به خاطر افرا
شهرزاد همتی
هفتمین روز از فروردین 98 بود که فهمیدم چهارمین هفته از بارداریام را میگذرانم. در روزهای تعطیلات عید که هرچند فرصتی برای فکرکردن و استراحت مهیا بود؛ اما گوشهگوشه ایران درگیر سیل و مصیبت بود. همان روزها بود که در خانه روی صندلی راحتی مینشستم و به آینده شغلیام و حیات اجتماعیام فکر میکردم. به اینکه حالا که به آرزویم رسیدهام، آینده شغلیام بهعنوان روزنامهنگار چگونه رقم خواهد خورد. همان روزها از خانواده میشنیدم که کمکم باید کمی از شور و کنجکاویام کم کنم، کمتر سر کار بروم و سهماهه اول بارداری را که برای مادر و جنین حیاتی است، در آرامش بگذرانم. از همان روزها چالشهای من بهعنوان یک مادر و یک زن روزنامهنگار آغاز شد. اینکه آیا باید برای حفظ سلامتی فرزندم در خانه بمانم و حیات اجتماعیام را نادیده بگیرم؟ تصمیم سختی بود. نمیدانستم چه باید بکنم... اما اولین ویزیت پزشک زنان راه را نشانم داد. در برابر سؤالات متعددم که پرهیز غذاییام چیست، آیا باید به مرخصی فکر کنم، بدون اینکه سرش را بالا بیاورد، گفت: برو زندگی عادیات را بکن. تو مریض نشدهای؛ فقط میخواهی مادر شوی. غذای معمولت را مصرف کن و به کارت برس،
برای رهاکردن کار خیلی زود است. همانجا بود که تصمیمم را گرفتم. تصمیم گرفتم برای تمام آرمانهایی که برایم مهم بود و برای شیوه تربیتی فرزندی که در شکم داشتم، مبارزه کنم. مبارزه من از 13 فروردین تا 24 ساعت پیش از بهدنیاآمدن دخترم افرا آغاز شد. در هفته دهم بارداری اولین مأموریت کاری سال 98 را در روستاهای نیشابور آغاز کردم. رفتم درباره کودکهمسری بنویسم، دختران کوچکی را دیدم که در دوران نامزدی ناملایمات زیادی را تحمل کردهاند، نوجوانان 15سالهای که طلاق گرفتهاند. آنها برایم حرف میزدند و من که سهماهه اول بارداری را با بدترین نوع ویار میگذراندم، سرگیجه میگرفتم. دو روز بعد از این مسافرت نتیجه سونوگرافی به صورت قطعی به من گفت که فرزندم دختر است و من با خودم و او عهد کردم که مادرشدن، مادر آگاه و مسئول بودن باعث نشود حیات اجتماعیام و رساندن صدای زنان را فراموش کنم. من دوران بارداری دلنشینی داشتم، بعد از گذراندن سهماهه اول مشکل چندانی را دیگر تجربه نکردم، میتوانستم مدتها پیادهروی کنم، تا دیروقت کار کنم و البته همکاری تحریریه روزنامه و گروه اجتماعی باعث شد بعد از اتمام کار زودتر به خانه برگردم. آنها
به من این جسارت را داده بودند که نترسم با شکم بزرگم در صحنه مصاحبه حاضر شوم. روبهروی فرد مصاحبهشونده مینشستم و لگدهای ممتد دختر کوچکم را حس میکردم. دخترم به قدری محکم لگد میزد که بارها دیدم مصاحبهشونده با اضطراب از جایش بلند میشود. بارها دخترهای تحریریه دورم جمع میشدند و حرکت مداوم افرای کوچک را در شکمم نگاه میکردند. روزها طی شد و من تمام روزهای بارداریام را در تحریریه گذراندم. پشت نگاه نگران همکارانم، پشت دلواپسی مداوم خدماتیهای عزیز روزنامه که هر بار که به روزنامه میآمدم، با اضطراب برایم آب و چای میآوردند، من اما از پلهها بالا میرفتم، صفحه را میبستم، گزارشها را پیگیری میکردم، سر گزارش با دبیرم کلنجار میرفتم و هر مأموریتی که میرفتم، به دخترم که در شکمم بود، میگفتم: افرا! شاید این آخرین مأموریت مشترک من و تو باشد. دو هفته بعد از پایان بارداری کارم را با دورکاری شروع کردم. افرای کوچک در روزهای پس از شلوغی آبان، در دوران ترور سردار سلیمانی، در روزهای تلخ کشتهشدن تشییعکنندگان کرمانی، در روزهای تلخ شهادت مسافران اوکراینی و قرنطینه کرونا به دنیا آمد. مادرش سعی کرد از همان هفته دوم
دستکم دو روز از خانه خارج شود، بخش اعظمی از حقوقش را به پرستار معتمدی بدهد تا حیات اجتماعیاش را حفظ کند. چرایش را برایتان میگویم؛ در کتابی به نام مادر کافی که در روزهای بارداری میخواندم، جملهای طلایی را یاد گرفتم: قرار نیست ما مادری کامل باشیم، ما باید برای تربیت فرزندانمان مادر کافی باشیم. من میخواهم مادری کافی باشم و روزنامهنگار باقی بمانم. برای خودم، برای زندگی اجتماعیام و برای خاطر افرا و تمام زنانی که دوست دارم صدایشان باشم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.