|

نبرد ونزوئلايي‌ها با ويروسي به نام «مادورو»

اگر کسي از مردم سراسر جهان بپرسد که آيا بدون بروز يک همه‌گيري قوانين فاصله‌گذاري اجتماعي را تا يک سال رعايت مي‌کنند، قطعا پاسخ آنها منفي است. در سراسر جهان زندگي‌اي که ما مي‌شناسيم متوقف شده است تا جان ميليون‌ها نفر حفظ شود. ونزوئلا هم استثنا نيست با اين تفاوت که اين کشور سال‌هاست که چنين شرايطي را تجربه مي‌کند. در مورد ونزوئلا به هر حال عامل زندگي هميشگي در اين شرايط، نه يک ويروس بلکه يک ديکتاتور است. دولت نيکولاس مادورو، رئيس‌جمهوري اين کشور، به‌شکل عجيبي ونزوئلا را به ورطه نظامي غيرعقلاني و غيردموکراتيک کشانده و با تعيين قوانيني در ممنوعيت تجمع و اعتراض، محروميت از دسترسي به آموزش، سفر و شبکه‌هاي مبادلاتي با ساير کشورها، شهروندانش را مجبور کرده است تا نوع شديدي از فاصله‌گذاري اجتماعي را رعايت کنند. سياست‌هاي مادورو که فروپاشي اقتصادي و انسداد سيستم خدمات درماني ونزوئلا را درپي داشته، طوري طراحي شده است که علاوه بر منزوي‌کردن کشور ازطريق سرکوب آزادي مردم آن، بقاي او در قدرت را تضمين کند. اين امر موجب مهاجرت گسترده، حدود 17 درصد از کل جمعيت اين کشور شده است. دست‌کم پنج ميليون نفر از شهروندان ونزوئلايي کشور خود را ترک کرده‌اند و به اين ترتيب بعد از پناه‌جويان سوري در جايگاه دوم بيشترين مهاجران قرار گرفته‌اند. برآورد مي‌شود حدود يک ميليون کودک در اين کشور از خانواده‌هايشان جدا و در نقاط مختلف ونزوئلا رها شده باشند. سال 2014 شهروندان ونزوئلايي در اعتراض به تراژدي‌ای که در حال شکل‌گيري بود به خيابان‌ها آمدند. تعداد زيادي از معترضان به اتهامات سياسي ازجمله لئوپولدو لوپز، رهبر حزب اپوزيسيون «اراده عمومي» بازداشت شدند. بسياري از اين افراد محکوم شدند؛ برخي به حبس و برخي ديگر به تبعيد. يا مجبور شدند که در مکاني مخفيانه زندگي کنند يا حتي به ديگر کشورها پناهنده شوند. گروه‌هاي اپوزيسيون و معترضان در شش سال اخير خود را بازسازي کرده‌اند و در اين سال‌ها آموخته‌اند که جلسات و ديدارهايشان را به‌صورت مجازي برگزار کنند. چنين تجربه‌اي به عرف جديدي براي ديگر گروه‌هاي سياسي و حتي شوراي ملي تبديل شده است، چراکه بيش از 30 نماينده اين شورا در تبعيد به‌سر مي‌برند و پنج نفر ديگر هم در بازداشت هستند. دولت مادورو خود را محدود به فشارآوردن بر رهبر اپوزيسيون نکرده بلکه چنين سياستي را در مقابل تمامي افراد جامعه در پيش گرفته است؛ خبرنگاران، قضات، دانشجويان و حتي مردمي که در اعتراضات حضور داشته‌اند، فقط براي ابراز عقايد خود چنين شرايطي را تجربه مي‌کنند. در حقيقت در ونزوئلا در‌حال‌حاضر بيش از 30 زنداني سياسي وجود دارد که با آنها به‌صورت غيرانساني و ظالمانه برخورد مي‌شود و آنها حتي از ديدن خورشيد يا صحبت‌کردن با