آیا مردم ما حیوانآزار شدهاند؟
ابراهیم احمدیان
تیترشدن موضوعات بیارتباط با کووید19 در رسانههای خبری ایران، در این روزها سخت است. در رویارویی با کرونا، خیلی از موضوعات مهم، اهمیت خود را از دست دادهاند؛ گویا هر موضوعی فقط اگر با کووید19 مرتبط باشد، اهمیت مییابد. اما در چنین وضعیتی ـکه ما هر روز خبر کشتهشدن عزیزان و همنوعان خود را در رویارویی با کووید19 میشنویمـ موضوع کشتار جوجههای یکروزه در یکی از استانهای کشور در شبکههای مجازی چنان تیتر شد که بیشتر رسانههای خبری مجبور شدند آن را پوشش دهند و حتی سیمای ملی نیز دقایقی درخور توجه را به آن اختصاص داد. ماجرا از این قرار بود که به دلیل کساد بازار مرغ، پرورش جوجهها صرفه اقتصادی نداشت و برای همین آنها را معدوم کردند؛ ولی ویدئویی که از کشتار جوجهها در شبکههای مجازی دست به دست شد، عواطف عمومی را بهشدت برانگیخت و همین باعث شد تا موضوع، برای پیگیری رسانهها بهصرفه و بلکه ضروری شود.
کشتار حیوانات به بهانههای مختلف با وجود مشکلات اخلاقیاش، در ایران و جهان ما نایاب نیست؛ ولی آنچه نایاب بود و در دو، سه دهه اخیر دیگر نایاب نیست، واکنشهای تند، سریع و قدرتمند مردم به کشتار و آزار حیوانات است. واقعه حساسیت به کشتار جوجهها و وقایع مشابه ـمانند کشتن یک قلاده خرس در ماه قبل و تیترشدن آنـ در ایران، خبر از وقایعی دیگر میدهند؛ اول، رشد فرهنگی و اخلاقی مردم ایران در رفتار با حیوانات. دوم، قدرت مردم ایران در جهتدهی به رسانههاي هرچند دولتی و حکومتی و سوم، تمکين دولت و حکومت به مطالبه جدی مردم.
تفسیر و توجیه برخی خبرنگاران و رسانههای خبری خارج از کشور، شاید از اینکه تقریبا هر ماه یک واقعه حیوانآزاری سرتیتر شبکههای مجازی ایرانیان میشود، این است که مردم ایران در سالهای اخیر در رفتار با حیوانات پسرفت داشتهاند. اما نکته ظریف ماجرا این است که بدانیم این مردم هستند که اخبار حیوانآزاری را مخابره میکنند. آیا مخابره موارد حیوانآزاری نشان از حیوانآزاری دارد؟ در برخی کشورهای همسایه همین وقایع روی میدهد؛ ولی واکنشی را از سوی مردم برنمیانگیزاند. در 10 سال اخیر، صدها سازمان رسمی و غیررسمی مردمی زیستمحیطی و حمایت از حیوانات در ایران تأسیس شده، شبکههای مجازی فارسی در صفحههای پرشماری به موضوع اخلاق زیستمحیطی و حقوق حیوانات میپردازند و ادبیات حمایت از حیوانات و محیط زیست فربگی شایان توجهی داشته و کتاب، مقاله، سخنرانی، توییتها و پستهای اینترنتی درباره حیوانات بهطرزی درخور توجه گسترش یافته است. سازمانهای دولتی و حکومتی بر اثر فشار افکار عمومی ناچار شدهاند به موضوع حیوانآزاری و شکنجه حیوانات به صورتی ویژه بنگرند؛ مثلا سال قبل اعلام شد شعبهای از پلیس فتا برای پیگیری موارد حیوانآزاری در
سازمان محیط زیست مستقر میشود. در بسیاری از موارد حیوانآزاری در یکی، دو سال اخیر، دادستانهای شهرها مستقیم به مسئله ورود کردهاند و دولت لایحهای در قالب قانون مجازات اسلامی در منع و جرمانگاری حیوانآزاری به مجلس ارائه کرده است. میتوان گفت که همه اینها با فشار افکار عمومی ایرانیان داخل کشور بوده است. بهاینترتیب، امروزه مردم ایران برای برخورد با حیوانآزاری فقط به رسانهها جهت نمیدهند، بلکه در بسیاری از موارد، مسئولان قانونگذاری، دولتی، قضائی و انتظامی را هم وادار به واکنش و پیگیری میکنند. حالا باید پرسید: آیا مردم ما حیوانآزار شدهاند؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.