دورهمی یا مجلس
علی ورامینی
در پی شیوع ویروس کرونا در ایالات متحده آمریکا، وزیر امنیت داخلی به سنا فراخوانده میشود و بخشی از توضیحات او درباره این بحران بسیار مورد توجه شبکههای اجتماعی ایران قرار گرفته است. این گفتوگو [بیشتر شبیه بازجویی از وزیر است] که بهسرعت ترجمه شده بود، بارها از سوی دوستان برای من ارسال شد و همه حیرت میکردند از اینکه سناتور آمریکایی وظیفهاش را انجام داده است. برخلاف آنچه برای ما آشناست و وقتی وزیری به مجلس میرود، نمایندگان برای عرض ارادت از هم سبقت میگیرند، وزیر امنیت داخلی چنان با سناتور برخورد میکند که انگار سناتور رئیس اعظمش است. سناتور با چندین سؤال ساده به وزیر امنیت داخلی و [نه حتی بهداشت] حالی میکند که «تو اصلا برای این بحران آماده نبودی و تویی که مسئول جان آمریکاییها هستی، باید قبلتر بیش از اینها تدابیر میکردی!».
آنقدر سادهاندیش نیستم که این را به کلیت سیاست آمریکا و بهخصوص سیاست خارجیاش تعمیم دهم یا آن سناتور را یک فرزانه اخلاقی بدانم که از سر دغدغههای اخلاقی به مؤاخذه وزیر دست میزند؛ اما همین گفتوگو بازنمایی این است که کسی هست كه در این بحران حواسش به شما باشد و وزیری بخواهد بیتدبیری کند به چهارمیخ کشیده میشود. احتمالا اولین سؤالی که برای مخاطب ایرانی این ویدئو به وجود میآید این است که چرا آن سناتور باید حضوری چنین پررنگ داشته باشد و اولین واکنش رسمی مجلس ما به شیوع کرونا تعطیلی آن است؟ برای مردم این سؤال مطرح میشود که کدام نماینده مجلس ما از پزشک نخبه فوقتخصص ریه نخبهتر است یا وجودش مفیدتر برای مملکت که آن متخصص باید خط مقدم باشد و نماینده در خانه و پشت توییتر نظریهپردازی کند؟
برای مردم ما سؤال است مگر نمایندگان ما قسم نخوردهاند که در هر حال به منافع کشور فکر کنند و همهچیزشان را در این راه بگذارند؟ این قسم فقط وقت گلوبلبل و گرفتن سلفی با موگرینی اعتبار داشت و با اولین سرفه یک نماینده در بحرانیترین روزهای کشور باید مجلس تعطیل شود؟ برای فهم این تفاوت از یادداشتی که اخیرا خواندهام وام میگیرم. دکتر بابک زمانی، نورولوژیست و از ستوننویسهای همین صفحه، در یادداشتی در بحث مدیریت کرونا به اصطلاحی از نسیم نیکولاس طالب به نام «پوست در بازی» اشاره میکنند. خلاصه این اصطلاح که ظاهرا از یک ضربالمثل انگلیسی میآید اين است كه فقط كسانی كه سهمی در یك بازی دارند و در آن ذینفعاند نظریاتی واقعی میدهند. تنها تفاوت نمایندگان ما با آن سناتور این است که سناتور پوست خود را در بازی احساس میکند. میداند که شیوع این ویروس با تمام ویژهخوارهایی که در بهرهبرداری از سیستم پزشکی هم داشته باشد باز میتواند در جایی یقهاش را بگیرد. درواقع سیاستمدار آمریکایی به این فهم رسیده است که حداقل این یک بازی را دیگر نمیتواند تنها برنده باشد، اما نمایندگان ما گویی پوستی در این بازی ندارند. مثال عکس این
نمایندگان سازندگان برنامه دورهمی هستند؛ آنها که پوست در بازی استمرار این برنامه به هر قیمتی دارند. میگویند چندین نهاد دست در دست هم دادهاند تا این برنامه با آنهمه تماشاچی در بیخطرترین حالت برگزار شود، نمیدانم که این اطمینان جز برای مجری چقدر برای دیگر شرکتکنندگانی که بیفاصله کنار هم مینشینند میتواند درست باشد، اما این سؤال برای ما به وجود میآید که اگر میشود این جمعیت را بیخطر کنار هم نشاند، نمیشد مجلس را تعطیل نکرد؟ یعنی در این شرایط واقعا دورهمی واجبتر از مجلس است؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.