|

كمربندي

اميد رحيمي

روزها گذشتند همین‌طور. اما خب، نه طوری که برای بقیه‌ افراد می‌گذرد. می‌دانی؟ دیگر من هیچ تویوتایی را تاکسی فرض نکردم، اما همیشه ته ته ذهنم، آن گوشه‌هایی که خودم هم به زور دستم بهشان می‌رسد با خودم می‌گفتم اگر این یکی تاکسی باشد چه؟ این همه افکار در هم در حالتی سراغم می‌آمد که نه جا داشتم و نه پول و نه کار. همین‌طور با یک اعتماد به نفسی، پا شده بودم از شهری که تازه شهر شده بود و تا دو، سه سال پیش روستا بود، آمده بودم پایتخت. حالا داشتم احساساتی را تجربه می‌کردم که اصلا نمی‌دانستم وجود دارند. یک میل به زنده‌ماندنی در من بالاخره به‌وجود آمده بود. بالاخره یک خانه‌ای در بهار گرفتم و دو، سه تا شاگرد پیدا کردم و اولین‌های تهران کم‌کم داشت پدیدار می‌شد. چند تا خیابان هست در این شهر که من فکر می‌کنم این تهرانی‌ها ساخته‌اند ما بچه‌‌شهرستانی‌ها را با آنها گول بزنند. یکی‌شان همین خیابان سنایی ا‌ست. من هر وقت آن خیابان را می‌رفتم مدام با کمربندی بندرعباس مقایسه می‌کردم و می‌گفتم ببین تصمیم درستی گرفتی، ببین کیفیت این خیابان کجا و کمربندی بندرعباس کجا، البته شما احتمالا تصوری از کمربندی بندرعباس و کوچه پس‌کوچه‌هایش ندارید و به نظرم بروید خدا را از این بابت شکر کنید. ولی هم من می‌دانم و هم شما که داشتم خودم را گول می‌زدم. مگر کیفیت زندگی آدم به قشنگی ویترین مغازه‌ چهارتا از ما بهتران ا‌ست؟ خب، نیست واقعا. اصلا من به عمرم پیاده در کمربندی بندرعباس راه نرفته بودم ولی خب، اینجا انگار می‌خواستم مثل این‌ ناخداهایی که نمی‌خواهند قبول کنند وضع دریا خراب است و باید برگردند، رفتار کنم و تا می‌توانم قُد باشم. می‌خواهم بگویم مهاجرت کارهایی را با آدم می‌کند که بعضی‌هایشان را خودش هم نمی‌خواهد قبول کند یا به یاد بیاورد. این عمدا ردشدن از خیابان سنایی یا ایتالیا یکی از آنهاست و مشتی نمونه‌ خروار. این حس عدم تعلقی که هر لحظه بیخ یقه‌ات گیر کرده و دست از سرت بر نمی‌دارد هم داستانی است. اینکه بخواهی بروی خانه‌ خودت و محتاج زمین و زمان باشی برای آدرس‌گرفتن هم چیز غریبی است که خدا نصیب گرگ بیابان نکند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.