|

ترامپ در جست‌وجوی صلح نوبل به قیمت نابودی یک ملت

محمدعارف فصیحی‌دولتشاهی . استاد دانشگاه

آرزوی کسب مدال ابرقهرمانی در شخصیت خیالی آمریکایی که در کتاب‌های «کمیک» به «سوپرمن» و «بتمن» مشهور است، منحصر نمی‌شود، بلکه شخصیت‌های غیرفانتزی در آمریکا نیز علاقه‌مند به ابرقهرمانی و کسب مدال افتخار به نام خود بوده‌اند. هری ترومن، رونالد ریگان و دونالد ترامپ نمونه‌هایی از این شخصیت‌ها هستند.

۱. هری ترومن، سی‌وسومین رئیس‌جمهور آمریکا و عضو حزب دموکرات بود. به دستور او دو بمب اتم بر هیروشیما و ناکازاکی فروریخته شد. در این رویداد بیش از ۲۰۰ هزار نفر غیرنظامی به‌ صورت بسیار بی‌رحمانه جان باختند. کارگردانان این صحنه غم‌انگیز که در نقش سوپرمن ظاهر شده بودند، بر تابوت انسانیت، کرامت و صلح رقصیدند تا از این طریق دل شخصیت‌های ضدقهرمان را بیشتر جریحه‌دار کنند. بنیتز، خلبان آمریکایی، پس از بمباران اتمی، در آسمان هیروشیما به گردش پرداخت و در کمال خونسردی عکس‌هایی از خرابی‌ها و قربانیان این شهر گرفت و آن را سندی برای کسب مدال شجاعت خود قرار داد. کسب مدال افتخار که به قیمت جان ۲۲۰ هزار انسان بی‌گناه به دست آمد، زندگی توأم با اخلاق و عاری از جنگ را در نگاه‌های معصومانه دخترانی مانند ساداکو سا ساکی که در اثر تشعشعات مواد رادیواکتیو پژمرده شده بودند، دور از دسترس قرار داد. ساداکو سا ساکی روی درنای کاغذی خود نوشت: من صلح را روی بال تو می‌نویسم تا تو به جهان پرواز کنی. ۲. رونالد ریگان؛ چهلمین رئیس‌جمهور آمریکا از اعضای حزب جمهوری‌خواه بود. سقوط هواپیمای مسافربری ایرانی که از نظر میزان تلفات انسانی هشتمین جنایت مرگبار هوایی تاریخ به شمار می‌رود، در زمان او انجام ‌گرفت. در این ماجرا ۲۹۰ نفر که ۶۶ کودک نیز در میان آنها بودند، جان باختند و بدن‌های آنها تکه‌تکه شدند. ویلیام راجرز، فرمانده ناو جنگی آمریکا، به دلیل انجام این مأموریت بزرگ از سوی معاون‌اول ریگان (جورج بوش) مدال لیاقت گرفت. ۳. دونالد ترامپ؛ چهل‌و پنجمین رئیس‌جمهور آمریکا و از حزب جمهوری‌خواه است. ترامپ ترکیبی از شخصیت‌های فانتزی و واقعی است. او از یک‌سو با رفتار و ژستش یک شخصیت خیالی را به نمایش می‌گذارد و از سوی دیگر تداعی‌گر زمامدارانی مانند ترومن و ریگان است که مدال لژیون لیاقت را به ژنرال‌هایی که دستشان تا آرنج به خون بی‌گناهان آلوده بودند، هدیه می‌داد. در دوره ریاست‌جمهوری او آمریکا وارد مذاکره مستقیم با طالبان شد؛ گروهی که در لیست سیاه آمریکا قرار داشت و بسیاری از رهبران آنها زندگی در بگرام و گوانتانامو را تجربه کرده‌اند. هدف ترامپ از صلح با طالبان آن‌گونه که شبکه ان‌بی‌سی آمریکا بیان کرد، برقراری امنیت سرتاسری در افغانستان نیست، بلکه به‌دست‌آوردن جایزه صلح نوبل است. رهاسازی پنج هزار زندانی طالب به‌ منظور دست‌یازیدن به جایزه صلح نوبل آغاز یک نمایش‌نامه غم‌انگیز و یک شرمندگی بزرگ است، زیرا طالبان هرگز فرشتگان صلح نبوده‌اند، بلکه نقش قاصدان مرگ را برای مردم افغانستان ایفا کرده‌اند. به‌این‌سان؛ صلح با طالبان به‌مثابه به‌تماشا‌نشستن مرگ دموکراسی و حقوق‌بشری است. کار ترامپ اگر اجرای یک نمایش‌نامه از نوع «سوپرمن» یا «بتمن» باشد، آن‌گونه که در قالب فیلم‌های آمریکایی می‌بینیم، مشکلی نیست. همچنین اگر هدف دونالد ترامپ نمایشی از ختم جنگ افغانستان باشد و عملی‌شدن قول انتخاباتی‌اش را نشان دهد یا کمپینی برای ۲۰۲۰ باشد، باز هم مشکلی نیست. اما مصیبت اینجاست که او نقش یک رئیس‌جمهور بر حال را بازی می‌کند و در این نقش از سربداران افغانستان سکویی برای رسیدن به مدال قهرمانی‌اش می‌سازد. ترامپ باید بداند رهاسازی گرگ‌های زنجیری، ستم‌کاری بر انسان‌هایی است که گوسفندصفت، بی‌جرم و بی‌جنایت با گیوتین قساوت و جهالت طالبان سر بریده شدند. با این وصف، صلح آمریکا با طالب، نهال که یک معامله ننگین قرن است. بسیاری از زندانیان طالبان، جرائم ضدبشری انجام دادند. بسیاری از آنها در حملات گسترده علیه غیرنظامیان دست دارند و همچنین با گروه‌های تروریستی بین‌المللی در ارتباط بوده و در صورت رهایی، تهدیدی برای امنیت ملی افغانستان محسوب می‌شوند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.