|

ای کاش کرونا بودم!!!

عذرا فراهانی

کرونا شاید بعد از زلزله‌ بم و ترس از زلزله‌ تهران که باعث وحشت میان همه ایرانیان شد و قلب بسیاری را جریحه‌دار کرد، بیشترین ترس و نگرانی را در دل ایرانیان دامن زده است. البته حوادثی که داغ بر دل ایران نشاند و باعث شد از سویدای جان بگرییم و وحشت کنیم و در بلاتکلیفی مرگ‌آوری به سر ببریم کم نبودند؛ سیل‌های پی‌درپی استان‌های کشور و این اواخر انهدام هواپیمای اوکراینی بر اثر خطای انسانی و... . اما کرونا با همان قدم اول در قامتی چنان پرهراس ظاهر شده است که نفس‌ها را در سینه‌ همه حبس کرده است... . بسیاری را دچار وهم مرگ و بسیاری را از شدت اضطراب تا مرز جنون، به وسواس مبتلا کرده است. اما این روزها میان تمام اتفاق‌های ناامیدکننده، خبرهای پرهراس و شوم با شعری مواجه شدم که ابتدا متعجبم کرد و در ادامه باعث شد بخندم، کلماتی که باعث شد لحظه‌ای فاصله بگیرم از هراس و بخندم، عادتی که سخت به آن محتاجیم این روزها. شعری با محوریت کرونا که از او چهره‌ای دیگرگونه می‌سازد. ملاحظه بفرمایید؛ کاش کرونا بودی میان باغی پر از گل فقط من و تو تا کسی به‌جز من دچارت نمی‌شد تا در قالبی جز من نمی‌رفتی ولی تو شیوع پیدا می‌کنی در جان همه و من از حسادت می‌میرم م . نقاش التفات فرمودید؟! شاعر گویا در باغ نیست یا چنان از دیدار یار ناامید شده و غم دوری زاویه‌نشینش کرده که برای رسیدن در مقام مقابل او به سیم آخر زده و تنها وسیله‌ مطلوب برای تحقق آرزویش را در کرونا می‌بیند و آرزو می‌کند کرونا باشد. این شاعر چنان از عمق جان عشقش را به نمایش می‌گذارد که شیوع آن را فقط برای خودش می‌خواهد و از اینکه دیگران آلوده به کرونا (عشق او) شده‌اند، در آتش پرلهیب حسادت می‌سوزد. باری... سخن در باب این شعر بسیار است و می‌توان عقب حس شورانگیز درونش قصیده‌ها سرود و کتاب‌ها نبشت. اما این مجال برای مقصود دیگری ا‌ست. با خودم فکر کردم اینکه میان این‌همه ترس و زیر سایه‌ بلند و شوم این دیو زورمند یکی می‌آید و شعری چنین می‌نویسد - فارغ از ایرادهایی که دارد-در درون خود پیامی ارجمند دارد که با خواندن آن می‌توان به آرامشی دست یافت که آقا، خانم، این‌همه وحشت برای چیست؟! می‌شود تأمل کرد و با صبوری و آرامش خاطر به جنگ این دشمن تا دندان مصلح رفت. حس درونی این شعر یک فرق اساسی با جوک‌ها و شوخی‌های بی‌مزه‌ای دارد که در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود. این را می‌گویم چون این عادت دیرینه ماست که همه چیز را به شوخی برگزار می‌کنیم. این‌قدر بی‌قاعده به شوخی و تفریح می‌گیریم که فراموشمان می‌شود خطر را و وقتی کار از کار گذشت، این‌چنین دستپاچه و وحشت‌زده می‌شویم. من شاعر را نمی‌شناسم اما هرکه هست، پیامی دارد که آرام‌مان می‌کند. نوعی عرفان و آرامش از نگاه او جاری‌ است که آدم را ناخودآگاه به آرامش دعوت می‌کند. حالا کرونا به‌عنوان میهمان ناخوانده‌ای وارد مملکت ما شده و چشم جهان به رفتار ما در مقابل این پدیده دوخته شده است. هر ملتی فرهنگی دارد و ایران فرهنگی غنی و هزاران‌ساله دارد. فرهنگ رفتاری و مدنی ما در این زمینه می‌تواند مورد قضاوت جهان قرار بگیرد و اصلا صورت خوبی ندارد که ببینند عده‌ای فرصت‌طلب کیسه دوخته‌اند و به قیمت مرگ هم‌وطنانشان لوازم ضروری مردم را احتکار می‌کنند. صورت خوبی ندارد که به دروغ‌گویی و تلاش کافی نکردن برای نجات هم متهم‌مان کنند. شاید بهتر باشد انسان را قدر نهیم، آن‌قدر که برای خدمت کردنش مثل این شاعر آرزو کنیم خطر برای من باشد و از هم‌وطنم دور باد... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.