کرونا از منظر آموزههاي پيامبر اسلام به روايت نيوزويک
«کريگ کونسيدين»* . ترجمه فرهاد بهبهاني
تراژدي جهانگير «کرونا» حکومتها و منابع خبري را بر آن داشته تا ـ با توجه به فراگيري اين بيماري در سطح کره زمين- همهگونه توصيهها و کمک و راهنماييهاي لازم را در برخورد با آن، به مردم ارائه دهند. جوامع انساني به متخصصان مراقبتهاي بهداشتي بهشدت نيازمندند و همچنين به متخصصان علوم که نقلوانتقالات و گسترش بيماري را در سطح جهاني مطالعه و دنبال ميکنند. متخصصان دانش دفاعي بدن (Immunology) مانند دکتر فواَچي (Fauci) و مخبران پزشکي چون دکتر گوپتا (Sanjay Gupta) ميگويند که مراقبتهاي درست بهداشتي و در قرنطينه رفتن و جدايي افراد از يکديگر به اميد جلوگيري از گسترش بيماريهاي مسري، مؤثرترين راهها براي برخورد با ويروس «کرونا» است. آيا شما ميدانيد که چه کس ديگري مراقبتهاي بهداشتي و به قرنطينه رفتن افراد را در جلوگيري از شيوع و سرايت اين بيماريها توصيه کرده است؟ او پيامبر اسلام بود که نزديک به 1400 سال پيش چنان گفت.
او بههيچوجه يک متخصص سنتي در زمينه امراض کشنده (عفوني) نبود اما بههرحال توصيههاي جالبي براي جلوگيري و مقابله با توسعه امراض کشندهاي چون ويروس «کرونا» ارائه داده است. حضرت محمد(ص) گفته است: «اگر شما از شيوع طاعون در سرزميني آگاه ميشويد، به آن وارد نشويد، و اگر شيوع طاعون در جايي است که شما آنجا هستيد، از آنجا خارج نشويد». او همچنين گفته است: «مبتلايان به بيماريهاي مسري، بايد از غيرمبتلايان فاصله بگيرند». ايشان قويا به مردم توصيه ميکرد که مراقبتهاي بهداشتي را رعايت کنند تا آنها را از عفونتها به دور دارد. به اين حديث يا فرمايش پيامبر اسلام توجه کنيد که «لازمه تغذيه سالم، شستوشوي دستها قبل و بعد از صرف غذاست». اگر کسي به چنان بيماري مبتلا ميشد چه راه رهاييای داشت؟ و حضرت محمد(ص) به پيروان خود که از دردي رنج ميبردند چه سفارشي ميکرد؟ او همواره آنها را به روي آوردن به معالجات و داروهاي پزشکي تشويق ميکرد؛ ميگفت «خدا هيچ مرضي را بيآنکه علاجي براي آن قرار داده باشد، نيافريده است؛ مگر پيري». شايد مهمتر از همه، اينکه او ميدانست کِي (و چگونه) موازنهاي بين «ايمان» و «دليل» ارائه دهد. در هفتههاي
اخير عدهاي به جايي رسيدهاند که حتي ادعا ميکنند دعا، از رفتن به قرنطينه و حفظ فاصله با ديگران، افراد را در برابر ويروس «کرونا» بهتر حفظ ميکند. اما چگونه پيامبر اسلام نسبت به دعا بهعنوان عامل اصلي يا تنها عامل شفا، عکسالعمل نشان ميداد؟ به اين ماجرا که توسط «التِرمِذي»، محقق ايراني قرن نهم ميلادي (متوفي در279هـ ق) گزارش شده، توجه کنيد که ميگويد: «روزي پيامبر متوجه مرد صحرانشيني شد که شترش را بدون بستن افسار، رها کرده است. پيامبر از او پرسيد: چرا افسار شترت را نميبندي؟ آن مرد پاسخ داد: من توکل به خدا ميکنم. آنگاه پيامبر گفت: اول افسارِ شترت را ببند، بعد توکل به خدا کن»؛ بدين ترتيب محمد مردم را فراميخواند که به رهنمود دينشان توجه کنند و درعينحال اميدوار بود که آنها به موازات، احتياطهاي لازم را نيز از نظر ثبات، ايمني و سلامتي، به کار ببندند. بهعبارتديگر او اميد داشت که مردم عقل خويش را به کار گيرند.
*دکتر «کريگ کونسيدين» (Craig Considine) استاد جامعهشناسي در دانشگاه «رايس» (Rice) آمريکاست. او مؤلف آثاري چون «اسلام در آمريکا، بررسي چند مبحث از ميان مباحث» است و آخرين کتاب او تحت عنوان «انسانيت محمد(ص)، از ديدگاه يک مسيحي» در دست انتشار براي ماه مي است.
(1)- اين مقاله چندي پيش در مجله « نيوزويک» ـ صفحه « نظرات» (OPINION)، منتشر شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.