دوران کرونا و یادی از زینبپاشا
زینبپاشا در روایت امروز جامعه ما کار خاصی نکرده است. او در زمان خودش توانست ابتکارعمل را به دست بگیرد. قالبهای سنتی و خرافه درباره خانهنشینی زنان را نادیده گرفت. هنجارهای رانتزا و فسادآفرین را شکست و همراه و همدرد با مردم کوچه و بازارش شد. او در دوران خودش بالغ بود. بله! دوره دیگر دوره چادر به کمر بستن و با چماق در بازار غوغاکردن نیست. جامعه آگاهتر و مطلعتر از آن زمان است، اما هنوز برخلاف برخی تصورات به قهرمان نیاز دارد و از قضا قهرمانی زنانه در جامعه مردسالار ما میتواند بسیار مؤثرتر از قهرمانان مرد باشد. مبارزهها دیگر در میدان و وسط بازار با لچک از سر برداشتن به شیوه زینبپاشا با هدف تحریک مردان برای بهپاخاستن نیست. نفس حضور زنان در جامعه و بحرانها هنجارشکنیای نیست که منجر به نتیجه مطلوب شود، اما اتفاق همان است. بیکفایتی در مدیریت، رانتخواری آنها که دستشان میرسد و استیصال مردم در احتکار نیاز روز. یک روز نان، روزی دیگر دارو. این روزها اما آنچه جامعه بلوغیافته کشف کرده نیاز به مدیریتی زنانه است که تعهد و مسئولیت و جدیت مادرانه را به دلرحمی نشئتگرفته از خلقت زنانهاش پیوند داده و سدی بسازد در مقابله با حقخوری و بیرحمی. شاید زنان که با هر نگاه میتوانند وجه مشترک یک تحرک اجتماعی قدرتمند باشند، بهترین انتخاب برای گشودن راهی شوند در مسیر عدالت و آرامش. زنانی که با طبیعتشان آشتی کرده و نیروی قدرتمند درونیشان را که آکنده از بصیرت، شور، خلاقیت، انرژی، مصممبودن و دانش بیزمان است، شناختهاند. طبعا این قانونی نیست که به صددرصد زنان تعمیم یابد یا تمام مردان از این موهبت بیبهره باشند، اما قوانین چندمجهوله طبیعت و بشر اثبات کرده آنجا که زنان ابتکارعمل را به دست میگیرند و با غرایز طبیعی خود مدیریت بحران میکنند، پرچم کفایتشان بالا رفته؛ جامعه را مانند خانواده و اعضای آن را مانند فرزندان خود به نیش کشیده از آتش بحران خارج میکنند و باز دوباره به نمایش میگذارند قدرت ذاتیشان را در مقابله با درد و جوهر تحملشان را در برابر فاجعه.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.