|

همگي عليه «کرونا»

پرويز پرستويي

همگان مي‌دانند که بزرگ‌ترين مشکل اين‌روزهاي کشور عزيزمان بحث مبارزه با شيوع ويروس «کرونا» است. البته چنين مسئله‌اي نه‌تنها کشور ما، بلکه تقريبا تمام جهان را درگير کرده و همه‌گير شده است. هرچند که از ابتداي سال 1398 مردم عزيز ايران با مشکلات بسياري دست‌به‌گريبان شده‌اند؛ ‌سيل، ‌زلزله، سقوط هواپيما، ‌گراني بنزين، ‌شهادت سردار سليماني، ‌حوادث مربوط به تشييع آن شهيد و اين روزها هم «کرونا». البته تحريم‌هاي ناجوانمردانه عليه ملت ايران را هم نبايد فراموش کرد. اما هميشه اين مردم مقاومت کرده‌اند و بايد به وجود چنين مردمي افتخار کرد. مردم ياد گرفته‌اند چگونه از خود مراقبت کنند. وقتي چنين روزهایی را مي‌بينم، ناخودآگاه ياد روزهاي جنگ هشت‌ساله مي‌افتم. اين مردم يا در مرکز بحران بودند و در خط مقدم از کيان و ناموس اين کشور دفاع کردند يا اگر هم شرايط فراهم نبود، در پشت جبهه هواي رزمندگان و جنگ‌زدگان را داشتند. آن روزها اخلاص و فداکاري مردم زبانزد بود. هر کسي در حد توان خود؛‌ پير و جوان، ‌زن و مرد، کودک و نوجوان، ‌فقير و غني، همه مي‌خواستند کشورشان زنده بماند و پابرجا. از نوجواني که اشک مي‌ريخت- و با وجود سن‌وسال کم - تا به جبهه برود و در مقابل دشمن بايستد تا پيرزن روستايي که با چند تخم‌مرغ در دست که تنها آذوقه او بود، ‌از آنها گذشت تا به دست رزمندگان برسد، همه‌وهمه در استواري اين مملکت سهم بسزايي دارند. آن روزها گذشت و خوشبختانه با وجود هرگونه سختي، کشور پابرجا ماند و مردم توانستند بر خيلي از مشکلات غلبه کنند. امروز هم درست يادآور آن روزهاست. مردم از هر طيف در کنار هم قرار گرفته‌اند تا در برابر ويروس «کرونا» مقاومت و از آن عبور کنند. اما در اين روزها سهم پزشکان،‌ پرستاران و تمامي کادر درماني بيمارستان‌ها و درمانگاه‌ها خيلي چشمگير است و انصافا نمي‌توان فداکاري‌ها و مقاومت آنها را ناديده گرفت. آنها علاوه‌بر وظايف ذاتي‌شان، عاشقانه و خودجوش و با وجود کمبود امکانات و تجهيزات به مداواي مردم مي‌پردازند. فقط کافيست امتداد و جاي ماسک‌ها روي چهره‌هاي آنها را ببينید تا عمق فشار کار را دريابيد. البته طرح اين فشارها در قالب کلمات نمي‌گنجد. درود بر غيرت و شرفشان ... درود بر جامعه پزشکي و پرستاران عزيز که حتي خانواده‌شان را نمي‌بينند، چون معتقدند اين عزيزاني که در هر گوشه از بيمارستان‌ها بستري و به اين ويروس مبتلا شده‌اند عضوي از خانواده خودشان هستند. البته عده‌اي هم هستند که مثل هميشه مشغول سودجويي‌اند و از وقتي که پاي کرونا به ايران باز شد، ‌در برابر هم‌وطناني که جانشان را از دست داده‌اند و در گوشه‌هاي بيمارستان درد مي‌کشند، فقط به فکر سرکيسه‌کردن مردم هستند؛ با احتکار انواع وسایل بهداشتي و اقلام ضروري. به هر صورت اين‌گونه افراد که همچون خاري در چشمان مردم کشورمان هستند همواره بوده‌اند. اما بايد هميشه به ياد انسان‌هاي نيکي که همواره به وظايف خود عمل مي‌کنند باشيم. اين روزها پزشکان و پرستاران «انسان‌بودن» را معني کرده‌اند. در کنار اين عزيزان ذکر خيري از معلمان عزيز هم خالي از لطف نيست. آنها با همه سختي‌ها وظيفه آموزش را برعهده دارند و با وجود برخي بي‌مهري‌ها به آموزش فرزندان اين مرزوبوم مي‌پردازند و در برابر غيرت و همتشان سر تعظيم فرود مي‌آورم... آنچه باقي مي‌ماند، وظيفه ما مردم در برابر اين بزرگواران اين است که توصيه‌هاي پزشکي و بهداشتي را جدي بگيريم. در روزهاي نوروز همچنان پروتکل‌هاي مبارزه با «کرونا» را عملي کنيم. در خانه بمانيم. دورادور و از طريق تلفن و شبکه‌هاي مجازي ديدوبازديد کنيم. تنهايي پرمحتوا را تجربه کنيم. کتاب بخوانيم. فيلم ببينيم و خلاصه کمي با خودمان خلوت کنيم. من پيشاپيش عيد نوروز را به همه هم‌وطنان عزيز تبريک عرض مي‌کنم. ان‌شاءالله همگي با هم اين‌بار هم بر «کرونا» غلبه کنيم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.