وقتی دستم بسته است...
معصومه اصغری
15 سال قبل- یک بعدازظهر خلوت در اتاق زیرپلهای گروه اقتصادی ایسنا- وقتی بعد از دانشگاه تا شب میماندم تا مصاحبه بگیرم. آنوقتها تلفنهایی با دو جای نوار کاست داشتیم و حتما صداها را ضبط میکردیم؛ ایسنا هنوز ناشناخته بود و مسئولان از قدیم عادت داشتند زیر حرفشان بزنند. حوزه نفت برایم جذاب بود و هر روز تحولات و اظهارات را مرور میکردم؛ مخصوصا مناقصات و قراردادهای شرکتهای خارجی را. مناقصه حفاری چاههای فازهای 9 و 10 پارس جنوبی یکی از این پیگیریها بود و وقتی اکبر ترکان، مدیرعامل وقت نفت و گاز پارس، در پاسخ به سؤالم شرکت آمریکایی هالیبرتون و شریکش اورینتالاویل کیش را برنده اعلام کرد، بالای سرم چراغانی و تپش قلبم چندبرابر شد بابت خبر مهمی که من گرفته بودم و نفهمیدم چطور خداحافظی کردم و خودم را به طبقه سوم رساندم. دبیر شیفت داستان را نمیدانست، اما آنوقتها فقط یک سؤال میپرسیدند؛ نوار داری؟ گفتم دارم و چنددقیقه بعد خبر روی سایت بود و جای هیچ تغییری نداشت و تلفنها بود که دائم برای صحت خبر به صدا درمیآمد و باقی ماجرای حضور این شرکت و...
قبل از آن هم همین پیگیری و سماجت را در برگزاری چند نشست با سندیکالیستهای اتوبوسرانی داشتم؛ آن هم زمانی که آنها را از اتوبوسرانی اخراج میکردند و حرفزدن درباره سندیکا جزء محدودیتهای رسانهای بود. آن روزها اقتصاد و جامعه گرفتار اثرات اجرای اصل 44 و خصوصیسازی بود و کارخانهها و واحدهای تولیدی زیادی تعطیل میشدند و ما در ایسنا اعتراضات و تجمعات را پوشش میدادیم و خیلی زود بهخاطر اخباری که از واحدها و کارگران میگرفتم آیکون کار و اشتغال در صفحه گروه اقتصادی اضافه شد. این ارتباط آنقدر زیاد و نزدیک بود که رابطهای خبری و کارگران تا سالها بعد اخبارشان را هنوز به من میگفتند.
ما خبرنگارها از این دست خاطرات زیاد داریم؛ داستانهای گفتنی و نگفتنی زیادی برایمان مانده است، اما میخواهم بگویم یک جاهایی خبرنگار احساس تنهایی میکند و احساس میکند دیگر دستش بسته است؛ وقتی راههای رسمی رسیدن به اخبار تعمدا بستهاند، وقتی کانالهای اطلاعرسانی برخی دستگاهها سالیانسال است که یکسویهاند، وقتی صحبت درباره برخی افراد که از قضا متهماند تبدیل به خطوط قرمز و تهدید امنیت ملی میشود، وقتی سؤالپرسیدن گزینشی میشود و وقتی برای پیداکردن حتی یک جمله جواب باید بارها اطلاعات و اظهارات مختلف را زیرورو کنم تا نکتهای جدید بیرون کشیده شود!
نمونه واضح این احساس تنهایی را بهعنوان خبرنگار روزنامه «شرق» از سه سال قبل در پرونده قائممقام شهردار اسبق تهران و پرونده املاک نجومی درک کردم؛ پروندهای که بهخاطرش مستقیما از سوی دادستان سابق تهران و چند مرجع دیگر مورد سؤال قرار گرفتم و روزها و لحظات بسیار سخت و تلخی را تجربه کردم، اما هنوز دست از پیگیری این دو برنداشتهام و برخلاف برخی مسئولان بهعنوان یک شهروند و یک خبرنگار هنوز معتقدم پرونده املاک نجومی آنطور که باید، رسیدگی نشده و ابعاد مهمی از آن پنهان مانده است. همچنین منتظر هستم که ببینم پرونده آن معاون در سایه قرار است چه زمانی بالاخره نوبت رسیدگی پیدا کند!
این دو پرونده برای من باز خواهند ماند. در سال ۹۸ در چندین گزارش تلاش کردم همچنان این دو موضوع را پیگیری و یادآوری کنم، اما هنوز خبری از تغییر نیست، ولی میدانم روزی که دور هم نیست، جزئیات بیشتری بیرون میآید؛ چرا؟ چون حقیقت در طول زمان زنده میماند و آنوقت من یا مایی خواهد بود که بپرسد بهای پنهانکردن آن حقیقت چه بوده است؟ امیدوارم سال ۹۹ که به دلیل نزدیکی به انتخابات ۱۴۰۰ سالی سیاسیتر است، اخبار برخی تغییرات و اقدامات بالاخره فرصت تحقق پیدا کنند و این دو پرونده به شکلی شفاف اطلاعرسانی شوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.