لحظههایی كه ما را تغيير داد
گيسو فغفوري
ما ميتوانستيم سال خوبي را پشتسر بگذاريم و با اميد به آينده بهتر منتظر سال بعد باشيم. اما هر اتفاق خوبي كه ميتوانست باعث شادي و حال خوش شود، به فاجعه تبديل شد. اتفاقات خوش كه از همان روزهاي ابتدايي 98 آغاز شد؛ باران پربركتي كه سدهايمان را ميتوانست بعد از اين همه سال خشكسالي پر كند، تبديل شد به سيلي كه خانه هموطنانمان را در جنوب، شمال و غرب كشور ويران كرد و جانشان را گرفت و حوادث طبيعي تبديل شد به بلاي طبيعي.بعد از بيرونآمدن ترامپ از برجام، ديگر ميدانستيم جای دغدغه كارهاي بزرگ و فعاليتهاي مدنی را تأمین حداقلهاي زندگي معیشتی خواهد گرفت و مهمترين مانعها سر راه پيشرفت زنان و فعاليتهاي آنان سبز خواهد شد، هنوز اندكي خوشحالي را براي خودمان نگه داشته بوديم. همان اندكي را كه به موقعيت ايران در جهان و درخواستهای مكرر مذاكره مربوط ميشد. همان توجهي كه به دليل بدپيماني ترامپ به وجود آمده بود و در شهريورماه و مجمع عمومي سازمان ملل و بياعتنايي به ديداري كه ازسوی فرانسه و با برنداشتن تلفن، تقريبا ناتمام ماند. ما زنان ميتوانستيم اميدوار باشيم به حضور در ورزشگاه و رفتنمان به آزادي آن هم به صورت قانوني، به لايحه قانونيشدن تابعيت براي فرزندان و... كه اتفاقات آبانماه رخ داد، اعتراضاتي كه با گرانشدن بنزين درنهايت به كشتهشدن تعدادي از هموطنان منجر شد؛ افرادي كه هنوز آمار دقيق كشته و زندانيشدن آنها ارائه نشده است. قطعشدن اينترنت روي ديگر قضيهاي بود كه در آن روزهاي انتهاي آبان و ابتداي آذر رخ داد. نگراني از اينترنت ملي و مقايسهشدن با كره شمالي دغدغه ديگري بود كه بر دوشمان سنگيني كرد و اينگونه شد كه همه ما فرق كرديم. همه انگار وارد دنيايي شده بوديم كه از آن آگاهي نداشتيم. نميدانستيم كه بايد به دغدغههاي معمولي زندگی مانند استاديومرفتن بپردازيم يا باور كنيم تصميمگيران كشور صدايمان را نميشنوند. پس از آن تندباد حوادث آنچنان بود كه ديگر فرقي نداشت متعلق به طبقه متوسط هستيم يا طبقه فرودست. ما مانده بوديم با حوادث آبانماه، ما مانديم و ترور سردار سليماني و ما مانديم و شليك به هواپيماي اوكرايني و غصه و چه كنم و چه كنم و اينكه امروزمان بدتر از ديروز و بهتر از فرداي نيامده است. مانديم و بيانيه روانپزشكان كه درباره آسيب اين حجم از اندوه هشدار ميداد. ما مانديم و مسئولاني كه انگار نميشنيدند و ما مانديم با تمام ترسهايمان و بیم و امیدمان. ما مانديم و ميمانيم با اقتصادي كه ضعيف است و ضعيفتر ميشود. ما مانديم و همه نداشتههايمان كه سبب ميشد داشتههايمان را فراموش كنيم. ما فرق كرديم، ما فراموش كرديم، ما ديگر نميدانيم چه چيز را دوست داشته باشیم و از چه چيزي فرار كنيم! در مطالب پیشرو مروری داریم بر اتفاقات و لحظههای تکاندهندهای که با واکنشهای بسیاری روبهرو شد و پشت سر گذاشتیم بدون آن که بتوانیم پیشبینی برای سال پیشرو داشته باشیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.