کروناویروس اجتماعی- سیاسی
محمدرضا نیکنژاد
روزهای بدی را میگذرانیم! کشتههای آبان و جانباختگان کرمان و 176 داغ نشسته بر دلهایمان هنوز تازه بود که کرونا شده وبال گردنمان! حس بدی است که برخلاف آموزههای فرهنگیمان نمیتوانیم دست یکدیگر را بفشاریم! حس بدی است که وادار میشوی از همه دور بایستی و گفتوگو و گاه درددل کنی! حس بدی است که دانشآموزت را ببینی و مثل همیشه دستی بر شانهاش نکشی و گرم و بدون ماسک به چهرهاش بخندی. حس بدی است که همه مردم را بیمار بدانی و مدام از همه دوری کنی! حس بدی است که ویروس کشندهای روی دستگیرههای در و صندلی مترو و فرمان اتومبیل و حتی روی دستانت، لابهلای الیاف لباست و از آن بدتر در درونت میجنبد و میخواهد تو و دیگران را زمینگیر كند و بلکه بکشد! ویروسی که چهبسا زبانم لال نزدیکترین کسانت را با نهایت سنگدلی زیر خروارها خاک بفرستد. احتمالا چندروزی است که این حس بد همراه همهمان هست و از درون چنگمان میزند و وادارمان میکند در سکوت فریاد بزنیم و ... . نتیجهاش شده عدم اعتماد به دیگران و حتی به خودمان! به همهکس و همهچیز مشکوکی و وسواس شده است خوره جانت! پیش و پس از رفتن به هرجا هزاران اماواگر و شایدوباید و پرسش از ذهن میگذرد که چه پیش خواهد آمد و چه بلایی انتظارت را میکشد و ... آری این روزگار کنونی ماست با کروناویروس فیزیولوژیک.
اما چندسالی هم هست که گرفتار کروناویروس دیگری هم شدهایم! فضای مجازی و گسترش شبکههای اجتماعی، ارتباطات را بیش از هر زمانی گسترش داده و باعث شده که کموبیش هیچ خبری پنهان نماند. پیشفرض و البته تجربه ما شهروندان از پنهانکاریهای دستاندرکاران از سویی و درز خبرها از سوی دیگر و البته آمیختگی سهوی یا عمدیِ خبرهای راست و دروغ، فضای عمومی را بهشدت غیرشفاف و مشکوک کرده است. با دیدن یا شنیدن یا خواندن هر خبری، از هر کس و هر رسانهای نخستین پیشفرض ذهنیات میشود که «احتمالا درست نيست». به همهچیز و همهکس مشکوکی و دچار بیماری وسواس خبری، آن هم پیشرونده و شدیدش! با خودت میجنگی که کدام خبر درست و کدام نادرست است. در تحلیل خبرها و پیش از آنکه به خبر توجه کنی، به گوینده و منبعش توجه میکنی؛ و این شده آزار همیشگیمان برای داشتن یک زندگی آرام و بیاسترس! اکنون که این یادداشت را مینویسم، فضای خبری پر است از همین ابهامهای آزاردهنده.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.