|

مرگ به «مظاهری» نمی‌آمد

پژمان موسوی

مرگ بعضی‌ها را نمی‌شود باور کرد؛ من هنوز که هنوز است مرگ محمدعلی اینانلو را باور نکرده‌ام یا نبودن مدیا کاشیگر را یا مرگ غریبانه‌ پرویز رجبی را. اصلا مرگ به بعضی‌ها نمی‌آید، آن‌قدر که سرشار از زندگی‌اند. محمد امیرمظاهری بی‌شک یکی از همین‌هایی است که مرگ به آنها نمی‌آید. هنوز هم باور نمی‌کنم، واقعا محمد امیرمظاهری دیگر نیست؟ آن خنده‌های از دلِ جان چه؟ آن هم دیگر نیست؟ آن رفت‌وآمدها، آن بروبیاها، آن‌همه دلسوزی برای انتشار یک روزنامه‌ خوب، یعنی هیچ‌کدام دیگر نیستند؟ خبر تلخ نیمه‌شب 22 اسفند انگار همین‌ها را می‌خواهد بگوید، هرچند من باورش نکنم، که نمی‌کنم، که نخواهم کرد... محمد امیرمظاهری تنها یک سرمایه‌گذار یا یک فعال اقتصادی صرف نبود که مثلا به‌جای تأسیس یک رستوران، بیاید در حوزه مطبوعات هم سرمایه‌گذاری کند؛ او اهمیت کار مطبوعاتی را درک می‌کرد و برایش وقت می‌گذاشت؛ هرچند از نزدیک دستی در مطبوعات نداشت، اما بیشتر از خیلی‌ها به ماندگاری و حفظ حیات نشریات مکتوب یاری رساند و هیچ‌گاه از این کار خود توقع برگشت پول یا سرمایه‌اش را نداشت؛ حتما سرمایه‌گذاری در حوزه مطبوعات هم برایش در مقاطعی سود داشت و هم ضرر، اما کیست که نداند هیچ‌کس برای پول روی پول گذاشتن، روزنامه‌ و سرمایه‌گذاری در حوزه نشریات مکتوب را انتخاب نمی‌کند، حتما راه‌های بهتری برای رسیدن به این هدف هست. او و مناسباتی که در حوزه سرمایه‌گذاری مطبوعاتی از وی به یادگار ماند، یکی از نمونه‌های موفق این تجربه در روزنامه‌نگاری ایران است.

مهم‌تر از همه‌ اینها اما رفاقت و دوستی او با اهالی مطبوعات بود، با تحریریه همین روزنامه «شرق» که جدی‌ترین کار مطبوعاتی او در حوزه سرمایه‌گذاری نشریات مکتوب بود. رفاقت نه در حرف که در عمل. فکر نمی‌کنم کسی بود که با او رفیق می‌شد و رفیق نمی‌ماند، او تا آخرش بود، همه‌جوره هم بود، تا همین نیمه‌شب لعنتی 22 اسفند هم بود...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.