|

سلامت بیماران بزرگ‌ترین اولویت پزشکان

عبدالرضا ناصرمقدسی- متخصص مغز و اعصاب

اولویت یک پزشک بسیار ساده است؛ حفظ جان آدمی به هر قیمتی که شده. درواقع در پزشکی نه نژاد، نه مذهب، نه عقیده و نه ثروت هیچ‌کدام در تلاش یک پزشک برای حفظ سلامتی بیمارش دخالتی ندارد. برای پزشکان و به‌طورکلی کادر درمان فقط حفظ سلامتی فرد مهم است. پزشك تمام تلاشش را می‌کند تا آنکه روی تخت بیمارستان خوابیده با سلامتی مرخص شود. شاید برای یک سیاست‌گذار این‌چنین نباشد. یک سیاست‌گذار در برخورد با جامعه خود موضوعات متفاوتی را لحاظ می‌کند. همین حالا نوعی درگیری بین توصیه‌های پزشکی و ملزومات اقتصادی را هم در کشور خودمان و هم در سایر کشورها مشاهده می‌کنیم. درحالی‌که کادر درمان و کارشناسان مربوطه به ادامه قرنطینه اصرار دارند، تعدادی از سیاست‌گذاران به افت اقتصادی جامعه توجه می‌کنند. تحلیل‌های راست‌گرایانه امثال فریدمن نیز حول همین محور می‌چرخد. اما کرونا در این بین یک حالت ویژه به‌ وجود آورده است. برای اولین‌بار حرف‌های کادر درمان دارد وارد ملزومات سیاسی می‌شود. البته وجود فضای مجازی و اطلاع‌رسانی‌های شدید خارج از معابر رسمی همه به ایجاد این وضعیت یاری رسانده است. الان همه می‌دانند که ما فعلا درگیر کرونا هستیم. همه می‌دانند که باید از کرونا ترسید. همه مرگ‌ومیر ناشی از آن را دیده‌اند. بنابراين خواه‌ناخواه اولویت، حفظ جان انسان‌ها می‌شود و از دولت‌ها این انتظار می‌رود که اقتصاد و سیاست و... را برای حفظ سلامت جامعه به‌ کار ببرند. اما موضوع پزشکی و سیاست به اینجا ختم نمی‌شود. کادر درمان در همین برخورد با بیماران اولویت‌های دیگری را نیز مطرح می‌کنند؛ اولویت‌هایی که گرچه در نحوه برخورد آنها مستتر بوده و ممکن است به چشم نیاید، ولی این روزها اهمیت زیادی پیدا کرده است. در مقوله درمان نوعی پاسداشت آزادی نهفته است. هیچ چیزی به‌جز جان آدمیان ارزشی ندارد. انسان در درگاه پزشکان آزاد است که هر اندیشه و سیاست و مذهبی داشته باشد. یکی از دغدغه‌های این‌روزهای متفکران چپ‌گرا تعدی به آزادی انسان‌ها به بهانه کروناست. قرنطینه که امروز تقاضای جامعه است می‌تواند فرصتی برای دولت‌ها برای اعمال محدودیت‌های بیشتر در زمان پساکرونا باشد، به‌خصوص با توجه به این هشدار متخصصان که پاندمی فعلی به‌هیچ‌وجه آخرین پاندمی از این جنس نیست و از این پس نیز بیماری‌های ویروسی می‌توانند خطر بسیاری برای مردم ایجاد کنند. بنابراين دولت‌ها باید سرمایه‌گذاری خیلی بیشتری برای درمان انجام دهند. این کار مستلزم شناخت به‌موقع بیماران و جداسازی آنهاست. کاملا مشخص است که این کار چه محدودیت‌هایی را می‌تواند برای مردم در پی داشته باشد. چه محدودیت‌هایی می‌تواند اضافه شود؛ به‌طورمثال کاری که دولت چین انجام داد بسیار مورد تمجید قرار گرفت. اما از سوی دیگر اکنون مشخص شده که دولت چین دست به پنهان‌کاری زده و اطلاعات را به‌شدت دست‌کاری کرده است. خیلی از مقالاتی که در معتبرترین مجلات بین‌المللی از سوی چین چاپ شد اکنون مشخص شده که بدون انجام داوری به چاپ رسیده است. درواقع مجلات معتبر برای انجام اطلاع‌رسانی سریع، روند داوری مقالات را حذف کرده و جامعه علمی چین با استفاده از این فرصت که آزادی غربی در اختیار آنها گذاشته بود اطلاعات غلطی را به تمام دنیا فرستادند؛ موضوعی که به قول سخنگوی وزارت بهداشت، یک شوخی تلخ بود. نمی‌شود عملکرد دولت چین را جدا جدا تحلیل کرد. همه اینها یک ساختار منسجم را تشکیل می‌دهند که درنهایت نه‌تنها ناقض اصول آزادی بوده، بلکه با این اطلاعات غلط سایر شهروندان جهان را در معرض آسیب و خطر قرار داده است. این موضوعی است که باید به‌شدت مدنظر قرار گیرد. آزادی باید همه‌جانبه باشد. درست همانند همان آزادی‌ای که کادر درمان در برخورد با بیمارانشان در رفتارها و تصمیم‌گیری‌هایشان اعمال می‌کنند. این آزادی که در نهایت به سلامت بیماران می‌انجامد، بزرگ‌ترین اولویت پزشکان است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.