خانواده‌هاي خود محروم‌اند. بسياري از فعالان سياسي سال‌هاست که مجبور به دورکاري‌اند؛ در واقع چنين فعالاني در حالي مبارزه خود عليه ساختار را ادامه مي‌دهند که مدت‌هاست نتوانسته‌اند با يکديگر چشم‌درچشم شوند. در کشوري که بدترين کيفيت اينترنت را در منطقه دارد و قطع مداوم برق در آن عادي است، اين افراد و گروه‌ها توانسته‌اند با استفاده از اپليکيشن‌هاي مختلف ارتباطشان را باهم حفظ کنند و تصميمات پيچيده‌شان، ازجمله تصميم درباره سوگندخوردن خوان گوايدو، رئيس‌جمهوري خودخوانده ونزوئلا در سال 2019 را در خلال جلسات مجازي بگيرند. همچنين انزواي اجباري ونزوئلا ناشي از تصميمات دولتي غيردموکراتيک تأثيرات منفي روشني بر اقتصاد اين کشور داشته است. سياست‌هايي مانند سلب مالکيت غيرقانوني که ناقض قوانين مالکيت خصوصي است، اقتصاد اين کشور را فلج کرده است. توليد نفت از 3.2 ميليون بشکه در روز در سال 2008 به کمتر از 700 هزار بشکه در روز در سال 2020 رسيده است. کمبود مواد غذايي و خدمات به‌شدت رو به افزايش است. بين سال‌هاي 2013 تا 2019 توليد ناخالص داخلي ونزوئلا تقريبا به نصف کاهش يافت؛ سقوطي بدتر از آنچه آمريکا و اسپانيا در جريان رکود بزرگ و جنگ داخلي تجربه کرده بودند.براي بسياري از مردم ونزوئلا در اين سال‌ها با توجه به کمبود شغل و ازبين‌رفتن شرکت‌هاي خصوصي در کشور، ماندن در خانه تنها گزينه موجود بود. کشورهايي که درحال‌حاضر تحت تأثير کرونا قرار گرفته‌اند سال‌ها با چنين سطحي از نابودي اقتصادي فاصله دارند.انزواي ونزوئلا و فروپاشي اقتصادي آن تأثير خود را بر فضاي آموزش اين کشور داشته است. در آغاز سال تحصيلي 2019-2020، نرخ افرادي که تحصيل را رها کردند 87 درصد افزايش داشت. والدين فرزندان خود را به مدرسه نمي‌فرستند، چراکه درآمد کافي براي سيرکردن شکم آنها را ندارند و غش و ضعف‌کردن دانش‌آموزان در مدارس به امري عادي تبديل شده است و جداي از اين، بسياري از مدارس به دلايل مالي و مهاجرت تعداد زيادي از معلمان ناشي از بحران‌هاي موجود تعطيل شده‌اند.راه‌هاي ارتباطي با اين کشور قطع شده است. فعاليت خطوط هوايي در ونزوئلا از سال 2013 تا 2019، 75 درصد کاهش داشته و همين به منزوي‌ترشدن اين کشور دامن زده است. در داخل کشور با وجود اينکه ونزوئلا بزرگ‌ترين منابع نفتي جهان را دارد، دولت مادورو تقريبا تمامي پالايشگاه‌هاي موجود را تعطيل کرده است، اما هنوز به صادرات نفت يارانه‌اي به کوبا ادامه مي‌دهد. سيستم درماني ونزوئلا حتي پيش از بروز همه‌گيري کرونا به‌شدت رو به فرسايش بود. در حال حاضر اين کشور داراي بيشترين نرخ قتل در قاره خود است و از ميان هر صد هزار مرگ، 60 نفر به قتل رسيده‌اند. در ونزوئلا وحشت از کشته‌شدن خود يک حکومت نظامي دائمي ايجاد کرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.