|

قربانيان يك جنگ اعلام‌نشده

سيد‌حسين مهرآوران

ساعت‌هاي پاياني 17 دي‌ماه 98، سطح تنش‌هاي ايران و ايالات متحده به‌صورتي بي‌سابقه افزايش يافته است. خبرهاي مرتبط به اعلان بالاترين سطح آماده‌باش به همه نيروهاي مسلح، تغيير لوگوي بالاي تصوير شبکه سه، اعلام انعکاس خبر واکنش ايران به‌زودي در رسانه‌هاي آمريکا از جانب امير عبداللهيان و به‌دنبال آن هشدار امنيتي در بالاترين سطح در پايگاه‌هاي هوايي آمريکا در سراسر خاورميانه، احتمال پاسخ نظامي و محدود ايران در مقابل حمله ناجوانمردانه آمريکا را در ساعات پيش‌رو برايم مسجل كرده است. به دوستان ساکن در تهران خبر مي‌دهم که مراقب درگيري نظامي محتمل پيش‌رو باشند. ساعتي از نيمه‌شب نگذشته است که با تنش‌هاي ذهني فراوان آن دقايق به‌سختي به خواب مي‌روم و دو ساعت بعد، ناگهان بيدار مي‌شوم. بيانيه سپاه پاسداران انقلاب اسلامي را مي‌خوانم و اخبار مرتبط با حملات موشکي را تا حوالي صبح لحظه‌به‌لحظه دنبال مي‌کنم. 6:15 صبح با اعلام اتمام جلسه شوراي امنيت ملي آمريکا و سخنراني‌نکردن ترامپ در ساعات نزديک پيش‌روي و با اطمينان نسبي از عدم واکنش زنجيره‌اي نظامي متقابل، دقايقي تا قبل از حضور در محل کار چشم روی‌ هم مي‌گذارم. ساعتي نمي‌گذرد که مضطرب دوباره بيدار مي‌شوم و از خواندن خبر سقوط هواپيماي تهران- کي‌یف و جان‌باختن تمامي مسافرانش از‌جمله پريسا اقباليان، دندان‌پزشک و کودک عزيزش، ري‌را اسماعيليون که از بستگان هستند، مستأصل و بهت‌زده‌ام. فضاي رسانه‌اي و وجدان عمومي يک سرزمين سوگوار و تشنه اطلاع‌‌رساني دقيق و روشن مسئولان است. در رسانه‌ها عکس‌ها، کليپ‌ها و توييت‌هاي آخر جان‌باختگان که تعداد قابل توجهي از آنان را نخبگان مهاجر به کانادا تشکيل مي‌دهند، بازنشر مي‌شود. مسئولان هواپيمايي کشوري و شماري از دولتمردان از احتمال نقص فني و امکان‌نداشتن سانحه به‌دنبال اصابت موشک سخن مي‌گويند. رسانه‌هاي بين‌المللي اما گويا روايتي ديگر از واقعه و واکنش اشتباه پدافند هوايي به هواپيماي سرنگون‌شده را به عنوان علت سقوط دنبال مي‌کنند. خبر مربوط به تحويل‌ندادن جعبه سياه هواپيماي پرواز 752 در کنار شواهد ديگر مرتبط با احتمال سقوط هواپيما به‌دنبال اصابت موشک، پيگيري افکار عمومي، رسانه‌هاي خبري و دولت‌هاي درگير در سانحه، 72 ساعت بعد به انتشار اطلاعيه ستاد کل نيروهاي مسلح درباره فاجعه سقوط هواپيماي مسافربري خطوط هوايي اوکراين و پذيرش شليک پدافند به عنوان عامل سقوط منجر مي‌شود. ايران يکپارچه، داغدار فرزندانِ عزيز از‌دست‌رفته خويش است؛ مصيبت‌زده از روايتي که ‌اي‌‌کاش دروغ مي‌بود. چه جانکاه است تنها‌بودن در ميان سوگواري براي پروازي با 176 رؤياي برزمين‌افتاده هنگامی ‌که نمی‌توان به روايت‌هاي رسمي سازمان هواپيمايي کشوري و شماري از مسئولان تکيه کرد. گناه مسافران آن پرواز که قدر تخصص‌شان به‌درستي دانسته نشد تا برای تحقق آرزوهايشان به دياري دور از ميهن هجرت کنند، چه بود؟ گناه ري‌را و ديگر فرشتگانِ کوچک بي‌تقصير آن پرواز چه؟ شهرونداني که قرباني شدند. پرواز ناتمام تهران- کي‌يف پيش چشمان ماست و تصوير پرتبسم مسافران پرواز 752، زنده پيش‌روي تاريخ اين سرزمين ايستاده است. به سخنان ظريف مي‌انديشم که «مهم نيست کجاي يک ساختار ايستاده‌ايم، کجاي يک اشتباه بدفرجام، در اين تراژدي تاريخي بايد شرمسار ايران و شرمسار شهروندان بود که مردم بر همه‌چیز مقدم‌اند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.