|

تجربه ديگران

جها، زني در نپال در سطح جهان، زنان 70 درصد از فعالان بخش بهداشت و درمان را تشکیل می‌دهند و در خط مقدم مبارزه با کووید- 19 قرار دارند. دكتر رونا جها، 42 ساله، 19 سال است كه در نپال مشغول فعاليت است. او با سازمان زنان ملل متحد در مورد فداکاری‌های شخصی و کار خستگی‌ناپذیر در اين روزها صحبت می‌کند. او رئیس پاتولوژیست و مدیر آزمایشگاه ملی بهداشت عمومی نپال است که با 277 آزمایشگاه دولتی در سراسر کشور در ارتباط است و تنها آزمایشگاه مجاز برای انجام آزمایش و تشخيص کووید- 19 است. او به همراه 67 عضو ديگر گروه، نقش مهمی در خط مقدم مبارزه با گسترش كرونا ايفا می‌کند. او درباره تجربه‌اش در مقابله با اين بيماري مي‌گويد: «برای ما، اين مبارزه از زمانی شروع شد که 175 دانش‌آموز نپالی از ووهان چین به كشور بازگشتند. این پرواز در 15 فوریه وارد شد و تیم من اولین تیمی بود که در 16 فوریه وارد محوطه قرنطینه شد. تیم من از داوطلب‌شدن در گرفتن نمونه دریغ نکرده است. برخی از اعضای تیم من 21 سال دارند و بعضی دیگر در خانه بچه دارند، اما همه آنها آماده مقابله با هر خطري بودند. ما تمام شب کار کردیم و روز بعد 175 گزارش را تهیه کردیم. از آن زمان به‌بعد، تمام تمرکز ما به آزمایش نمونه‌های کووید- 19 تغییر یافته و خدمات روتین ما متوقف شده است. اكنون شرايط براي ما کاملا چالش‌برانگیز است. در بسیاری از کشورها، آنها آزمایشگاه‌های خوب با دانشمندان باتجربه‌ای دارند که تقریبا یک سال را سپری کرده‌اند. نپال منابع محدودی دارد، اما ما تلاش زیادی می‌کنیم. علاوه‌بر کار فنی، من باید مديريت تدارکات؛ مثلا حمل‌ونقل و تهيه غذا براي گروهم را برعهده بگيرم. این برای ما بسیار دشوار است و من باید انگيزه اعضاي گروه را حفظ کنم. هر زمان که احساس کمبود می‌کنند، با آنها صحبت می‌کنم و به آنها بارها و بارها يادآوري مي‌كنم كه امنيت اولویت ماست. شرايط زندگی شخصی من نیز تغییر کرده است. من دخترم را به همراه شوهرم به زادگاهمان فرستاده‌ام و از آن زمان تاکنون تنها در آپارتمان زندگی می‌کنم. والدین من فقط دو کیلومتر دورتر از من زندگی می‌کنند و من قبلا هفته‌ای سه‌بار به ديدار آنها مي‌رفتم، اما تقریبا سه هفته است که آنها را ندیده‌ام. دخترم با من تماس می‌گیرد و به من می‌گوید چقدر دلش برایم تنگ شده است. من هم دلم براي ديدار آنها تنگ شده است، اما می‌ترسم زندگی آنها را به خطر بیندازم؛ بنابراین فاصله‌داشتن از آنها بسیار مهم است. مادرم با من تماس می‌گیرد و درخواست مي‌كند كه به خانه‌شان بروم. مي‌گويد نگران نباشم، آنها پیر شده و زندگي‌شان را كرده‌اند. تنها چیزی که می‌خواهند این است که ديداري انجام شود. من هم می‌خواهم دخترم را در آغوش بگیرم و من هم مي‌خواهم از والدین خود مراقبت کنم، اما برای حفظ امنیت آنها و دیگران باید فداکاری كنم، بايد از آنها دور بمانم!».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.