|

براي احمد درخشان، گرافيست مطبوعاتي

غريب‌سپاري

مينو بديعي

در روزهايي که اجبار خانه‌نشيني، روزگار ملال‌آوري را برايت تجسم کرده است، در روزهايي که آسمان سربي شهر، آواهاي محزون درگذشت بيماران مبتلا به ويروس کرونا را تداعي مي‌کند، در روزهايي که در گوشه حزن تنهايي در خانه به تکرار خاطرات غم‌انگيز نشسته‌اي، بار ديگر پيامي کوتاه تو را مي‌لرزاند و حزن را در وجودت مانند ذره‌هاي هوا وارد مي‌کند: «شنيده‌اي دوستمان از اين دنياي خاکي پر کشيد. کي؟ احمد درخشان، هنرمند و گرافيست ارزنده مطبوعاتي که بعد از مدت‌ها درد و ناراحتي، جان به جان‌آفرين تسليم کرد. واي...!».

حالا در تنهايي و حزن ماندگار خانه نشسته‌اي و تکرار مي‌کني همه لحظات ملال‌آور را... . به ياد مي‌آوري احمد درخشان را در روزهاي جواني، در ايام پرشروشور، در مجله زن روز که او نقاش و گرافيست آن بود. زهرا امرايي از بيماري هنرمندي گفت که تاروپود جانش را بر تابلوهاي نقاشي به تصوير کشيده است و از برگزاري نمايشگاهي که او ياري‌دهنده‌اش بوده است و تو براي ثبت آنچه در دل و جان احمد درخشان به سراغش رفتي و... احمد ابراهيمي‌درخشان، متولد سال 1327 در شهر تبريز بود و تحصيلات متوسطه را در همين شهر به پايان رساند. او از کودکي گرايش زيادي به نقاشي داشت، به‌همين‌دليل وارد هنرستان هنرهاي زيبا در ميرک تبريز شد. هنگامي که به‌طور ناگهاني با تمامي صورت و چهره بر زمين مي‌افتد و بيهوش مي‌شود در اواخر بهمن 96، هيچ‌چيز نمي‌فهمد. او را به بيمارستان مي‌رسانند و بعد از آزمايش‌هاي گوناگون مشخص مي‌شود که توموري در سر اوست. در اين شرايط براي مسئول و کساني که پست بالايي در نهادهاي فرهنگي و هنري کشور دارند فرقي نمي‌کند که يک هنرمند بيمار باشد يا نباشد. احمد درخشان د ر سال 49 به خدمت سربازي رفت و در سال 51 خدمتش به پايان رسيد. در سال 1353 در دانشکده هنرهاي تزئيني سابق که بعد انقلاب به دانشگاه هنر تبديل شد، رفت. سپس در يک شرکت تبليغاتي مشغول به کار شد که در آنجا هنرمندان بزرگي نظير عباس کيارستمي کار مي‌کردند که او از حضورشان بهره‌ها برد. خودش مي‌گفت: خوشبختانه يا بدبختانه شرکت‌هاي تبليغاتي بعد از انقلاب تعطيل شدند و او مرکز تبليغاتي ايران را به راه انداخت که طرح‌هاي آگهي‌هاي تبليغاتي را چاپ مي‌کرد. او در سال 1359 در مجله زن روز استخدام شد که 16 سال در آنجا بود و در سال 76 از کيهان جدا شد. سپس به کارهاي گرافيکي و طرح‌هاي روي جلد کتاب‌ها پرداخت و با چند ناشر کتاب همکاري کرد. هنرمند باشي و 50 سال نقاشي آبرنگ در سبک‌هاي کلاسيک و طبيعت بي‌جان کار کني و هنر تو را کساني بپذيرند و قبول داشته باشند که اصلا ايراني نيستند. احمد درخشان مي‌گفت: نخستين‌بار در سال 2004 به سوئيس رفته بودم. من و خانواده‌ام را جايي در بالاي کوه بردند و من در منظر نگاهم يک ويلا را ديدم و شروع به نقاشي کردم. مدتي در آنجا کار کردم و همه تابلوهاي من به‌سرعت فروش رفت. پرسيدم: چرا آنجا نمانديد؟ - به‌خاطر اينکه ابزار کار گران بود. بوم را در آنجا با پول خودمان60 هزار تومان مي‌خريدم، در اينجا سه هزار تومان بيشتر قيمت ندارد. وي ادامه مي‌دهد: بار ديگر حدود دو ماه پيش هم به سوئيس رفتم که پيشنهاد کار را براي نقاشي‌های روي ديوار‌ها به من دادند و حتي رئيس بانک سوئيس پيشنهاد داد که هرجا کار ساختماني انجام مي‌دهند، من نقاشي‌هاي روي ديوار آنها را بکشم. هنرمندي که خارج از کشور آثارش را مي‌خرند، در جامعه خودش شناخته‌شده نيست و اين شايد حرفي تکراري باشد؛ اما حتي هزينه جراحي تومور مغزي احمد درخشان را هيچ نهادي تقبل نکرده که بپردازد. همسر درخشان گفت: فقط گفته‌اند - يعني بيمه تأمين اجتماعي - گفته است 14 ميليون تومان از مخارج جراحي را مي‌پردازند! اکنون در گوشه‌اي از بهشت زهرا مغموم که اين روزها اندوه‌زده‌تر از قبل است، احمد درخشان با همه استعداد و هنرش خفته است. مردماني مي‌آيند و مي‌روند و گاهي به سنگ مزارهاي قديمي خيره مي‌شوند. مردماني که نمي‌دانند زير اين خاک‌هاي سرد و سياه چه جان‌هاي شيفته‌اي آرميده‌اند. عليرضا عابدي، عکاس قديمي و همکار سال‌هاي دور و پر از تلاش، پيامي را برايم ارسال مي‌کند: سلام خانم بديعي، روح زنده‌ياد مادر گرامی‌تان شاد، من امروز در بهشت زهرا شاهد غريب‌سپاري دوست و همکارمان در خاک سرد گورستان شهر بودم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.