي‌شمرد و به تبيين ديپلماسي جمهوري اسلامي ايران مي‌پرداخت.
اما حالا که زمان زيادي تا انتخابات آمريكا باقي نمانده، فرصت طرح يک سؤال جدي است. براي نفوذ بر نهادهايي مانند کنگره، کاخ سفيد و انديشکده‌هاي ديگر چقدر موفق بوديم؟ اگر جواد ظريف از اين عرصه حذف شود، آيا يک روند و جريان شکل گرفته است يا نه؟
تا انتخابات رياست‌جمهوري آمريكا، شش ماه زمان باقي مانده است، سياست دونالد ترامپ از روز اول روي‌کارآمدن نسبت به ايران، فشار حداکثري بود، خروج از توافقي که بعد از چهار دهه خصومت بين ايران و آمريكا به دست آمده بود؛ تحريم بيشتر و تحريم بيشتر. در شرايطي که ايران و آمريكا اين‌گونه به تقابل با يکديگر برخاسته‌اند، تنها مفر موجود، دستيابي به توافقي جديد به نظر مي‌آمد که آن هم تاکنون فرصتش ايجاد نشده و هر دو بر اصول خويش پافشاري مي‌کنند و نه نقش‌آفريني مکرون به نتيجه رسيد و نه تلاش آبه شينزو.حالا بايد ديد نگاه و موضع مقامات تأثيرگذار بر قدرت در آمريكا، درباره ايران چيست؟ در ماه‌هاي اخير نامه‌هايي از برخي سياست‌مداران آمريكايي خطاب به دونالد ترامپ و جو بايدن، دو رقيب انتخاباتي، منتشر مي‌شود که خواستار اتخاذ مواضعي درباره ايران مي‌شوند. در يک سو موضع آنها ايجاد فشار بيشتر است و در ديگر سو، کساني هستند که خواستار بازگشت آمريكا به برجام و توافق با ايران هستند. ازجمله نامه برخي گروه‌ها به جو بايدن براي بازگشت به برجام که در همين صفحه مي‌خوانيد. اما از اين دست نامه‌ها و هم‌گرايي‌ها کم و مخالفش، يعني تمايل براي افزايش فشار، بسيار بيشتر است.در سال‌هاي گذشته جواد ظريف با برخي نمايندگان مجلس آمريكا، از جمهوري‌خواه و دموکرات، ديدار کرده است، اگرچه بايد آن را به فال نيک گرفت اما نبايد از ياد برد که تعداد آنها بسيار کم و به‌تبع آن، تأثيرگذرای‌اش هم کم است؛ به‌ويژه آنکه اصلا اميدي به اين نمي‌رود که اين به روندي در دستگاه ديپلماسي تبديل شده باشد و تنها ظرفيتي است که با حضور محمدجواد ظريف وجود خواهد داشت و در صورت نبود او، به پايان مي‌رسد. با اين اوصاف، بايد گفت فرصت لابي‌گري و نفوذ بر فضاهاي قدرت در آمريكا را به دست نياورده‌ايم، در‌حالي‌که آيپک، عرب‌ها، منافقین و گروه‌هاي ديگر هر کدام به ادامه تأثيرگذاري و لابي ضدايراني خود مشغول هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.