|

تويوتاي سفيد

اميد رحيمي

عبدالله ممد شاه زنگ زد گفت ما صبح حرکتیم. بارزی؟ من هم بارز بودم. من همیشه بارز بودم. اصلا بارز به دنیا آمده بودم. باورم نمی‌شد داشتم مهاجرت می‌کردم. من ۲۸ سال را در خانه‌ خودمان زندگی کرده بودم. قسمتی را هم دانشجو بودم بندرعباس که خیلی فرقی نداشت البته. نصف اوقات را خانه بودم، می‌خواهم بگویم دیگر تصمیم گرفته بودم اولین تصویری که بعد از بیرون‌زدن از خانه می‌بینم، آن صفحه‌ آبی بیکران نباشد. اصلا تصوری نداشتم از اینکه چه خواهد شد. یک روز چهار تکه وسایل ضروری و نیمه‌ضروری را ریختم توی یک پلاستیک بزرگ و سوار ماشین عبدالله شدم و روانه‌ یزد که از آنجا اتوبوس بگیرم بروم به تهران. در واقع بیایم به تهران. کفشم پایم را می‌زد. مسیر یزد تا تهران را اذیت شدم. گرسنه بودم. میخچه‌ کوفتی پایم هم همیشه بدترین زمان را انتخاب می‌کند برای عذاب‌دادن. رسیده بودم تهران. فکر می‌کردم هیجان‌زده‌تر باید می‌بودم. نبودم. نمی‌دانم چرا. بالاخره مرحله‌ جدیدی بود. روز اول را خوب یادم هست. طبق معمول فکر کردم تویوتا کرولای سفید تاکسی‌ است. اشاره کردم نگه دارد. راننده با یک حال «تو دیگه چی می‌گی دهاتی» نگاهم کرد و رفت. یادم افتاد اینجا تهران است. سوار پراید سفیدی شدم بالاخره و رفتم. روزهای بعد را یادم نیست. شاید آدم به زباله‌های این شهر زودتر از آنچه که باید عادت می‌کرد. بگذریم. اینجا همه‌چیز فرق دارد. فرق‌داشتن یک چیز است، مخالف‌بودن یک چیز دیگر. نمی‌دانم چطور بگویم اما اینجا همه‌چیز مخالف جایی است که من قبلا زندگی می‌کردم. یعنی دقیقا در جهت مخالف فرق دارد. خب، تو اینجا ساعت دو گشنه‌ باشی دیگر عبدالرحمانی وجود ندارد که ساندویچ گوشت و سیب‌زمینی بدهد دستت کوفت کنی، چه می‌دانم فری کثیف دارند و چیزهایی از این قبیل. باید عادت کنی. به همه چیزش هم باید خو بگیری وگرنه سختت می‌شود. خب، اینجا هیچ خیابانی به دریا نمی‌رسد، می‌دانی؟ اینجا شتر مست نمی‌بینی، اینجا همه چیزش فرق دارد. حتی دلتنگی‌اش.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.